Η σημασία της 25ης Μαρτίου 2011

του Ναπολέοντος Μαραβέγια

Ελευθεροτυπία
6 Μαρτίου 2011

Οσο η ύφεση της ελληνικής οικονομίας παρατείνεται με δυσοίωνες προβλέψεις για την τρέχουσα χρονιά (-3,5%, Τράπεζα Ελλάδος), τόσο η σχέση του χρέους προς το ΑΕΠ μεγαλώνει και τόσο περισσότερο απομακρύνεται η δυνατότητα δανεισμού της χώρας από τις διεθνείς αγορές μετά τη λήξη του δανείου από την τρόικα.

Η πίεση που ασκείται για μείωση των δαπανών περιλαμβάνει δυστυχώς και τις δημόσιες επενδύσεις και τις δαπάνες για την εκπαίδευση και την έρευνα, ενώ ταυτόχρονα οι περισσότερο εκπαιδευμένοι νέοι μεταναστεύουν, πράγμα που απομακρύνει την προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας βασιζόμενης στη γνώση.

Η αύξηση των φορολογικών εσόδων δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται παρά τη φορολογική πίεση στους μισθωτούς, δεδομένου ότι αποτελούν μόνο το 50% των εργαζομένων. Τα εισοδήματα των άλλων κατηγοριών βρίσκουν ακόμη τρόπους φοροδιαφυγής. Πράγματι, τα σχετικά στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το 40% των δυνητικών φορολογικών εσόδων του κράτους διαφεύγει.

Η προσπάθεια μείωσης του ελλείμματος του προϋπολογισμού απαιτεί όλο και μεγαλύτερες θυσίες από μεγάλο μέρος των ελλήνων πολιτών, οι οποίοι, παρά τη στωική τους υπομονή, αρχίζουν να νιώθουν κόπωση με απρόβλεπτες συνέπειες, ιδίως όταν διαπιστώνουν ότι τα σημάδια της ανάκαμψης απομακρύνονται και ότι οι ξένες επενδύσεις αργούν να εμφανισθούν. Οι τράπεζες εξαρτώνται όλο και περισσότερο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για άντληση ρευστότητας, καθώς μειώνονται οι καταθέσεις και συνεπώς οι κρουνοί της χρηματοδότησης της οικονομίας παραμένουν σχεδόν κλειστοί, δυσκολεύοντας τις επιχειρήσεις καθώς βουλιάζουν στην ύφεση.

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, η ομαλή πορεία αποπληρωμής του χρέους της χώρας μας εξαρτάται όχι μόνον από την απόλυτη τήρηση των όρων του επικαιροποιημένου μνημονίου αλλά όλο και περισσότερο από τις αποφάσεις που θα ληφθούν την 25η Μαρτίου 2011 στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Περισσότερα

Illegal migrants risk death for right to stay in Greece

Guardian
March 6, 2011

Doctors have warned that a mass hunger strike of illegal migrants could end in tragedy after dozens of protesters attempting to win legal status in Greece were taken to hospital after five weeks without food.

Three hundred mostly north African migrant workers have refused to eat until the Greek government issues them with residency permits. The stand-off has put the socialist administration of George Papandreou increasingly on the defensive as the hunger strikers vowed to continue their protest into a sixth week.

"For 41 days I have gone without food and since Wednesday noon I have refused water," said Morrocan Elktif Belaid, who walked through the Sahara before hiking and hustling his way into Greece.

"But what to do? Greece has treated us very badly. All we want is what we deserve, official documents and a bit of respect. To be an immigrant is not a crime. It is not forbidden. We will continue our strike until we are vindicated, or die."

Holed up in a mansion on a busy Athens boulevard, Belaid is part of an unfolding drama that has not only gripped Greece but unnerved Europe as it braces for yet another wave of refugees fleeing the turmoil of north Africa and the Middle East.

More

Κινδυνεύουμε

του Στεφανου Mανου

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Πριν από λίγο καιρό μου ζήτησαν να πω πώς εξηγώ την αδράνεια που επιδεικνύει ο πολιτικός κόσμος και η πολύ μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας απέναντι στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης.

Για να απαντήσω κατέφυγα σε έναν παραλληλισμό. Αν κάποιος πέσει σε ένα ορμητικό ποτάμι και καταλάβει ότι το ρεύμα τον παρασύρει και τον οδηγεί σε πνιγμό, τι κάνει; Αδρανεί; Δεν νομίζω. Αγωνίζεται να πιαστεί κάπου, κολυμπάει με όλες τις δυνάμεις του προς κάποιο ασφαλές σημείο, φωνάζει βοήθεια, τέλος πάντων κάτι κάνει. Πότε αδρανεί; Οταν κουραστεί και όταν συμβιβαστεί με το γεγονός ότι έφθασε το τέλος του.

Πώς λοιπόν μπορώ να εξηγήσω την αδράνεια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού; Και όχι μόνο του λαού, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας της κυβέρνησης; Δεν πιστεύω ότι έχουν συμβιβαστεί, είτε ο λαός, είτε η κυβέρνηση, είτε τα άλλα κόμματα, με την ιδέα ότι έφθασε το τέλος μας, ότι θα πνιγούμε. Επειδή δεν το πιστεύω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αδρανούν επειδή δεν αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν. Πιστεύουν ακράδαντα ότι ο Θεός της Ελλάδας θα βάλει το χέρι του.

Περισσότερα

Ενας άλλος δρόμος

του Στάθη Ν. Καλύβα

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Είναι κατανοητές οι αντιδράσεις που προκαλεί η κρίση. Αλλο όμως κατανόηση και άλλο αποδοχή ή, ακόμη χειρότερα, επιβράβευση. Δυστυχώς, η Ελλάδα διαθέτει μια παράδοση διαμαρτυρίας που, έχοντας διαδοχικά διαποτίσει τρεις τουλάχιστον γενιές, κοντεύει να την πνίξει. Αποτελεί μάλιστα ιδιάζουσα παθολογία, όπως δείχνει η σύγκριση με το τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.

Οι αντιδράσεις αυτές είναι προβληματικές για πέντε τουλάχιστον λόγους. Είναι ανεύθυνες γιατί οι φορείς τους προτείνουν ως λύση τη συνέχιση των πρακτικών που οδήγησαν στην χρεοκοπία· είναι στείρες και αδιέξοδες γιατί τόσο το χρέος όσο και το έλλειμμα της χώρας εξασφαλίζουν τον δραστικό περιορισμό των πρακτικών αυτών· είναι ιδιοτελείς γιατί προτάσσουν το πιο στενό συμφέρον έναντι του συλλογικού· είναι συγχρόνως βαθιά υποκριτικές γιατί πλασάρουν την ιδιοτέλεια ως προστασία των κοινωνικών αγαθών· τέλος, είναι επικίνδυνες γιατί προάγουν το χάος και την γενική διάλυση. Με μια λέξη, είναι ανήθικες. Δεν αρκεί όμως ο στιγματισμός τους. Είναι αναγκαία η σταδιακή υποκατάστασή τους με μια διαφορετική δημόσια παρέμβαση. Οπως δείχνουν τέσσερα πρόσφατα παραδείγματα, υπάρχει ένας άλλος δρόμος.

Περισσότερα

Sovereign debt no longer risk free

Financial Times
March 6, 2011

Government bonds have long been one of the safe havens of choice for investors. US treasuries or German bunds have been references for the so-called risk-free rate where the chance of default is zero.

But over the past year, investors’ faith in sovereign debt has been shaken, most obviously through the crisis in the eurozone where the “peripheral” countries of Greece, Ireland, Portugal and Spain have seen their borrowing costs soar.

However, the weight of debt in many of the biggest developed countries, such as the US, UK and Japan, is causing many investors to question their dependence on government debt.

“In the old world, we had interest rate risk and credit risk. Interest rate risk was for the debt of the US, UK, Germany and Japan. Emerging markets were credit risk...The shock when you go from thinking about interest rate risk in European debt to credit risk has huge implications,” says Andrew Balls, head of the European investment team at Pimco, one of the biggest bond investors in the world.

More

Το τίμημα του ελάχιστου κοινού παρονομαστή

του Στέφανου Κασιμάτη

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Eίτε πιστεύει κανείς ότι οι μεταρρυθμίσεις που μας υπαγορεύει το Μνημόνιο συνιστούν υποδούλωση της ωραιότερης χώρας του κόσμου (που ως γνωστόν κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου κ.λπ.) στους Εβραιομασόνους και τους Νεφελίμ είτε πιστεύει ότι είναι αλλαγές που τις υπαγορεύει η απλή λογική και θα έπρεπε εδώ και καιρό να τις είχαμε κάνει μόνοι μας, όλοι συμφωνούμε ότι οι οριζόντιες περικοπές, όπως κάθε μορφής βίαια εξίσωση, κρύβουν τις μεγαλύτερες αδικίες.

Παραδείγματος χάριν, κούρεμα αποδοχών, κατά το ίδιο ποσοστό, στον συνταξιούχο των 800 ευρώ, ο οποίος δούλεψε σαράντα χρόνια στην πραγματική αγορά και στον κομματικό εφοριακό, που αμείβεται πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον δημόσιο υπάλληλο, είναι άδικο -και μάλιστα άδικο με μια χροιά γαϊδουριάς, που το κάνει ακόμη απεχθέστερο. (Αν ορισμένοι βρίσκετε την έννοια «κομματικός εφοριακός» ισοπεδωτική γενίκευση, ας αναρωτηθείτε πότε είχαμε Βουλή χωρίς συνδικαλιστές εφοριακούς στα έδρανα, εκλεγμένους και με τα δύο μεγάλα κόμματα, επίσης πότε είχαμε κυβέρνηση χωρίς συνδικαλιστή εφοριακό σε θέση υφυπουργού...)

Η αδικία των οριζοντίων περικοπών μπορεί να έχει συνέπειες οδυνηρά τραγικές σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως ανακάλυψαν κατάπληκτοι οι πάντες μετά τη δολοφονία των δύο ηρωικών νεαρών αστυνομικών. Εχει όμως και μακροπρόθεσμες, που ίσως είναι οι χειρότερες, καθώς επηρεάζουν τους περισσότερους. Οι οριζόντιες περικοπές αφαιρούν και το τελευταίο υπόλειμμα προσχήματος ηθικής ακεραιότητας του συστήματος. Φθείρουν το σύνολο των δεδομένων και συμφωνημένων κανόνων, που κρατούν την κοινωνία στοιχειωδώς ενωμένη ώστε να λειτουργεί. Αποκαρδιώνουν τον κόσμο και τον ωθούν στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, όταν περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία η συμμετοχή όλων στην προσπάθεια – αν, βέβαια, θέλουμε να σωθούμε.

Περισσότερα

EU's Rehn says Ireland, Greece need cheaper loans

Reuters
March 5, 2011

Countries that share the euro currency must grant debt-strapped Greece and Ireland easier terms on loans they have provided, European Monetary Affairs Commissioner Olli Rehn told a German newspaper.

In comments to be published in Monday's edition of Handelsblatt business daily, Rehn recognized appeals from both countries that conditions on financial bailout loans be eased.

"There is a danger we could overburden both countries with overly strict credit conditions ... (The euro zone must) lower interest on loans for Greece and Ireland," he said.

The time frame of loans to Greece should also be doubled to seven years from three-and-a-half years, he added.

More

Αντιμνημονιακοί μύθοι, πλίνθοι και κέραμοι, ατάκτως ερριμμένοι

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Μνημονεύονται πολλά για το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής», όπως είναι ο ακριβής τίτλος της συμφωνίας που έκανε το ελληνικό κράτος με την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα περισσότερα είναι ρηχά συνθήματα. Πολλά είναι λάθος και κάποια είναι ψέματα.

Το πρώτο σύνθημα, λάθος και ψέμα, είναι ότι «μας επιβλήθηκε από το εξωτερικό». Η αλήθεια είναι ότι τον Μάιο του 2010 είχαμε χονδρικά δύο επιλογές. Ή να κηρύξουμε στάση πληρωμών ή να παλέψουμε μια διευθέτηση επιμήκυνσης του χρέους μας εκτός των αγορών, οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν μας δάνειζαν. Ευτυχώς η κυβέρνηση επέλεξε τη δεύτερη. Η πρώτη, δηλαδή η χρεοκοπία, θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα. Οχι μόνο για τη διεθνή θέση της, αλλά και για το εσωτερικό, για τους μισθούς, τις συντάξεις, τις καταθέσεις όλων μας. Αν σκεφθεί κανείς ότι με την υποψία μόνο της χρεοκοπίας έφυγαν 23 δισεκατομμύρια από τις εγχώριες τράπεζες, μπορεί να φανταστεί τον πανικό του πληθυσμού στα γκισέ για να πάρει και να διασφαλίσει τα λίγα ή πολλά, αλλά πάντως πολύτιμα για όλους ευρώ. Θα υπήρχαν επιπτώσεις ακόμη και για την κατανάλωση. Η Ελλάδα εισάγει από το εξωτερικό 36 δισ. περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες απ’ όσα εξάγει. Οι περισσότερες εισαγωγές γίνονται με δάνεια, τραπεζικές εγγυήσεις κ.λπ., που μια χρεοκοπημένη χώρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν παραμέναμε στο ευρώ και ακόμη και αν κρατούσαμε τους μισθούς και τις συντάξεις στα επίπεδα του 2009, η κατανάλωσή μας θα περιοριζόταν έτσι κι αλλιώς. Οι τιμές των εισαγόμενων, που είναι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κατανάλωσης, θα ανέβαιναν δραματικά. Και δεν μιλάμε μόνο για τα μπλουζάκια Πόλο ή τα αυτοκίνητα Καγέν. Η Ελλάδα εισάγει τα πάντα· από ηλεκτρικό ρεύμα μέχρι φακές. Δεν υπάρχουν εύκολες ή τζάμπα επιλογές. Η οικονομία (που είναι εκατομμύρια αποφάσεις μυριάδων οικονομικών υποκειμένων, ανάμεσά τους και οι καταναλωτές) έχει πολλούς τρόπους. Θα ζούσαμε δηλαδή τα αποτελέσματα του Μνημονίου σε ό,τι αφορά την κατανάλωση, αλλά θα είχαμε οξυμένες όλες τις άλλες παραμέτρους του προβλήματος.

Η δεύτερη μισή αλήθεια καταγράφεται στο σύνθημα (κυρίως της Ν.Δ.) «ένα άλλο μνημόνιο ήταν εφικτό». Η αλήθεια είναι ότι δισεκατομμύρια άλλα μνημόνια ήταν εφικτά και παραμένουν εφικτά. Εξάλλου, οι αναθεωρήσεις πραγματοποιούν κάποια από αυτά. Αλλά αυτή η εύκολη κριτική δεν λαμβάνει υπόψη της τα χρονικά περιθώρια, διαπραγμάτευσης, σύνταξης, έγκρισης από τα κοινοτικά όργανα και από 16 Κοινοβούλια της Ευρώπης. Ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας (ο οποίος κατόπιν επεκτάθηκε στην Ιρλανδία και θα γίνει πανευρωπαϊκός) ήταν για τα (κοινοτικά δεδομένα, πάντα) ένα θαύμα αποτελεσματικότητας. Εδώ, μια Οδηγία για την αλίευση του βακαλάου κάνει χρόνια να περάσει τις συμπληγάδες της κοινοτικής γραφειοκρατίας, πόσο μάλλον μια δανειακή σύμβαση 110 δισ. από κοινωνίες που ήδη στενάζουν από μακροχρόνια λιτότητα. Ενα είναι σίγουρο: «άριστο μνημόνιο» (υπό την έννοια ότι οι άλλοι θα μας δανείζουν όπως μας δάνειζαν, εμείς θα καταναλώνουμε όπως καταναλώναμε χωρίς να παράγουμε) δεν υπήρξε ποτέ ως πιθανότητα, ούτε μπορεί να υπάρξει.

Περισσότερα

Πάμε για χρεοκοπία;

του Παντελή Καψή

Το Βήμα
6 Μαρτίου 2011

Για πρώτη ίσως φορά από τότε που συμφωνήθηκε το μνημόνιο υπάρχει διάχυτη ανησυχία ότι τελικά μπορεί και να μην τα καταφέρουμε, ότι δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Την εκφράζουν οι πολίτες, τη συμμερίζονται όμως και πολιτικοί, ακόμα και ορισμένοι υπουργοί. Και είναι αλήθεια ότι η ύφεση αποδεικνύεται πολύ σοβαρότερη από ό,τι ορισμένοι τουλάχιστον περιμέναμε.

Το ότι υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες είναι αυταπόδεικτο. Παντού παρουσιάζονται καθυστερήσεις. Παρά τη μείωση του ελλείμματος, η φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίστηκε, οι σπατάλες συνεχίζονται, ο συντονισμός είναι ανύπαρκτος, οι πρωτοβουλίες για επενδύσεις μένουν στα χαρτιά, μέτρα κοινωνικής προστασίας δεν λαμβάνονται, ενώ πολλοί υπουργοί μοιάζει να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Αυτή ωστόσο είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με εμάς. Γιατί βέβαια οι μεταρρυθμίσεις έχουν να αντιμετωπίσουν μια διοίκηση αρτηριοσκληρωτική, η οποία αντιστέκεται σε κάθε ιδέα αλλαγής, μια κοινωνία εχθρική, η οποία αγωνίζεται με κάθε τρόπο να προστατέψει τα κεκτημένα, και ένα πολιτικό σύστημα μαθημένο να τρώει τις σάρκες του, ανίκανο να δίνει λύσεις στα προβλήματα.

Περισσότερα

Ποια συναίνεση;

του Αλέξη Παπαχελά

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Η εύκολη λύση όταν η χώρα φτάνει, πάλι, στον γκρεμό είναι να μιλήσει κανείς για την εθνική συνεννόηση, ακόμη και για μια κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας. Μετά όμως σκέπτεται κανείς ποια συνεννόηση, για ποια θέματα, με ποιους ανθρώπους, ποιες υγιείς δυνάμεις στην πολιτική; Εδώ είναι προφανές ότι συναίνεση και συνεννόηση δεν μπορούν να υπάρξουν κατ’ αρχήν μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Κορυφαίος υπουργός, μη οικονομικού υπουργείου, περιέγραφε μια ανατριχιαστική κατάσταση: «Αν δεν υπήρχε η τρόικα και η πίεση απ’ έξω, να είστε σίγουροι ότι οι περισσότεροι υπουργοί θα συνέχιζαν να ξοδεύουν σαν να μην έχει πάτο ο δημόσιος κορβανάς. Ετσι έχουν μάθει, το πιστεύουν πραγματικά ότι αυτή είναι η ορθή πολιτική, να ξοδεύεις, να δίνεις εγγυήσεις του Δημοσίου χωρίς να σε νοιάζει ποτέ ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό».

Ο κ. Παπανδρέου, όμως, ήλθε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ λόγω αυτής της γενιάς στελεχών και σήμερα είναι απόλυτα δέσμιός τους. Οσο εξασθενεί ο ίδιος πολιτικά, και μάλιστα με ραγδαίο τρόπο, τόσο θα τον οδηγούν οι διάφοροι παρατρεχάμενοι στην αγκαλιά των «μηχανισμών» του ΠΑΣΟΚ. Ο σκληρός πυρήνας των νεοεκσυγχρονιστών της κυβέρνησης βλέπει με τρόμο τους λαϊκιστές να σηκώνουν κεφάλι, τον κ. Παπανδρέου να μην μπορεί να διευθύνει την κυβέρνηση και την κατάσταση να βγαίνει εκτός ελέγχου. Το κακό είναι ότι μέσα σε μια γενικότερη παρακμή και ανοργανωσιά δεν μπορούν καν να συντονισθούν μεταξύ τους και να επιβάλουν έναν κανονικό τρόπο λειτουργίας μιας στοιχειώδους κυβερνητικής επιτροπής. «Ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι εναντίον όλων» είναι πλέον μια ακριβής περιγραφή της κυβέρνησης...

Περισσότερα

Έχετε παραλύσει

Το Βήμα
6 Μαρτίου 2011

Μεταρρυθμιστική κόπωση διαπιστώνει η τρόικα και στέλνει μήνυμα στην κυβέρνηση ότι η λύση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος βρίσκεται στην Αθήνα και όχι στις Βρυξέλλες. Αυτό υποδηλώνει ότι δεν θα υπάρξουν οι πολλές ευρωπαϊκές διευκολύνσεις που αναζητεί ο κ. Γ. Παπανδρέου για την κρίση του χρέους και εξηγεί το κλίμα δυσφορίας και την πίεση που ασκείται ακόμη και από υπουργούς προς τον Πρωθυπουργό να αναλάβει δυναμικές πρωτοβουλίες. Ενδεικτική, τέλος, της ατμόσφαιρας που επικρατεί στις σχέσεις κυβέρνησης- τρόικας είναι η αναφορά εμπειρογνωμόνων της τρόικας ότι από την τελευταία επίσκεψη και μετά «δεν έχει γίνει τίποτε».

Περισσότερα

Τελεσίγραφο της τρόικας για μέτρα 22 δισ. ευρώ

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Τελεσίγραφο προς το οικονομικό επιτελείο έχει στείλει η τρόικα ότι θα πρέπει να έχει ετοιμάσει εντός των προβλεπόμενων από το Μνημόνιο χρονοδιαγραμμάτων, το πακέτο των μέτρων ύψους 22 δισ. ευρώ για τη μείωση του ελλείμματος την περίοδο 2012 - 2015.

Για την τρόικα η κατάρτιση ενός σαφούς, δεσμευτικού και ποσοτικοποιημένου σχεδίου είναι εκ των ων ουκ άνευ για την εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου των 110 δισ. ευρώ. Είναι ενδεικτική η απάντηση που έδωσε στέλεχος της τρόικας σε αρμόδιο παράγοντα του Γενικού Λογιστηρίου όταν του έθεσε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, το ερώτημα τι θα γίνει σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν προλάβει να ολοκληρώσει έγκαιρα την κατάρτιση του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Πλαισίου της επόμενης τετραετίας. «Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει μισή δόση. Υπάρχει ή ολόκληρη ή καθόλου δόση».

Η στάση της τρόικας έχει σκληρύνει το τελευταίο διάστημα. Κατ' αρχάς, γιατί εξαντλήθηκε η περίοδος ανοχής που δείχνει το ΔNT κατά την πρώτη περίοδο εφαρμογής προγραμμάτων διάσωσης. Δεύτερον, γιατί θεωρούν ότι η κυβέρνηση έχει μειώσει επικίνδυνα τους ρυθμούς υλοποίησης του Μνημονίου. Οι παλινωδίες που καταγράφηκαν στη διάρκεια των δύο τελευταίων αξιολογήσεων (τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο) με αποκορύφωμα την υπόθεση των 50 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις, καθώς και η ολιγωρία, οι καθυστερήσεις και οι εκπτώσεις σε κρίσιμες διαρθρωτικές αλλαγές έχουν ενισχύσει τις αμφιβολίες της τρόικας για την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει το Μνημόνιο.

Περισσότερα

Εσωτερική υποτίμηση και ανταγωνιστικότητα

του Νίκου Κ. Κυριαζή

Το Βήμα
6 Μαρτίου 2011

Οι χώρες της ΟΝΕ έχουν χάσει το ένα από τα δύο παραδοσιακά μέσα άσκησης οικονομικής πολιτικής, της νομισματικής, που είναι πια αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΚΤ. Σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό τείνουν να χάσουν και την αυτονομία του δεύτερου, της δημοσιονομικής, γιατί οι φορολογικοί συντελεστές για τους έμμεσους φόρους κινούνται σε συγκεκριμένα όρια (15%-25% για τον ΦΠΑ) αποφασισμένα από την ΕΕ. Ακόμη περισσότερο για την Ελλάδα και για άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικό πρόβλημα, στόχος της δημοσιονομικής πολιτικής είναι η εξισορρόπηση εσόδων και δαπανών και η αποπληρωμή του χρέους, που σημαίνει αναγκαιότητα δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων, άρα πολύ περιοριστική δημοσιονομική πολιτική. Αυτό βέβαια συνεπάγεται ύφεση.

Η βαθιά ύφεση θέτει το θέμα της ανταγωνιστικότητας. Οταν υπήρχε η δυνατότητα ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής, γινόταν απόπειρα τόνωσης της ανταγωνιστικότητας με μεγάλες (η τελευταία για την Ελλάδα 15%) υποτιμήσεις του νομίσματος. Στην περίπτωση της Ελλάδας οι υποτιμήσεις έδιναν προσωρινή ώθηση στην ανταγωνιστικότητα, ποτέ όμως μόνιμη, όπως φαίνεται από τα πάντα ελλειμματικά μας ισοζύγια, που «πληρώνονταν» με μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού, κάποια έτη της τάξεως του 25%. Τώρα που δεν υπάρχει η δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής αναζητείται από την τρόικα και την κυβέρνηση η «εσωτερική» υποτίμηση ως μέσο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή η συμπίεση του κόστους και σε μεγάλο βαθμό του κόστους εργασίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τη συνταγή αυτή την έχει ακολουθήσει οικειοθελώς η Γερμανία την τελευταία δεκαετία, έχοντας καταργήσει τον 13ο μισθό (14ος δεν υπήρχε ποτέ) και δίνοντας μικρές μισθολογικές αυξήσεις.
Ως προς την εργασία, σημασία για την ανταγωνιστικότητα δεν έχει το απόλυτο ύψος των αμοιβών, αλλά η σχέση τους με την παραγωγικότητα.

Περισσότερα

Ριψάσπιδες πολιτικοί

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Οταν, τον Ιούλιο του 2009, συζητήθηκε στη Βουλή ο νόμος 3871, υπήρξε αποδοχή πολύ ευρύτερη από την πλειοψηφία που στηρίζει την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Κάποιοι ήλπισαν ότι εκείνη η συζήτηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια στενότερη συνεργασία. Συνεργασία δεν συνεπάγεται συμφωνία, άλλωστε. Εξάλλου, τη συμμετοχή καθιστούν υποχρεωτική και οι στοιχειώδεις κανόνες καλής λειτουργίας της δημοκρατίας. Δεν σημαίνει ούτε συγκάλυψη, ούτε συνυπευθυνότητα, ούτε, προφανώς, υποχρεωτική υπερψήφιση.

Ο τίτλος του νόμου είναι χαρακτηριστικός: «Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη». Ενας κύριος λόγος που μας κάνει, ως πολίτες, φορείς ή επιχειρήσεις, να απαξιώνουμε με τόσο επιδεικτικό τρόπο τους νόμους είναι η πλήρης άγνοιά τους. Το συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο συμπληρώνει όσα πολύ σωστά είχαν θεσπιστεί το 1995 (νόμος 2362). Και τότε η Ελλάδα βρισκόταν στο μέσον μιας σπουδαίας προσπάθειας εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών. Οι ενέργειες εκείνης της εποχής επέτρεψαν στη χώρα να περάσει στην τρίτη περίοδο της ιστορίας μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που ξεκινά το 1996. Η πορεία αυτή ενισχύθηκε όταν, τον Μάρτιο 1998, η δραχμή κλείδωσε την ισοτιμία της (με 357 δραχμές ανά Ecu!) και εισήλθε στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών. Για να εγκριθεί, τον Ιούνιο 2000 (με αλλαγή της ισοτιμίας στις 340,75 δραχμές ανά ευρώ) η είσοδός της στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση την 1η Ιανουαρίου 2001, έναν χρόνο πριν από την καθιέρωση του ευρώ σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης.

Περισσότερα

Καμιά αλληλεγγύη χωρίς υπευθυνότητα

του Γιώργου Παγουλάτου

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Πώς αντιδρά ένα κοινωνικό σύστημα όταν πρέπει να διαχειριστεί ταυτόχρονες, ραγδαίες, ευρείες μεταβολές; Η Ελλάδα είναι σήμερα μέρος μιας μεταβατικής πραγματικότητας, αλλαγής κοινωνικοοικονομικού μοντέλου. Και αλλάζει σ’ ένα διεθνές περιβάλλον αβεβαιότητας για το περιεχόμενο του νέου «ευρωπαϊκού συμβολαίου».

Οι μεγάλες προσαρμογές χρειάζονται στήριξη. Ανεπτυγμένες οικονομίες συνδύασαν το ελεύθερο εμπόριο με ένα κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας. Ο Dani Rodrik είχε παρατηρήσει ότι, όσο πιο ανοιχτές οι οικονομίες, τόσο μεγαλύτερες οι κοινωνικές δαπάνες: για να αποζημιώνουν τους χαμένους του ανταγωνισμού. Αυτό ήταν το κοινωνικό συμβόλαιο του προηγμένου ευρωπαϊκού Βορρά. Ενα αντίστοιχο, διακρατικό, ευρωπαϊκό συμβόλαιο έκανε πράξη την ενιαία αγορά: οι υστερούσες χώρες της περιφέρειας άνοιξαν τα σύνορά τους σε ευρωπαϊκά αγαθά, υπηρεσίες και κεφάλαια, λαμβάνοντας ως αντιστάθμισμα γενναιόδωρες κοινοτικές εισροές για να φτιάξουν υποδομές και να στηρίξουν τους αδυνάτους.

Το δικό μας εγχώριο κοινωνικό συμβόλαιο και οικονομικό μοντέλο ήταν διαφορετικό. Ούτε αγορές ελεύθερες ούτε κοινωνικό κράτος κανονικό. Κλειστά επαγγέλματα, εμπόδια εισόδου, εγγυημένα περιθώρια κέρδους. Κοινωνικό κράτος λειψό και δυσλειτουργικό: κυρίως συντάξεις, ασφυκτική και ανεφάρμοστη εργατική νομοθεσία, υπηρεσίες πενιχρές. Κατ’ όνομα δημόσιες παροχές (υγεία, εκπαίδευση) μαζί με τεράστιες ιδιωτικές δαπάνες. Πλεονάζουσα προσφορά εργασίας που αναζητούσε διέξοδο σ’ ένα κράτος πλαδαρό και εξαπλούμενο, αμοιβαία αναπαραγόμενο με ένα παρασιτικό κομματικό σύστημα. Στο βάθος, ένα σιωπηρό κοινωνικό συμβόλαιο αμοιβαίας συνενοχής: οι πολλοί θα ανέχονταν την υψηλή διαφθορά των ολίγων, αρκεί οι λίγοι να κάνουν τα στραβά μάτια στη μικροδιαφθορά των πολλών. Προφανώς δεν μετείχαν όλοι στη λεηλασία των δημοσίων πόρων. Πάντοτε υπήρχαν κι εκείνοι που έπαιζαν με τους κανόνες, δούλευαν σκληρά, σέβονταν τους νόμους, πλήρωναν τους φόρους τους. Είχαν απλώς την ατυχία να ζουν στην Ελλάδα.

Περισσότερα

Πανάκριβη η μεταβίβαση των ακινήτων στην Ελλάδα

Καθημερινή
6 Μαρτίου 2011

Μία από τις ακριβότερες και πιο κοστοβόρες διαδικασίες, μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι αυτή που συναντάται στην Ελλάδα ως προς το κομμάτι της μεταβίβασης των ακινήτων. Το γεγονός έχει ως αποτέλεσμα, σε αρκετές περιπτώσεις, να αναβάλλονται ακόμα και αγοραπωλησίες, με ό, τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται για τον κλάδο σε εποχές οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε τώρα.

Ταμείο Νομικών, συμβολαιογραφικά έξοδα, αμοιβή δικηγόρου, εγγραφή στο υποθηκοφυλακείο και στο τέλος η φορολογία, ως επιστέγασμα όλων, «πνίγουν» τους ενδιαφερομένους που επιθυμούν σήμερα να αγοράσουν ένα διαμέρισμα ή ένα οικόπεδο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα (το οποίο σημειωτέον είναι και πραγματικό): Για την αγορά ενός ακινήτου αξίας 297.557 ευρώ το ποσό που θα πρέπει να καταβάλει ο αγοραστής στο Tαμείο Νομικών (άραγε γιατί;) ανέρχεται στα 2.306 ευρώ. Ο ίδιος αγοραστής πρέπει επίσης να πληρώσει συμβολαιογραφικά έξοδα 3.900 ευρώ περίπου, καθώς και 2.600 ευρώ στα οποία ανέρχεται το τέλος εγγραφής του ακινήτου στο αρμόδιο υποθηκοφυλακείο. Δηλαδή, πριν καν καταβληθούν οι φόροι, ο αγοραστής έχει πληρώσει το ποσό των 8.800 ευρώ περίπου για τις υπηρεσίες μεταβίβασης του ακινήτου. Ο φόρος αυτός καθαυτός για τη μεταβίβαση ανέρχεται στα 1.475 ευρώ. Εάν στη μεταβίβαση εμπλέκεται και δικηγόρος, το ποσό αυξάνεται ανάλογα. Συνήθως η αμοιβή του δικηγόρου δεν ξεπερνάει το 1% της αξίας του ακινήτου.

Για τη μεταβίβαση ενός ακινήτου αξίας περίπου 250.000 ευρώ στην Ιταλία, οι αμοιβές ανέρχονται στα 3.245 ευρώ. Σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα κατατάσσεται στην έκτη υψηλότερη θέση με βάση το κόστος συναλλαγής για την απόκτηση κατοικίας. Σημειώνεται ότι εκτός από τη φορολογία, ο αγοραστής κατοικίας στη χώρα μας καταβάλλει το 1,2% της αναγραφόμενης αξίας του ακινήτου ως αμοιβή συμβολαιογράφου. Ωστόσο, στον συμβολαιογράφο καταβάλλονται επιπρόσθετες δαπάνες, όπως χαρτόσημα, πάγια τέλη, σύνταξη φορολογικών δηλώσεων και περιλήψεων, αντίγραφα συμβολαίων, δεύτερα φύλλα κ. τ. λ. Επιπροσθέτως, για συμβόλαιο το οποίο συντάχθηκε αλλά δεν υπογράφηκε ο συμβολαιογράφος έχει δικαίωμα να λάβει αμοιβή, η οποία, όμως, δεν θα ξεπερνάει τα 500 ευρώ. Στη Φινλανδία, ο συμβολαιογράφος αμείβεται με 77 ευρώ για κάθε συμβόλαιο που συντάσσει, ακόμα και για τα αντίγραφα του ίδιου συμβολαίου, ενώ ο πελάτης οφείλει να διαπραγματευθεί μαζί του και τυχόν οδοιπορικά ή άλλα έξοδα που θα κάνει. Σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα, στην Iρλανδία ή στη Mαλαισία, η παρουσία συμβολαιογράφου δεν είναι υποχρεωτική.

Περισσότερα

Το µυστήριο του χρέους

του Παύλου Τσίμα

Τα Νέα
5 Μαρτίου 2011

Στοιχειώδες, που θα έλεγε και ο Σέρλοκ Χολµς: για να λύσεις ένα πρόβληµα, θα πρέπει προηγουµένως να το ορίσεις. Το ερώτηµα, λοιπόν, είναι αν, βαδίζοντας προς το κρίσιµο ραντεβού της 25ης Μαρτίου, έχουµε ορίσει σωστά το πρόβληµα που περιµένουµε να λυθεί.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πρώτα. Η κυρίαρχη (γερµανική) άποψη περιγράφει το πρόβληµα που πρέπει να λυθεί ως ένα πρόβληµα δηµοσιονοµικής αδυναµίας κάποιων χωρών της ευρωζώνης –των άσωτων, των απερίσκεπτων, εκείνων που εξαρχής δεν θα έπρεπενα γίνουν δεκτοί στο κλαµπ και που πρέπει τώρα να «σωθούν», αφού πρώτα τιµωρηθούν παραδειγµατικά, ώστε να δοθεί ένα καλό παράδειγµα… Αλλά αν το πρόβληµα δεν είναι αυτό; Αν έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν (όπως ο πρώην καγκελάριος Σµιτ) ότι το πρόβληµα της Ευρώπης είναι πρόβληµα αδυναµίας των τραπεζών της; Αν έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν (όπως ο Γιούνκερ) πως αντί για «πακέτα σωτηρίας» των υπερχρεωµένων χωρών µε δανεικά και µε τιµωρητικά επιτόκια, που τις βυθίζουν χειρότερα στο πηγάδι του χρέους τους, θα έπρεπε να διευκολυνθούν οι χώρες αυτές να απαλλαγούν από ένα µέρος του χρέους και, παράλληλα, να βοηθηθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες να αντέξουν το σοκ του «κουρέµατος»; Κι αν έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν(όπως ο Ντελόρ και ο Πρόντι) ότι το πρόβληµα των ανισορροπιών της ευρωζώνης δεν µπορεί να λυθεί µε ένα καταναγκαστικό Σύµφωνο Ανταγωνιστικότητας, one size, αλλά µε µια αληθινή µεταρρύθµιση που θα δηµιουργήσει ευρωπαϊκούς θεσµούς οικονοµικής διακυβέρνησης;

Αν έχουν δίκιο οι άλλοι, αν η κ. Μέρκελ ορίζει πράγµατι µε λάθος τρόπο το πρόβληµα (από φόβο πως η αλήθεια θα της κοστίσει ψήφους στις εκλογές), τότε είναι φανερό ότι την 25η Μαρτίου θα έχουµε να διαλέξουµε µεταξύ δύο κακών: τη µη λύση, το ναυάγιο. Και τη λάθος λύση, που θα επιδεινώσει το πρόβληµα.

Περισσότερα

ECB Interest Rate Rise May Harm EU Peripherals

by Nicholas Hastings

Wall Street Journal
March 4, 2011

Jean-Claude Trichet may have boosted the credibility of the European Central Bank, but only at a high cost to the euro.

The ECB president’s decision to signal a rate rise as early as next month certainly gave the single currency a strong boost, but Portugal, Ireland, Greece and Spain must have the distinct feeling they are being sacrificed for the good of the central bank.

As these ‘peripheral’ countries of the euro zone struggle to avoid defaulting on their debts, and funding their banks becomes increasingly difficult, higher rates are the last thing they need.

Sure, Trichet has attempted to mollify the markets with the promise that a little rise next month doesn’t mean the start of a series of interest rate increases. But, as the euro’s 10-cent rally since the start of the year shows, just talk of higher rates is enough to push the currency sharply higher.

So peripheral debtors–who are already teetering on the edge of default–are now faced not only with higher rates, but also with a stronger euro that will undermine export growth just at the time they need it.

More

The ECB's Line in the Sand

by Richard Barley

Wall Street Journal
March 4, 2011

The gloves are off. The European Central Bank is calling time on the hugely accommodative monetary policy that has prevailed since 2009. Barring a fresh leg of the financial crisis, rates could rise in April. ECB President Jean-Claude Trichet is determined his track record on inflation is not to be tarnished and looks set to leave the Bank of England and U.S. Federal Reserve in the dust.

Mr. Trichet's hawkishness shocked markets, sending the euro and two-year Bund yields spiking higher. But looking at the core euro-zone economy, a potential rate raise from emergency levels—at 1% the ECB's key rate is negative in real terms—is hardly a surprise. Unemployment and growth in Germany are at levels last seen when the country was reunified 20 years ago and the recovery is broadening across Europe. Euro-zone consumer inflation came in at 2.4% in February and producer price inflation at 6.1% in January. With fears that some of the increases in energy and food prices are permanent, the risk of second-round effects is rising—particularly in Germany where labor market shortages are showing up. The ECB is determined to head these off at the pass and maintain Europe's competitiveness.

More

Έλληνας φοροφυγάς

της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου

Protagon.gr
4 Μαρτίου 2011

Καθώς όλοι επιμένουν πως η φοροδιαφυγή είναι το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας και η κυβέρνηση αναζητεί (όπως λέει) τον τρόπο για να πατάξει την φοροδιαφυγή και να συνάψει κάποιου είδους συμφωνία με τις Ελβετικές Τράπεζες, άλλες χώρες, λύνουν τα προβλήματα τους δραστικά.

Ο Έλληνας Χρίστος Mπάτζιος, Στέλεχος της Credit Suisse, κρατείται στις ΗΠΑ ως συνένοχος φοροδιαφυγής Αμερικανών πολιτών. Θεωρείται συνένοχος στη φοροδιαφυγή Αμερικανών πολιτών. Η πάταξη της φοροδιαφυγής είναι στη λίστα προτεραιοτήτων για τις Αμερικανικές Αρχές. Οι ΗΠΑ δεν κυνηγούν μόνο τους φοροφυγάδες αλλά και τραπεζικά στελέχη τα οποία είναι ύποπτα για την «παροχή υπηρεσιών» σε πολίτες που δεν δηλώνουν τα εισοδήματα τους στην πατρίδα. Το 2009, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ κατέληξε σε συμφωνία με την ελβετική UBS για την αποκάλυψη της ταυτότητας χιλιάδων Αμερικανών ύποπτων για φοροδιαφυγή. Η τράπεζα εντέλει κατέβαλλε στις ΗΠΑ πρόστιμο 750 εκατ. δολαρίων.

Περισσότερα

Δημήτρης Χαντζόπουλος

Τα Νέα
4 Μαρτίου 2011

Trichet is not alone in facing policy dilemmas

by Mohamed El-Erian

Financial Times
March 4 2011

The minute Jean-Claude Trichet, the talented president of the European Central Bank, uttered the phrase “strong vigilance”, global markets immediately pushed European interest rates significantly higher and the euro strengthened.

This understandable reaction to the prospects of an interest rate rise highlights the policy dilemma facing not only the ECB, but also other central banks around the globe.

Mr Trichet’s remark was largely motivated by the multi-month surge in energy and food prices (which, in the case of oil, has been amplified in recent weeks by the uprisings in the Middle East and North Africa).

He and his colleagues at the ECB face the certainty of higher “headline inflation” and, given the recent strengthening of the global economy, the possibility that “core inflation” could also rise quickly as companies look to pass through the impact of higher input costs.

More

This ECB Decision Is Pure Knee-Jerk

Wall Street Journal
March 4, 2011

Two things stand out from the European Central Bank's decision effectively to pre-announce a rise in interest rates next month. First is its eagerness to polish up its inflation-fighting credentials after being slurred by Axel Weber and much of the German press and political elite; second is its confidence in the ability of its "non-standard" measures to stop a breakdown of the financial system.

Both may be justified, but the bank's motives may not be of the purest.

The ECB's credibility has been under intense scrutiny in Germany as a result of its response to the crisis. That scrutiny has become even more intense since the decision by Mr. Weber effectively to pull out of the contest to find a successor to Jean-Claude Trichet rather than run for the presidency of an institution that he considered too soft on inflation and too soft on profligate governments.

Mr. Weber's planned departure from the Bundesbank next month has put more pressure on the ECB to be hawkish than they would otherwise have been yesterday, both directly and indirectly.

More

Greek Toll Dodgers Swell, Threaten Economic Efforts

Reuters/New York Times
March 3, 2011

A movement more insidious than crippling strikes or anarchist fire bombings is threatening to undermine Greece's efforts to escape a debt crisis shaking the euro zone.

The "I don't pay" movement -- a sullen form of uncivil disobedience -- is beginning to starve the government of vital revenue from transport and public services as it struggles to plug a giant budget hole.

Fed up with wage cuts and tax hikes while corrupt politicians seen as responsible for the crisis enjoy impunity, more and more Greeks are refusing to pay for road tolls, bus tickets and other public charges.

"It's not easy to take to the streets holding a Molotov cocktail, but it's easy to say I won't pay," pollster Costas Panagopoulos said. "The 'I don't pay' movement is now the main risk for the government."

The ruling Socialists must show within months that tax evaders and those who profited from past corruption are being punished if they want to contain the movement, he said.

The political and legal system grants politicians almost blanket immunity from prosecution, and efforts to fight tax evasion have been slow to show results.

Despite tough austerity measures, social unrest has so far been more subdued than expected as the majority of Greeks have grudgingly accepted that some sacrifices are necessary.

More

Ηλίας Μακρής

Καθημερινή
3 Μαρτίου 2011

Συνταγματοποίηση της λιτότητας;

του Παντελή Καψή

Το Βήμα
3 Μαρτίου 2011

Συνταγματικό φρένο στο χρέος; Η ιδέα και μόνο ακούγεται ως ανέκδοτο. Πολύ περισότερο όταν την προτείνουν υπουργοί. Όχι γιατί είναι κατ' ανάγκη κακή. Αλλά γιατί αντιστρατεύεται όλα όσα δημοσίως υποστηρίζουν τα κυβερνητικά στελέχη.

Όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός λέει ότι αν ήταν απλός πολίτης θα κατέβαινε και αυτός στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί, όταν ο στόχος για την απαλλαγή από το μνημόνιο όσο πιο γρήγορα γίνεται αποτελεί τον κοινό τόπο της πολιτικής όλων των κομμάτων, η...«συνταγματοποίηση της λιτότητας» όπως έχει αποκληθεί μόνο ως απειλή μπορεί να θεωρηθεί. Και ας μην είναι.

Γιατί βέβαια ακόμα και αν διαγραφεί το σημερινό χρέος, αν για παράδειγμα αρνηθούμε να το εξοφλήσουμε όπως προτείνει η Αριστερά και πάψουν να μας δανείζουν πια οι αγορές, πάλι θα πρέπει με κάποιο τρόπο να μάθουμε να ζούμε χωρίς δανεικά. Που πάει να πει ότι για να κάνουμε εξαγωγές θα πρέπει να είμαστε ανταγωνιστικοί και για να ανεβάσουμε το βιοτικό μας επίπεδο θα πρέπει να αυξήσουμε την παραγωγικότητά μας. Με άλλα λόγια το σύμφωνο της ανταγωνιστικότητας της κ.Μέρκελ και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε ως χώρα να το εφεύρουμε.

Περισσότερα

Νέα λύση «πακέτο» στο ελληνικό χρέος

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
3 Μαρτίου 2011

Θα ισχυριστώ, για τις ανάγκες του σημερινού σημειώματος, ότι είτε έχουν ήδη μπει είτε θα μπουν σύντομα, όλα τα ζητήματα που επηρεάζουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, στο τραπέζι των ευρωπαϊκών (και διεθνών) συζητήσεων. Τόσο ξαφνικά, όσο ξαφνικά μας ειδοποίησαν πριν από μερικές εβδομάδες «να το ξεχάσουμε».

Η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που υποστήριξε την έγκριση του Μνημονίου (5 Μαΐου 2010), μας έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσουμε με μεγάλη σαφήνεια το μέγεθος του προβλήματος, δηλαδή του δημόσιου χρέους, που είχαμε δημιουργήσει. Παρατήρησα τότε (και βεβαίως δεν ήμουν ο μόνος...) ότι η έκτακτη βοήθεια των 110 δισ., την οποία αποφάσισαν οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη και οι σύμμαχοι στο ΔΝΤ, αντιμετώπιζε μεν το ταμειακό πρόβλημα, λόγω του οστρακισμού μας από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων, καθιστούσε όμως απίθανη την επανένταξή μας σε αυτήν, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής (ΠΟΠ), δηλαδή το 2014!

Κανείς από κυβέρνηση, τρόικα, Γιουρογκρούπ, ΕΚΤ, ΔΝΤ και Τράπεζα της Ελλάδος δεν σχολίασαν, τότε, το προφανές. «Αν εφαρμόσουμε το Μνημόνιο», είπαν, «θα βγούμε και πάλι στις αγορές το 2012»!

Περισσότερα

Χωρίς λογαριασµό

του Γιώργου Λακόπουλου

Τα Νέα
3 Μαρτίου 2011

Ας αρχίσουµε µε δυο πληροφορίες που είδαν το φως της δηµοσιότητας.

Πρώτη πληροφορία. Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.∆. οφείλουν τραπεζικά δάνεια άνω των 120 εκατ. ευρώ το καθένα, αλλά συνεχίζουν να δανείζονται. Με υποθήκη τη... µέλλουσα κρατική επιχορήγηση και µάλιστα σε βάθος χρόνου!

∆εύτερη πληροφορία. Τα ίδια κόµµατα εισέπραξαν ήδη την πρώτη δόση της κρατικής επιχορήγησης που θα πάρουν το 2011.

Εδώ η λογική σταµατάει: εισπράττουν αυτά που έχουν υποθηκεύσει;

Γίνεται τα χρήµατα που έχουν εκχωρήσει, να µπαίνουν στα ταµεία τους και να ισχύουν και ως εγγύηση ταυτοχρόνως; Μπορεί κάποιος που οφείλει 120 εκατ.ευρώσε δάνεια να παίρνει νέα δάνεια µε εγγύηση κάτι που µπορεί ανά πάσα στιγµή να µην έχει; Ποιος βεβαιώνει ότι στις εκλογές δεν θα µειωθεί η εκλογική τους δύναµη και συνεπώς και το ποσό που θα δικαιούνται από τον κρατικό προϋπολογισµό;

Περισσότερα

Ανδρέας Πετρουλάκης

Καθημερινή
3 Μαρτίου 2011

Bernanke Expects Europe to Solve Debt Problems

Wall Street Journal
March 2, 2011

U.S. Federal Reserve Chairman Ben Bernanke said Wednesday he’s confident that the European Union will successfully handle its continuing sovereign debt crisis.

“We’re watching it very carefully, but at the moment .. my expectation is that Europe will solve the problems because they are very committed to preserving the euro and the European unification project,” Bernanke told the House financial services committee.

Europe, with the help of the International Monetary Fund, has temporarily stemmed contagion of the debt and government budget crisis in the periphery of the European Union. But markets worry that if E.U. officials don’t resolve their political differences on the longer-term debt and budget crisis, the problem could worsen. The uncertainty and riskiness is pushing the cost of borrowing the hundreds of billions of euros necessary to fund government budgets near to unsustainable levels.

More

Edito 336

του Φώτη Γεωργελέ

Athens Voice
2 Μαρτίου 2011

Πάνε λίγες μέρες που οι πατριωτικές δυνάμεις έδωσαν άλλον έναν ηρωικό αγώνα για να αποτρέψουν την πώληση ιερής ελληνικής γης σε ξένους έναντι 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φευ, οι αρμόδιοι φορείς μάς ανακοίνωσαν ότι ο θησαυρός δεν υπάρχει, το 40% της ακίνητης περιουσίας του κράτους, αυτό ιδίως που μπορεί να αξιοποιηθεί, είναι καταπατημένο. Σας έχει κάνει κάτι εντύπωση σ’ αυτή την ιστορία;

Η είδηση πέρασε ασχολίαστη. Όλοι συνέχισαν να καταγγέλλουν την πρόθεση, την αμφίβολη αξιοποίηση, και κανείς την τετελεσμένη υπεξαίρεση της δημόσιας περιουσίας. Δεν έγιναν καταγγελίες, δεν υπήρξαν πύρινοι λόγοι στη Βουλή, οι γνωστοί εισαγγελείς της δημόσιας ζωής δεν αναζήτησαν ενόχους, τα ΜΜΕ δεν αποκάλυψαν με ρεπορτάζ τούς καταπατητές. Το σύστημα έχει όνομα: λέγεται ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός. Κλέβουμε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί το κράτος. Κόμματα, μέσα ενημέρωσης, επαγγελματικές ενώσεις και συνδικαλιστικά σωματεία είναι οι εκπρόσωποι και εκφραστές αυτού του μοντέλου που στις μέρες μας χρεοκόπησε.

Όπως περνάει ο καιρός, γίνεται αντιληπτό ότι το πατριωτικό σόου των προηγούμενων ημερών ήταν κάτι παραπάνω από μια ακόμα επικοινωνιακή σαχλαμάρα στο πολιτικό θέατρο σκιών. Όπως πριν 10 χρόνια, στην προηγούμενη προσπάθεια μεταρρυθμίσεων, χρησιμοποιήθηκε μια ανύπαρκτη κατασκευή, «οι ξένοι που θέλουν να αφαιρέσουν την ορθοδοξία από τις ταυτότητες», έτσι και τώρα πάλι, μια άλλη κατασκευή, οι ξένοι που απειλούν μετά την πίστη μας και τη γη μας, σηματοδοτεί συμβολικά τα όρια του συστήματος: οι μεταρρυθμίσεις δεν πρέπει να αγγίξουν το σκληρό πυρήνα του ελληνικού κομματικού πελατειακού κράτους. Ακόμα και σοβαρές εφημερίδες κυκλοφορούν με τίτλο «πωλείται η Ελλάς», «τα αφεντικά μας προστάζουν». Στα τηλεοπτικά κανάλια, για την οικονομική κρίση της χώρας, συζητούν ο Αλαβάνος, ο Μητρόπουλος, ο Δημαράς, τα κόμματα της Αριστεράς, οι συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα, ένας εκπρόσωπος της αντιμνημονιακής Νέας Δημοκρατίας και ένας του Πασόκ που μια φορά στις δυο δεν διαφωνεί και πολύ με τους προηγούμενους. Ουδέποτε ο εξωκοινοβουλευτικός χώρος είχε τόση συμμετοχή στον τηλεοπτικό διάλογο. Προφανώς πρόκειται για ένα θαύμα της δημοκρατίας. Όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι συζητάνε για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Δεν είναι περίεργο που η ελληνική κοινωνία είναι εντελώς απληροφόρητη για ό,τι της συμβαίνει. Τα πολιτικά κόμματα, της μισής κυβέρνησης συμπεριλαμβανομένης, βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσουν τα σημερινά προβλήματα. Η διαφορά της Δεξιάς από την Αριστερά στην Ελλάδα, είναι ότι ο Καραμανλής φόρτωσε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του με άλλους 100 χιλιάδες υπαλλήλους το Δημόσιο, ενώ η Αριστερά ήθελε οι 100 χιλιάδες προσλήψεις να γίνονται κάθε χρόνο.

Περισσότερα

Young, Greek and unemployed

by Dody Tsiantar

Fortune
March 2, 2011

In Greek mythology, the god Cronus devoured five of his offspring to prevent them from overpowering him. Only Zeus, with his mother Rhea's help, escaped the fate of his siblings. Greece's youth, hit hard by the after effects of the debt crisis, may be feeling a bit like one of Cronus's unlucky children these days-as if they are about to be swallowed whole by an economic situation that is leaving many of them feeling hopeless about what the future holds.

The situation for many under the age of 35 in this country of 11 million is close to desperate. Unemployment for those between the ages of 15 and 24 rang in at an alarming 35.6% at the end of November, the latest statistics available. Youth unemployment, of course, is widely considered one of the drivers to the current unrest in the Middle East, It's also a global problem, according to the International Labor Organization, which called the growing number of the world's unemployed young people, "a lost generation" in a recently released report.

In Spain alone, the youth unemployment rate is over 40%. But in Greece, the issue resonates within the broader context of the debt crisis that has plagued the country since December of 2009. And if you add in the unemployment rate for those between 25 and 34 -- 17.9% -- it becomes clear that Greeks under the age of 35 are bearing a disproportionate part of the burden stemming from the country's financial difficulties.

"It's one of the most serious problems facing this country," says respected columnist and journalist Stavros Lygeros of Kathimerini, the largest daily newspaper in Greece.

More

'Europe's Banks Are in Far Greater Danger Than People Realize' (Interview With US Economist Eichengreen)

Spiegel
March 2, 2011

The European Union is hoping that aid to Greece and Ireland combined with closer economic policy coordination will be enough to put an end to the euro crisis. But that's not likely, warns US economist Barry Eichengreen. First and foremost, he says in an interview with SPIEGEL, Europe needs to help out its ailing banks.

SPIEGEL: Professor Eichengreen, you have spent many years studying whether the European common currency union could collapse. Your conclusion: It would be technically possible for a member state to leave the euro zone, but that politically it is about as likely as a meteorite hitting the Eurotower in Frankfurt. Are you sticking by that assessment?

Eichengreen: Yes, but with one condition. That at their summit in March, the member states face up to some unpleasant truths. Plan A has failed. Now they have to switch to Plan B. They must stop attempting to combat the crisis in Greece and Ireland by forcing these countries to pile more debt onto their existing debts by saddling them with overpriced loans.

SPIEGEL: But at the same time, Europe is stifling any chance of growth in Greece and Ireland by forcing them to comply with harsh austerity measures. Is there any way this strategy can actually add up?

Eichengreen: The present bailout attempts have never made sense. Essentially, all Germany and France want to achieve with these measures is to protect their own banks from collapsing. Now people are beginning to realize that there is no way around rescheduling Greece's debt -- and that will also involve the banks. For this to happen, there is only one solution: Europe needs to strengthen its banks! Greece lived beyond its means, but in Ireland and Spain it is the banks that are the problem. The euro crisis is first and foremost a banking crisis. 

SPIEGEL: How are governments supposed to explain to their citizens that they need to reserve yet more tax revenue for banks, this time due to loans for countries like Greece and Ireland? 

Eichengreen: It will probably be easier for Chancellor Angela Merkel to persuade German taxpayers to save their own banks than to fork out billions for Greece again. Especially since, with a haircut on Greek debt and measures to strengthen banks, it should be possible to draw a line under the crisis -- and preventing it from spreading to Spain.

More

EU pact proposals will ‘not end this crisis’

Financial Times
March 2, 2011

Germany and France are pushing for the wrong solution to the eurozone economic crisis by demanding a “pact for competitiveness”, say Germany’s opposition Social Democrats.

The European Union should focus instead on immediate measures to restore confidence in financial markets, including boosting the size of the €440bn ($610bn) rescue facility for debt-laden eurozone states, said Frank-Walter Steinmeier, parliamentary leader of the SPD in Berlin.

The Franco-German initiative also comes in for criticism from Romano Prodi and Jacques Delors, two former European Commission presidents. Writing in today’s Financial Times, they warn the “pact for competitiveness” would be ineffective.

The EU should also concentrate on relieving the European Central Bank of tasks that are essentially fiscal rather than monetary policy measures such as bond-buying in secondary markets, and consider “cautious steps” towards launching European sovereign bonds, Mr Steinmeier, the former German vice-chancellor and foreign minister, said.

More

Κυβέρνηση σε καιρό πολέμου

του Αλέξη Παπαχελά

Καθημερινή
2 Μαρτίου 2011

Είναι μερικές συμπεριφορές που σε βγάζουν από τα ρούχα σου, όταν μάλιστα παρατηρούνται την ώρα που βλέπεις τη χώρα σου να πηγαίνει προς τον γκρεμό. Σε βγάζει από τα ρούχα σου, για παράδειγμα, η άνεση με την οποία κάνουν κριτική στον κ. Παπακωνσταντίνου, στον κ. Χροσοχοΐδη, στον κ. Pαγκούση, στον κ. Λοβέρδο, στον κ. Ρέππα και άλλους μερικοί συνάδελφοί τους. Μερικοί εξ αυτών παίρνουν και πολύ ύφος, όταν τονίζουν «άκουσε να δεις, εγώ είμαι πολιτικός 30 χρόνια και ξέρω»... Και λοιπόν τι μας νοιάζει αν είναι κάποιος βουλευτής ή υπουργός 30 ή 60 χρόνια. Μπορεί να μας υποδείξουν κάτι που άφησαν πίσω τους εκτός από ρουσφέτια, διορισμούς και πολιτικές ίντριγκες; ΄Η μήπως ήταν επιτυχημένοι επειδή σκορπούσαν χαρά σε φίλους και ψηφοφόρους με δανεικά χρήματα και δεν έδιναν ποτέ λογαριασμό στο τέλος;

Είναι πολύ εύκολο και άνετο να μην κάνεις τίποτα και να ασκείς κριτική σε όσους σκοτώνονται στη δουλειά, γιατί κάποιοι άλλοι δεν έκαναν αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε. Ακόμη πιο εκνευριστική είναι η υπεροψία των «γάτων» του παλαιού ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι επιχειρούν να μας πείσουν πως μπορούν να «καθαρίζουν» καταστάσεις και να κάνουν τις βρώμικες δουλειές. Τους είδαμε όταν είχαν την ευκαιρία να διορίσουν διοικητές νοσοκομείων και κατάφεραν να στείλουν εκεί όλα τα ρουσφέτια και βαρίδια του κόμματος...

Περισσότερα

S&P warns of downgrades on Portugal and Greece

Associated Press/CBS News
March 2, 2011

Both Portugal and Greece could see their debts further downgraded in the next two months, ratings agency Standard & Poor's warned Wednesday, depending on what happens at a crucial European leaders' summit later this month.

The agency said in a report it is maintaining its A- rating on Portugal and its BB+ rating on Greece but has kept both countries on so-called "CreditWatch with negative implications."

Heavily indebted Greece accepted an EU-IMF bailout last year, as did Ireland, and ailing Portugal is widely expected to follow suit even though it managed to raise another euro1 billion ($1.38 billion) at a bond sale Wednesday.

S&P said it could lower the ratings on both Portugal and Greece within the next two months after analyzing an expected new European bailout mechanism. EU policymakers are to decide later this month on the key features of the European Stability Mechanism, which will replace the current European Financial Stability Facility from 2013 on.

The agency said it was unlikely that either rating would be cut by more than two notches. Even if Portugal was downgraded two notches it would still be investment grade, while Greece's debt is junk status already.

More

Παιχνίδια ανοµίας

του Γιώργου Λακόπουλου

Τα Νέα
2 Μαρτίου 2011

Μάλλον πολύ εύκολα το ξεχάσαµε: μόλις πριν από 37 χρόνια στη χώρα δεν γίνονταν εκλογές, δεν υπήρχαν κόµµατα, ελευθεροτυπία και πολιτικά δικαιώµατα. Ακόµη δεν τα εµπεδώσαµε και θα τα χάσουµε; Η Γ’ Ελληνική ∆ηµοκρατία μπήκε νωρίς σε φάση λειτουργικής κρίσης. Εντέλει, πόση δηµοκρατία αντ-έχουµε; οχι πολλή και όχι για πολύ. Οι παραµορφώσεις της είναι συνεχείς, ανεµπόδιστες και σχεδόν τις συνηθίζουµε!

Οι πρώτοι που ακυρώνουν τον θεµελιακό κανόνα της κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας είναι οι κοινοβουλευτικοί. Το πρωθυπουργικοκεντρικό σύστηµα διακυβέρνησης αµφισβητεί τη διάκριση των εξουσιών. Το τυπικό σχήµα κυβέρνηση – κοινοβούλιο υποκαταστάθηκε από το σχήµα κυβέρνηση – αντιπολίτευση και ισοπέδωσε τον ρόλο του βουλευτή ως νοµοθέτη. Η δικαστική εξουσία έχασε νωρίς την ανεξαρτησία της, αν την είχε ποτέ. Και ο συνδικαλισµός τον οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε χρίσει «τέταρτο πυλώνα», είναι απλώς άθροισµα κοµµατικών παραρτηµάτων.

Στην αποσυναρµολόγηση των δηµοκρατικών κανόνων μετέχουν πολλοί ακόµη. Π.χ., όσα μέσα ενηµέρωσης αντικατέστησαν την αποστολή της πληροφόρησης με στρατευµένους ρόλους χειραγώγησης και ιδιοτελών επιδιώξεων. Στη διαδικτυακή εποχή εµφανίζονται φαινόµενα, όπου το δικαίωµα της κριτικής στην εξουσία χάριν της δηµοκρατίας, εκφυλίζεται σε συµπεριφορές και δράσεις που απειλούν τη δηµοκρατία. Όταν δεν απειλούν τους ανθρώπους και τα δικαιώµατά τους.

Περισσότερα

Ποιους απειλούν τα καλάσνικοφ;

του Σταύρου Θεοδωράκη

Protagon.gr
2 Μαρτίου 2011

Η δολοφονία των δύο νεαρών αστυνομικών στου Ρέντη απέδειξε για άλλη μια φορά ότι όλες οι ζωές δεν είναι ίδιες. Οι μόνοι που βγήκαν στους δρόμους ήταν οι συνάδελφοι τους ... που είχαν υπηρεσία. Αν οι νεαροί ήταν φίλαθλοι –μέλη κάποιας θύρας – θα είχαμε ολονύχτια μνημόσυνα. Αν ήταν φοιτητές σήμερα (και αύριο και μεθαύριο και για ένα μήνα…) δεν θα είχαμε πανεπιστήμια. Και αν ήταν ταμίες τραπεζών οι συνάδελφοι τους θα κατέβαζαν ρολά.

Η δολοφονία όμως των δύο νεαρών (22 ο ένας – 23 ο άλλος) αντιμετωπίσθηκε από τους περισσότερους εξ ημών με όλη την τυπικότητα που επιβάλλουν οι ψυχρές μας σχέσεις με την αστυνομία. Θα ήθελα να είμαστε ειλικρινείς. Αν εξαιρέσεις την ακροδεξιά και ένα κομμάτι της δεξιάς, οι υπόλοιποι σε αυτή τη χώρα είμαστε αμήχανοι σε θέματα αστυνόμευσης – βίας - εγκληματικότητας. Ενδεικτικές είναι οι ανακοινώσεις των κομμάτων της αριστεράς όταν ηχούν τα καλάσνικοφ. Δεν θέλω να κάνω ιστορική αναδρομή, άλλωστε όλοι ξέρουμε γιατί μιλώ. Η στάση όμως αυτή της επίσημης αριστεράς είναι λάθος. Η αύξηση της βίας στην Ελλάδα θα έπρεπε να είναι από τα πρώτα θέματα στην ατζέντα της Αλέκας και του Τσίπρα. Τα «πρώτα θύματα» άλλωστε είναι ο «απλός λαός» (οι ψηφοφόροι τους για να το θέσω χυδαία). Όσο πιο «δυτικά» πας τόσο ποιο φοβισμένοι είναι οι άνθρωποι. Άλλωστε οι πλούσιοι έχουν τον τρόπο τους απέναντι και στο έγκλημα (από σπίτια οχυρά μέχρι ιδιωτικούς φρουρούς και θωρακισμένα αυτοκίνητα).

Περισσότερα

NBG-Alpha Bank merger to be credit positive: Moody's

Reuters
February 28, 2011

A merger between Greece's largest lender National Bank (NBG) (NBGr.AT) and Alpha Bank (ACBr.AT) would help the new entity's credit position, ratings agency Moody's said on Monday.

NBG surprised the market with a bid for smaller rival Alpha Bank earlier in the month, but the move was rejected by Alpha. Greece has called on banks to explore tie-ups to better cope with the country's debt crisis.

"If the merger proceeds, it would be credit positive for the combined entity, given the opportunities for cost synergies and franchise expansion, especially in southeastern Europe," Moody's said in its weekly credit outlook.

More

Evacuation boost for Greek ferry operators

Financial Times
March 2, 2011

Libya’s revolution is providing a cash injection for loss-making Greek passenger ferry companies helping to evacuate tens of thousands of thousands of Chinese, Brazilian and Venezuelan workers.

Three Greek companies are operating eight ferries on rolling round-trip charters between Benghazi in eastern Libya and the southern Mediterranean islands of Crete and Malta.

The average daily charter fee for vessels making the four-day voyage is €250,000 ($346,000), according to Katerina Fitsiou of XRTC, a Greek maritime consultancy involved in the sealift, which started last week.

“The coastal ferry fleet undergoes surveys and repairs in February to prepare for the tourist season, so there were plenty of ships available,” Ms Fitsiou said.

More

Οι διαπραγματευτές της εξέδρας

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
2 Μαρτίου 2011

Η Ελλάδα τον Μάιο του 2010 ξέφυγε από του χάρου τα δόντια. Η χρεοκοπία και η αναγκαστική προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σήμαινε κάθετη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, με αυτόματο κλείσιμο όλων των ζημιογόνων ΔΕΚΟ, χιλιάδες απολύσεις στον δημόσιο τομέα, μεγαλύτερες περικοπές μισθών και συντάξεων κ.λπ. Αν, μάλιστα, σκεφθούμε ότι αυτή η «ήπια (σε σχέση με τη χρεοκοπία) προσαρμογή» που κάνουμε σήμερα διά του Μνημονίου δημιουργεί τόσες αντιδράσεις, μπορούμε να φανταστούμε τι θα συνέβαινε σε μια απότομη προσαρμογή. Αυτή η χώρα δεν είχε ποτέ κουλτούρα συμμαζέματος, οι συνωμοσιολογίες θάλλουν, η επαναστατικότητα είναι ψωμοτύρι και ο διαρρηγμένος κοινωνικός ιστός θα ήταν ένα μάτσο κουρέλια.

Φυσικά θα «κουρεύαμε» το χρέος μας και φυσικά δεν θα μας δάνειζε κανείς. Επειδή δεν θα μπορούσαμε να έχουμε τα 110 δισ. ευρώ (με τα οποία σήμερα κάπως τα κουτσοβολεύουμε) θα αναγκαζόμασταν να τυπώσουμε δραχμές, ώστε να κυκλοφορεί χρήμα στην αγορά. Το χρέος μας, όμως, θα συνέχιζε να μετριέται σε ευρώ και η πληθωριστική μας δραχμή στην ουσία θα εξανέμιζε τα όποια οφέλη του «κουρέματος».

Το Μνημόνιο ήταν μια λεόντειος (σε σχέση με τις παρελθούσες χρηματοδοτήσεις άλλων χωρών που βρισκόταν στη δική μας κατάσταση) συμφωνία υπέρ της Ελλάδος. Δίνει μια ανάσα τριών χρόνων για να συμμαζέψουμε τα πράγματα και να κάνουμε την προσαρμογή (που έτσι κι αλλιώς θα κάναμε) σε μεγαλύτερο εύρος χρόνου. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο, όπως ισχυρίζονται οι διαπραγματευτές της εξέδρας; Φυσικά. Υπάρχουν εκατομμύρια καλύτερα Μνημόνια απ’ αυτό που έχουμε, κι άλλα τόσα χειρότερα. Η σύγκριση του πραγματικού με έναν άλλο κόσμο φανταστικό είναι απλώς ανόητη. Το Μνημόνιο ήταν η συνιστώσα επιδιώξεων, αναγκών, πιέσεων· αν ο γερμανικός λαός έβγαινε στους δρόμους λέγοντας «ούτε ευρώ για τους Ελληνες», τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Περισσότερα

Greece: 98 migrant hunger strikers hospitalized

Associated Press/Washington Post
March 2, 2011

More than a third of the 240 North African immigrants on hunger strike in a central Athens mansion for the past 37 days have been hospitalized with severe health problems, say members of a migrant support network.

Doctor Thanassis Karabelis said Wednesday that 81 of the 240 mostly Moroccan men required hospital treatment, mostly for dehydration, kidney and heart problems and "it is quite likely" more will be taken to hospital in the next few hours.

The men are fasting in a bid to secure elusive residence permits. Dozens have also been refusing liquids since the weekend. They have been joined by 50 men in the northern port city of Thessaloniki, 17 of whom have also been hospitalized.

The government has refused to grant the migrants' demands, saying they entered Greece illegally and granting them legal status would only encourage other such protests. Strikers counter that they have worked for up to ten years in the country, suffered discrimination and police harassment, and are willing to risk their lives for legal papers.

More

Το µωρό µε τα βρωµόνερα

του Γιάννη Πρετεντέρη

Τα Νέα
2 Φεβρουαρίου 2011

Ξέρετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που μας απειλεί; Να παρασύρει η σύγκρουση γύρω από το Μνηµόνιο διάφορα μέτρα που περιλαµβάνονται στο Μνηµόνιο αλλά είναι χρήσιµα και επιβεβληµένα. Με άλλα λόγια, να δαιµονοποιήσει κάθε μεταρρυθµιστική ή απλώς εξορθολογιστική προσπάθεια.

Κι αυτό επειδή η πολιτική αντιπαράθεση όπως συνήθως διεξάγεται στη χώρα μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια στην ψύχραιµη αξιολόγηση των πραγµάτων. Είναι «ναι σε όλα» ή «όχι σε όλα». Και άλλη μια φορά κινδυνεύουµε να πετάξουµε το μωρό μαζί με τα βρωµόνερα.

Θα φέρω ένα παράδειγµα. Τα λεγόµενα «κλειστά» ή απλώς προστατευόµενα επαγγέλµατα. Μια απλή εφαρµογή της κοινοτικής νοµοθεσίας θα είχε καταργήσει αυτές τις στρεβλώσεις εδώ και χρόνια – αν οι ελληνικές κυβερνήσεις έµπαιναν στον κόπο να εφαρµόζουν την κοινοτική νοµοθεσία από μόνες τους και χωρίς να τις κυνηγάει το Ευρωπαϊκό ∆ικαστήριο με ποινές και πρόστιµα...

Δεν το έκαναν. Και έρχεται τώρα το Μνηµόνιο να επιβάλει κάτι που ήταν ήδη υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας. Φταίει το Μνηµόνιο; Προφανώς όχι. Φταίνε όσοι άφησαν τα πράγµατα να φτάσουν στο Μνηµόνιο.

Περισσότερα

Europe Shouldn't Let Greece Default

by Holger Schmieding

Wall Street Journal
March 1, 2011

Does Europe need a default? As euro-zone leaders work to defuse the dangerous debt crisis that is raging at their periphery, more and more observers seem to believe that part of the solution should be a major cut in the face-value of outstanding Greek and possibly Irish government bonds.

At first glance, the case for a stiff haircut is easy to make: The current strategy of buying time has not put an end to the debt crisis; contagion risks from a forced debt-restructuring have diminished as markets have gotten used to the idea that public debts may not be repaid in full; and some countries are said to be bust anyway. So the argument goes that the sooner the issue of public debt is resolved, the sooner markets and policy makers can move on to other issues. Advocates of a haircut also point out that debt restructuring has been part of the solution in many previous emerging-market debt crises, and it is thus a tried and tested procedure.

But any default constitutes a serious breach of contract and trust, and should always be a very last resort. For the time being, the case against a forced restructuring of peripheral European debt remains strong.

More

Μάλιστα κυρία Μέρκελ, μέρος β΄

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
1 Μαρτίου 2011

Συνεχίζω σήμερα το σημείωμα της προηγούμενης εβδομάδας. Είχα υποσχεθεί να συνεχίσω την προηγούμενη Πέμπτη, αλλά ένα πρόβλημα, μεταξύ εκείνων που θέλει να θεραπεύσει το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, με παρεμπόδισε.

Υποστήριζα, λοιπόν, πως η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να υποστηρίξει την εφαρμογή του Συμφώνου και, επομένως, ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να πει στην κυρία Μέρκελ, χωρίς περιστροφές ένα ειλικρινές «Μάλιστα!». Νομίζω ότι με την ευκαιρία της επίσκεψής του, έκανε αυτό ακριβώς. Επραξε σωστά.

Θα μπορούσε, βεβαίως, να το είχε κάνει νωρίτερα. Θα μπορούσε να είχε αποφύγει τις πομφόλυγες εναντίον της «γερμανικής επιβολής». Κυρίως, θα μπορούσε να έχει το πολιτικό θάρρος που απαιτεί η αναγνώριση των αδυναμιών του εθνικού μας σκάφους. Καμία αξία δεν έχει να λέμε πολλά και διάφορα όταν σε όλους είναι σαφές ότι το μόνο που ζητούν οι Ελληνες είναι να τους χαριστεί μέρος των χρεών που δημιούργησαν, όταν ο πολιτικός μας κόσμος βάραγε τα όργανα της ορχήστρας, στον ρυθμό της οποίας διασκέδαζαν κάποιοι, εις υγείαν κάποιων άλλων κορόιδων.

Περισσότερα

Ο αντιεξουσιαστής πρωθυπουργός

του Σήφη Πολυμίλη

Το Βήμα
28 Φεβρουαρίου 2011

Μια σταθερή μέθοδος, που ευδοκιμεί εν Ελλάδι, για να ξεφεύγουμε απο τα προβλήματα ή να τα μεταθέτουμε, είναι να δηλώνουμε αντιεξουσιαστές... Αφού ως γνωστόν η εξουσία είναι καταπίεση γι αυτούς που την υφίστανται και εσωτερικός καταναγκασμός για αυτούς που την ασκούν, την μεταθέτουμε σε κάποιους άλλους, υπεύθυνους η ανεύθυνους και έτσι ξεμπερδεύουμε. Οταν ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός φτάνει στο σημείο να δηλώνει αντιεξουσιαστής στην εξουσία, είναι προφανές ότι το πρόβλημα είναι τεράστιο Η ιδέα, ότι αναλαμβάνει κάποιος μόνο τις ευθύνες που ο ίδιος αναγνωρίζει ως συμβατές με την εκάστοτε περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μπορεί να είναι απελευθερωτική για τον ίδιο, αλλά καταστροφική για τον τομέα ευθύνης που του έχει ανατεθεί. Πολύ περισσότερο βέβαια, αν αφορά τον πρωθυπουργό τής χώρας.

Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που διακυβεύεται κυριολεκτικά το μέλλον της χώρας, αυτή η αδυναμία ανάληψης ευθυνών για την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει, οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα, όχι απλώς στη διαιώνιση της κρίσης, αλλά σε μια ανεξέλεγκτη έκρηξη της. Το πρόβλημα συντονισμού της κυβέρνησης, που διαπιστώνουν ακόμα και οι υπουργοί της είναι ένα σύμπτωμα αυτού ακριβώς τού φόβου - ή και της ανεπάρκειας - για άσκηση εξουσίας. Οι υπουργικές διαμάχες, η φυγομαχία απέναντι στα προβλήματα, η μετάθεση ευθυνών, δεν είναι τίποτε άλλο από έλλειμμα πολιτικού προσανατολισμού, από έλλειμμα πολιτικής βούλησης Κι αυτό δεν καλύπτεται από όσα συντονιστικά όργανα κι αν γίνουν, αν πρώτα από όλα ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου δεν ξεκαθαρίσει ότι είναι πράγματι αποφασισμένος, με όποιο πολιτικό κόστος,, να εφαρμόσει τό πρόγραμμα για το οποίο έχει δεσμευτεί, γιατί πιστεύει ότι αυτή είναι η μοναδική διέξοδος για να βγούμε κάποια στιγμή στο μέλλον, απο το τούνελ... Και βέβαια σ' αυτή την προσπάθεια, να έχει μαζί του σύσσωμο το υπουργικό του συμβούλιο κι όχι μερικούς που πιστεύουν αυτό που κάνουν και κάποιους άλλους που η σφυρίζουν αδιάφοροι, ή κάνουν αντιπολίτευση στο μνημόνιο...

Περισσότερα

Euro-Zone Inflation Revised Down in January

Wall Street Journal
February 28, 2011

Euro-zone consumer prices rose less quickly in January than initially thought, as prices for less volatile "core" items fell sharply from December.

Energy prices continued to accelerate, though, ensuring inflation stayed firmly above the European Central Bank's target rate.

Annual consumer price inflation was 2.3% in the 17 countries that use the euro, lower than the 2.4% provisional estimate, statistics agency Eurostat said Monday.

The euro barely reacted to the figures, dipping slightly before resuming its climb against the dollar.

More

Rent-a-Grave

by Alex Mar

Slate
February 28, 2011

After spending most of their lives in the United States and raising their family here, my grandparents moved back to Greece in the 1990s for their retirement. They settled in Athens, where their children (including my father) would visit them. When they passed away, we had funeral services in the local church, honoring their memory with prayers and bundles of flowers. None of us anticipated that—in 2011, in a First World country—a combination of government and state-church policies would lead to the desecration of their graves.

The Greek Orthodox Church believes that the body, as the "temple of the spirit," must be buried whole to make resurrection possible. Yet with land a valuable resource in Greece, the state requires the recycling of cemetery space. Some permanent plots are still available—but they can cost up to 150,000 euros (more than $200,000). If you can't afford this extravagance, you must rent a grave, and only for a maximum of three years. By law, once that time is up, a relative must appear at the gravesite to witness a cemetery worker (no priest is present) dig up the grave, exhume the body (often not fully decomposed), pry it from the coffin, and then collapse the bones into a container roughly the size of a shoebox for storage in a communal ossuary.

More

Διάλογος με χαστούκια

του Παντελή Καψή

Το Βήμα
28 Φεβρουαρίου 2011

Σε κάποιους δεν άρεσαν όσα υποστήριξε ένα κανάλι για τις απεργίες στα λεωφορεία. Πήραν τα μηχανάκια τους κι έκαναν διαδήλωση έξω από τα γραφεία του για να συνετίσουν τους δημοσιογράφους. Σε κάποιους άλλους πάλι, σε άλλο κανάλι, δεν άρεσε μια εκπομπή -έθιγε τον πατριωτισμό τους - και πήγαν και αυτοί να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους. Στους φοιτητές στο Παρίσι δεν άρεσε ο κ. Πάγκαλος και τον υποχρέωσαν να αποχωρήσει, ενώ κάποιοι συνδικαλιστές στην Αθήνα έκριναν ότι έπρεπε να αποδοκιμάσουν τον κ. Πρωτόπαπα όχι σε μια εκδήλωση αλλά την ώρα που έτρωγε σε ένα εστιατόριο! Προφανώς δεν είναι τα μόνα περιστατικά. Ο μπαχτσές έχει απ όλα: κάποιοι «αγανακτισμένοι» έβαλαν στο στόχαστρο τον κ. Σημίτη και θέλουν να διαδηλώσουν έξω από το σπίτι του (!) ενώ άλλοι -παραμένουν ασύλληπτοι ακόμα- εξέφρασαν εμπράκτως την δημοκρατική τους συνείδηση προπηλακίζοντας τον κ. Χατζηδάκη της ΝΔ.

Είναι φανερό ότι η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια τον χειρότερό μας εαυτό. Αντί να αποτελέσει αιτία προβληματισμού για το πώς οδηγηθήκαμε ως εδώ, έχει σταθεί αφορμή για έναν ισοπεδωτικό λαϊκισμό και μαζί μια πρωτοφανή μισαλλοδοξία. Σε λίγο θα κάνουμε διάλογο μόνο με χαστούκια. Κανείς από τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ βέβαια δεν είναι αθώος. Ολοι κουβαλούν τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης - πρώτη απ' όλους ίσως η κυβέρνηση που τώρα ασφαλώς μετανιώνει για πολλές από τις προεκλογικές της ακροβασίες. Υπάρχουν όμως και όρια.

Περισσότερα

The Euro Zone's Road to Recovery Keeps Getting Bumpier

by Irwin Stelzer

Wall Street Journal
February 28, 2011

If wishes were horses, beggars would ride. As true now as it was when chanted in 16th-century nurseries. Which is why the new Irish government and the old Greek one had best not saddle up. Their beggars' wishes for better bailout terms just don't seem certain to turn equestrian transport into a brighter future.

When euro-zone policy makers gathered on Feb. 4, they once again took the opportunity to miss an opportunity. Instead of signing on to the grand bargain that German Chancellor Angela Merkel and French President Nicolas Sarkozy had crafted, they could only agree to meet again—the now-usual conclusion of these meetings. And to meet not once in March, but twice, determined to strike a grand bargain, a "competitiveness pact," that will give Germany enough control over member-state finances to allow Ms. Merkel to agree to more and bigger bail-outs.

En route to those meetings several new stumbling blocks to a deal emerged. The first was the failure of the G20 meeting to produce an agreement on how to eliminate trade imbalances—how to get the surplus nations to adopt policies that would encourage domestic consumption and reduce reliance on exports. Germany is Europe's China, a nation building its exceptional prosperity by operating a massive export machine. But its 16 euro-area partners need Germany as a market for their goods, rather than as a seller of German products to their consumers.

More

Greece’s struggles

Financial Times
Editorial
February 27, 2011

The street clashes that erupted in Athens last week between police and demonstrators were the latest reminder of the formidable challenges facing Greece in implementing the terms of its €110bn rescue by the eurozone and the International Monetary Fund. Although the popular mood appears closer to anxiety and fear about the future than anger, it may darken as more Greeks lose their jobs in planned closures of inefficient state entities. Unemployment has already hit a seven-year high of almost 14 per cent; among young Greeks, it is 35 per cent. There is no doubt much tinder to stoke the smouldering flames of resentment among members of the ruling Pasok party at the extent of the austerity measures demanded under the European Union-IMF programme.

It is too soon, however, for financial markets to conclude that the government’s efforts are failing. The EU is right to plan an orderly sovereign restructuring process, but at this stage there should be no consideration of forcing holders of Greek sovereign debt to accept losses. The imperative to maintain the financial stability of the 17-nation eurozone is a strong reason to hold the line. So is Greece’s progress in rooting out the fiscal indiscipline, economic mismanagement, and grave weaknesses of public administration that contributed to the crisis in the first place.

More

Why Official Bailouts Tend Not To Work: An Example Motivated by Greece 2010

by Christophe P. Chamley and Brian Pinto

The Economists' Voice
Vol. 8 (2011) / Issue 1

Christophe Chamley of Boston University and Brian Pinto of the World Bank use recent events in Greece to illustrate that official bailouts tend not to work when countries have fundamental fiscal (‘insolvency’) problems and construct a two-period numerical example to explain why this should not come as a surprise.

Read the Paper