Οταν τα έσοδα γίνονται... καπνός

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
5 Απριλίου 2011

Με το κάπνισμα, η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε διπλή αποτυχία. Ο υπουργός Υγείας λάνσαρε προεκλογικώς την καταπάτηση του νόμου. Στο όνομα, προφανώς, της ανάγκης του λαού να καπνίσει για να... πάνε κάτω τα φαρμάκια. Ο υπουργός Οικονομικών, από την πλευρά του, διατήρησε και επεξέτεινε το σύστημα φορολόγησης, που διακρίνει μεταξύ ακριβών-κακών και φτηνών-λαϊκών προϊόντων καπνού. Μια ακόμη παγκόσμια πρωτοτυπία. Και οι δύο στάσεις απέδειξαν ότι οι πολιτικοί σπεύδουν να υπηρετήσουν τα γούστα των μειοψηφιών, ελπίζοντας να κερδίσουν την ψήφο τους, αγνοώντας επιδεικτικά τα συμφέροντα της πλειοψηφίας, αφού αυτή θα ψηφίσει λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο, όπως πάντοτε.

Η φορολογία καπνού αποτελεί εξαιρετική απόδειξη του τρόπου με τον οποίο έχει πέσει έξω ο προϋπολογισμός και το Μνημόνιο. Συνήθης λόγος που οδηγεί σε υστέρηση των κρατικών εσόδων είναι τα λάθη στον σχεδιασμό τους. Στην περίπτωση των φόρων καπνού, το επιτελείο Παπακωνσταντίνου είχε υποσχεθεί να μαζέψει 3,7 δισ. ευρώ, μόνον από τον Ειδικό Φόρο. Επεσαν έξω κατά 800 εκατομμύρια, ή 22%! Ο υφυπουργός Κουσελάς, βοηθός του προηγουμένου, στη Βουλή, επέρριψε την ευθύνη στους κατασκευαστές τσιγάρων ανώτερης κατηγορίας, επειδή... δεν αυξάνουν την τιμή τους!

Αν όμως ο κ. υφυπουργός ήταν ειλικρινής και επιθυμούσε να κάνει δουλειά και όχι να κοροϊδεύει τον κόσμο, θα έκανε κάτι πολύ πιο απλό: θα αύξανε, πραγματικά, τον φόρο. Υπάρχει ένας απλός τρόπος για να το πράξει και όμως, όπως και οι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας, τον αποφεύγουν. Αρκεί να ορίσουν ένα πάγιο ποσό φόρου πάνω σε κάθε πακέτο ή συσκευασία, δηλαδή ένας φόρος στην ποσότητα, πάγιος και όχι αναλογικός επί της τιμής.

Περισσότερα

Greece and its most grim sovereign-bank loop

by Tracy Alloway


Financial Times
April 5, 2011

Ireland has made an unwelcome name for itself as a country where a state and financial system have become most uncomfortably entwined — the sovereign-bank loop on steroids, if you will.

Just think of that Emergency Liquidity Assistance (ELA) which sees the Irish central bank accepting far dodgier collateral in return for loans to banks than the European Central Bank’s own-brand of repos. Or the Eligible Liabilities Guarantee (ELG) scheme — in which the Irish state guarantees certain bank deposits plus new bank debt securities issued with a maturity of up to five years. Or Irish banks issuing Ireland-guaranteed (i.e. ELG) bonds to themselves to use as collateral at the ECB’s facilities.

But did you know, Greece has been doing the exact same thing for many months?

More

See the J.P. Morgan Report

Δημήτρης Χαντζόπουλος

Τα Νέα
5 Απριλίου 2011

Οχι σε αναδιάρθρωση χρέους από ΔΝΤ

Καθημερινή
5 Απριλίου 2011

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν επιδιώκει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, επανέλαβε ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν, διαψεύδοντας τα περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΔΝΤ «προσπαθεί να βάλει την Ελλάδα πίσω στον ορθό δρόμο χωρίς χρεοκοπία». Ο κ. Στρος-Καν εκτίμησε επίσης ότι η Ελλάδα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση αν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ είχαν βοηθήσει τη χώρα νωρίτερα. Η απροθυμία της Γερμανίας να σπεύσει σε βοήθεια της Ελλάδας είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση της συμφωνίας για τη χορήγηση του διεθνούς δανείου προς τη χώρα κατά πέντε μήνες, κάτι που αναλυτές εκτιμούν ότι ενέτεινε την αβεβαιότητα. Εξάλλου, σε ομιλία του προς οικονομικούς αξιωματούχους την επόμενη εβδομάδα στα γραφεία του διεθνούς οργανισμού, ο κ. Στρος-Καν θα επικρίνει ως αποσπασματικούς τους χειρισμούς της Ε.Ε., και θα τονίζει ότι η Ευρώπη χρειάζεται «μία ολοκληρωμένη λύση, βασισμένη στην πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη, για την αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους».

Περισσότερα

Βλ. επίσης ρεπορτάζ στο Βήμα.

Hellenic Telecom Returns to Euro Bond Market in First Issue in Three Years

Bloomberg
April 4, 2011

Hellenic Telecommunications Organization SA (HTO) is selling 500 million euros ($712 million) of bonds in its first offering since 2008 and the second by a Greek non-financial company in more than a year.

Greece’s largest phone company is issuing the notes through its special purpose company OTE Plc, according to Dimitris Tzelepis, head of investor relations. Coca-Cola Hellenic Bottling Co. is the only other Greece-based non-financial company to sell debt this year.

Sales of Greek corporate securities stalled and borrowing costs rose after the country was forced to accept a bailout last year to cover the European Union’s biggest budget deficit. Greece’s economy probably will shrink for a third year in 2011 amid cost-cutting measures that followed its rescue, according to analysts surveyed by Bloomberg News.

“Hellenic Telecom will be viewed as the first real non- financial Greek issuer this year,” said Suki Mann, senior credit strategist at Societe Generale SA in London. “The Coca- Cola Hellenic Bottling tap wasn’t viewed by the market as being exposed to Greece risk and the notes weren’t priced that way.”

More

Time for a Budget Game-Changer

by Gary S. Becker, George P. Shultz and John B. Taylor

Wall Street Journal
April 4, 2011

Wanted: A strategy for economic growth, full employment, and deficit reduction—all without inflation. Experience shows how to get there. Credible actions that reduce the rapid growth of federal spending and debt will raise economic growth and lower the unemployment rate. Higher private investment, not more government purchases, is the surest way to increase prosperity.

When private investment is high, unemployment is low. In 2006, investment—business fixed investment plus residential investment—as a share of GDP was high, at 17%, and unemployment was low, at 5%. By 2010 private investment as a share of GDP was down to 12%, and unemployment was up to more than 9%. In the year 2000, investment as a share of GDP was 17% while unemployment averaged around 4%. This is a regular pattern.

In contrast, higher government spending is not associated with lower unemployment. For example, when government purchases of goods and services came down as a share of GDP in the 1990s, unemployment didn't rise. In fact it fell, and the higher level of government purchases as a share of GDP since 2000 has clearly not been associated with lower unemployment.

To the extent that government spending crowds out job-creating private investment, it can actually worsen unemployment. Indeed, extensive government efforts to stimulate the economy and reduce joblessness by spending more have failed to reduce joblessness.

Above all, the federal government needs a credible and transparent budget strategy. It's time for a game-changer—a budget action that will stop the recent discretionary spending binge before it gets entrenched in government agencies.

Second, we need to lay out a path for total federal government spending growth for next year and later years that will gradually bring spending into balance with the amount of tax revenues generated in later years by the current tax system. Assurance that the current tax system will remain in place—pending genuine reform in corporate and personal income taxes—will be an immediate stimulus.

More

Ο Στέφανος Μάνος απαντά στον Economist: Η αναδιάρθωση του χρέους μπορεί να αποφευχθεί

του Στέφανου Μάνου

Εστία
4 Απριλίου 2011

Οι τίτλοι των άρθρων της ΕΣΤΙΑΣ του τελευταίου δεκαήμερου είναι χαρακτηριστικοί της εύλογης ανησυχίας που προκαλεί η συμπεριφορά της κυβέρνησης: «Οδηγούμεθα σε αδιέξοδο», «Δεν πείθει ο πρωθυπουργός», Μετεξεταστέοι οι κυβερνώντες», «Συνταγή καταστροφής», «Εισπρακτικό Βατερλώ», «Δεν υπάρχει εθνικό όραμα».

Την ανησυχία επέτεινε το άρθρο του τελευταίου Economist: «παραδεχτείτε το, η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη και πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της και οι δανειστές της να εισπράξουν λιγότερα από όσα δάνεισαν». Το Spiegel ισχυρίζεται ότι και το ΔΝΤ αμφιβάλλει πια ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυγιάνει την οικονομία της.

Απαντώντας σε αυτό τον καταιγισμό απαισιόδοξων προβλέψεων ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου αρκέστηκαν να αποκλείσουν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας.

Και από τους δύο διαφεύγει ότι η αιτία των απαισιόδοξων προβλέψεων είναι οι ίδιοι. Αν το ΔΝΤ αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξυγιανθεί οφείλεται στο γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει ό,τι οι περιστάσεις επιβάλλουν.

Εδώ και 20 χρόνια υποστηρίζω την ανάγκη περιορισμού της κρατικής δαπάνης. Εις μάτην όμως. Η κυβέρνηση δεν διανοείται να θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα». Όπως άλλωστε δεν διανοείτο και η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Έστω και αν έτσι οδηγούμαστε στη βέβαιη χρεοκοπία.

Περισσότερα

Η µακρά δεκαετία του ‘80

του Μιχάλη Τσιντσίνη

Τα Νέα
4 Απριλίου 2011

∆εν είναι ευχάριστο, αλλά αξίζει κανείς να το προσπαθήσει, σαν δοκιµασία: Να δει τα φιλµάκια που απαθανατίζουν τα συνδικαλιστικά ανδραγαθήµατα στη στρατηγικότερη από τις στρατηγικές ∆ΕΚΟ. Αν υποµείνει το µαρτύριο, θα αποζηµιωθεί. Μετά το τέταρτο - πέµπτο βίντεο, ο ίλιγγος από τα ντεσιµπέλ και τα τσαµπουκαλίδικα κλισέ θα τον διακτινίσει στις ωραίες ηµέρες του ‘80.

Αυτή η «χρυσή», η καθοριστική δεκαετία δεν επιβιώνει µόνο στη βιντεοθήκη του genop.gr. Αυτή η εποχή – η µαµή του ανθρωπολογικού τύπου που αποκαλούµε σύγχρονο Ελληνα – έχει διασταλεί ιστορικά. Τα ήθη της, οι µύθοι της, οι καταστατικές της σηµασίες ακόµη διαρκούν.

∆ιαρκεί η βεβαιότητα ότι ο πολίτης δεν ευθύνεται για τίποτε· η κρατική περιουσία είναι «περιουσία του ελληνικού λαού και δεν εκποιείται»· οι δανειστές µας είναι «κηδεµόνες από τους οποίους πρέπει να ανακτήσουµε την κυριαρχία µας».

Κατά τον τρόπο του ‘80, όλες οι προκλήσεις που αντιµετωπίζει η κοινωνία δραµατοποιούνται, αποσπώνται από την επικράτεια του ορθού λόγου και εγγράφονται στο έπος του ανάδελφου και αγωνιζόµενου λαού. Από δηµόσιες υποθέσεις, γίνονται υποθέσεις «ψυχικές»...

Περισσότερα

Δείτε επίσης τα παρακάτω βίντεο "συνδικαλιστικού ρεαλισμού"

ΓΕΝΟΠ1
ΓΕΝΟΠ2
ΓΕΝΟΠ3

αλλά και τον Στέφανο Μάνο να μιλά στο ΣΚΑΙ για τους μισθούς στις ΔΕΚΟ

Beyond the EU Policy Makers' Dream

by Irwin Stelzer

Wall Street Journal
April 4, 2011

Let's do a thought experiment: assume that all goes as planned by euro-zone policy makers. German Chancellor Angela Merkel recovers her balance and stops nickel-and-diming the various rescue funds being set up to succor troubled euro-zone members. Let's assume that all of the countries that have promised to contribute cash to the new €700 billion (£996 billion) European Stability Mechanism (ESM), scheduled to begin operation in mid-2013, cough up their shares of its callable capital, and that all of them—including Greece, Portugal, Ireland and Spain—prove able to respond if they are called on to meet billions in guarantees.

Let's assume further that Greece figures out how to collect taxes, and succeeds in reducing its deficits, as it promised when handed bail-out money. And that its banks, holding some €77 billion of Portuguese IOUs, somehow survive the new euro-zone plan to have creditors share the pain of bank bailouts.

More

Τριάντα χρόνια μίζες

του Σταύρου Θεοδωράκη
 
Protagon.gr
4 Απριλίου 2011

Περιμένοντας και την τυπική ανακοίνωση του ονόματος του πολιτικού που βρέθηκε με 178 μαύρα εκατομμύρια στον λογαριασμό του, θέλω να σας πω μια ιστορία. Είμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ο αντιπρόσωπος μιας ξένης εταιρίας περνάει την πόρτα ενός υπουργικού γραφείου. Τον έχει καλέσει ο υπουργός αλλά τελικά θα δει την γυναίκα του και δύο συμβούλους του. Ο ένας σε ρόλο μεταφραστή καθότι τα αγγλικά της κυρίας είναι επιπέδου «χαι ντου γιου ντου». Μετά τις συστάσεις και τους καφέδες η κυρία υπουργού πάει κατευθείαν στο ψητό. «Εμείς πόσα θα πάρουμε;». Ο ξένος κάνει πως δεν καταλαβαίνει και παρακαλεί να του εξηγήσουν με περισσότερα λόγια τι εννοεί η κυρία. «Εμείς πρέπει να πάρουμε το 15%». Ο αντιπρόσωπος - που δεν ήταν και χθεσινός – χαμογελά αλλά δεν συμφωνεί. Εξηγεί ότι δεν πιστεύει ότι μπορεί να δοθεί μίζα πάνω από το 0.7%. Το νούμερο φαίνεται γελοίο στην κυρία υπουργού η οποία επαναλαμβάνει ότι δεν πέφτουν κάτω από 15%. Επικρατεί ένα μικρό χάος, κανείς δεν είναι σίγουρος για τι ποσά μιλάμε και λίγο πριν την τελική ρήξη, ο ξένος παίρνει ένα χαρτί και προσπαθεί να αποδείξει στην ομήγυρη ότι και το 0.7% δεν είναι καθόλου λίγο αλλά αντιστοιχεί σε πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια (δραχμές τότε).

Το χαρτί περνάει στα χέρια της κυρίας υπουργού η οποία αντί άλλης απάντησης σχεδιάζει ένα μεγαλοπρεπές 10% και επιστρέφει το χαρτί στον ξένο. Η κατάρρευση του ήταν ακαριαία. Μέχρι εκείνη τη στιγμή και όσο τα παζάρια ήταν προφορικά ο ξένος είχε μείνει με την εντύπωση ότι η κυρία υπουργός ζητούσε 1.5% και τώρα συνειδητοποιούσε ότι αυτή ζητούσε 15% και με τα ζόρια το είχε κατεβάσει στο 10%! Η συνάντηση διεκόπη με τον αντιπρόσωπο να μονολογεί ότι αυτά τα λεφτά δεν υπάρχουν. Λίγες μέρες μετά βέβαια, η εταιρία του, επανέκαμψε – με άλλον διαπραγματευτή – και η συμφωνία λέγεται ότι κλείστηκε στο 7% (δέκα φορές πάνω από κάθε άλλη μίζα που είχε δώσει ποτέ η εταιρία).

Περισσότερα

Συνάντηση Παπανδρέου με Σόρος

Καθημερινή
4 Απριλίου 2011

Συνάντηση με τον γνωστό επενδυτή Τζορτζ Σόρος, τον οποίο δέχθηκε στο γραφείο του στη Βουλή, είχε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ενώ προς το τέλος της συνάντησης παρέστη και ο υπουργός Οικονομικών.

Μετά τη συνάντηση δεν υπήρξαν δηλώσεις ή ανακοινώσεις. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση περιστράφηκε κυρίως γύρω από τρία θέματα:

Πρώτον: Την κατάσταση στη διεθνή οικονομία και την ανασκόπηση της ευρωπαϊκής οικονομίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην ευρωζώνη, πολλές χώρες της οποίας έχουν προβλήματα, αλλά και στο σύνολό της αντιμετωπίζει πρόβλημα χρέους.

Δεύτερον: Τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία, και τις προσπάθειες που καταβάλει η χώρα, για τις οποίες υπήρξε σαφής αναγνώριση.

Τρίτον: Τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, και ιδιαίτερα στη Βόρειο Αφρική.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Σόρος αναγνώρισε τις μεγάλες προσπάθειες που καταβάλλει η χώρα μας για να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά της, χωρίς όμως να τεθεί το θέμα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Περισσότερα

Βλ. επίσης ρεπορτάζ στο Βήμα και στα Νέα

Διεθνής εκστρατεία

του Γιάννη Πρετεντέρη

Τα Νέα
4 Απριλίου 2011

Η πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε «ταχεία αναδιάρθρωση του χρέους» (δηλαδή, σε ελεγχόµενη χρεοκοπία) αρχίζει να παίρνει τον χαρακτήρα διεθνούς εκστρατείας.

Στον στρατό των οικονοµολόγων, συµβούλων, εµπειρογνωµόνων και ειδικών που µιλούν σχεδόν από την αρχή για αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του χρέους έρχεται τώρα να προστεθεί και το βαρύ πυροβολικό του διεθνούς Τύπου µε τελευταίους χρονικά τον Economist και τον Spiegel.

Η λογική τους είναι κοινή και απλή – στην ουσία λένε όσα κατά καιρούς έχουν γραφεί και σε αυτήν τη στήλη.

Η συνταγή που επιβλήθηκε βυθίζει τη χώρα σε ύφεση και, µάλιστα, σε µεγαλύτερη ύφεση από αυτήν που προβλεπόταν. Η ύφεση αυξάνει το βάρος του χρέους. Ως εκ τούτου, η χώρα δεν µπορεί να επιστρέψει στις αγορές για δανεισµό, κάτι που ήταν εξ αρχής ο βασικός στόχος της προσπάθειας.

Έτσι προκύπτει ένα «καθοδικό σπιράλ»το οποίο επιδεινώνεται και από την περιορισµένη απόδοση της δηµοσιονοµικής προσαρµογής (το έλλειµµα του 2010 αποδεικνύεται αρκετά υψηλότερο από το αναµενόµενο) αλλά και από την ουσιαστική ανακοπή των µεταρρυθµίσεων.

Στην ουσία όλα αυτά υποδηλώνουν την αδυναµία της κυβέρνησης να ελέγξει το «βαθύ κράτος». Αδυναµία που έχει µεταφέρει όλο το κοινωνικό και οικονοµικό βάρος της προσαρµογής στον ιδιωτικό τοµέα, ο οποίος ευλόγως καταρρέει. Η διαφαινόµενη αποτυχία είναι κυρίως πολιτική.

Περισσότερα

Ziraat Says Greek Complaints Block Bank Purchase, Hurriyet Says

Bloomberg
April 4, 2011

TC Ziraat Bankasi AS, Turkey’s biggest state-run bank, complained about objections in the Greek parliament to its expansion, saying plans to buy a Greek bank were on hold, Hurriyet reported.

Questions were being raised in the legislature in Athens almost every day about Ziraat’s operations, including accusations that it’s using cheap loans to take over Greek land and commandeer its sugar industry, chief executive Can Akin Caglar said, according to the newspaper.

National Bank of Greece SA encountered no such problems when purchasing Turkey’s Finansbank AS five years ago, Caglar said.

More

Κλιμάκιο της τρόικας στην Αθήνα για νέους ελέγχους

Τα Νέα
4 Απριλίου 2011

Στην Αθήνα βρίσκεται ήδη κλιμάκιο της τρόικας, προκειμένου να εξετάσει τα τελικά δημοσιονομικά στοιχεία του 2010, το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο της περιόδου 2012 -2015, το νέο φορολογικό νόμο και τις εξελίξεις στις μη εισηγμένες ΔΕΚΟ.

Τα στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ θα ενημερωθούν απευθείας από την Ελληνική Στατιστική Αρχή για τα τελικά δημοσιονομικά μεγέθη του 2010, τα οποία θα δημοσιοποιηθούν από την Eurostat στις 26 Απριλίου.

Η τρόικα θα ενημερωθεί για τα στοιχεία αυτά. προκειμένου να προχωρήσει εν συνεχεία στην αξιολόγηση του μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού πλαισίου της περιόδου 2012- 2015 ύψους 22 δισ. ευρώ που έχει ήδη καταρτίσει το υπουργείο Οικονομικών με τα συναρμόδια υπουργεία.

Η προσοχή της τρόικας θα εστιασθεί και στις μη εισηγμένες ΔΕΚΟ και στην προσπάθεια εξυγίανσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Περισσότερα

Politics will bedevil resolving the euro crisis

by Wolfgang Münchau

Financial Times
April 3, 2011

Last week’s widening in sovereign bond spreads and the results of stress tests on Irish banks have reminded us that the eurozone has made hardly any progress in actual crisis resolution – in spite of its pretentious grand bargain. Over the next few weeks, I will try to map out various scenarios of how the crisis might evolve. It is probably the toughest challenge the European Union has confronted in its history. The eventual outcome will depend on a complex interaction of politics, finance and economics.

In this column, I focus on the politics of crisis resolution, beyond the well-known fact that there is opposition in countries such as Germany and Finland to large-scale bail-out regimes. This opposition is serious, but such countries also face political constraints that pull them in the opposite direction. One of those is a keen interest in avoiding a messy default. As a result, they are torn between two conflicting positions: avoiding default and avoiding bail-out.

It is intuitively clear why they do not like bail-outs. But why are they so afraid of default? I can offer three reasons. The first is asymmetric risk aversion. If you take a decision to wipe out a bondholder, you personally get blamed if something goes wrong. Europe’s policymakers do not want to end up like Hank Paulson, who as US Treasury secretary brought the planet close to cardiac arrest.

The second argument is cross-border contagion. There is a threshold of multiple sovereign defaults beyond which the financial system cannot cope. European banks and insurance companies have large intra-eurozone exposures. A default might require an immediate and potentially crippling recapitalisation of the eurozone financial sector.

More

ECB criticised over expected rate rise

Financial Times
April 3, 2011

The European Central Bank faces an international backlash this week, when, in spite of the eurozone debt crisis, it is expected to raise interest rates and to consider ways of weaning the weakest banks off its offers of unlimited liquidity.

Plans by the ECB to tighten monetary policy before the US Federal Reserve and Bank of England were criticised at the weekend as premature and potentially dangerous by economists. The finance minister of Greece voiced concern; Greece, along with other eurozone “periphery” countries is undergoing painful economic restructuring.

More

Ανοησίες «στρατηγικής σημασίας»

του Στέφανου Μάνου

Καθημερινή
3 Απριλίου 2011

Πριν καλά καλά αρχίσει η προσπάθεια περιορισμού του δημοσίου χρέους με την πώληση κρατικής περιουσίας, παρενέβη η υπουργός κ. Κατσέλη για να μας πει ότι υπάρχουν «κόκκινες γραμμές». Δεν θα πουληθούν επιχειρήσεις «στρατηγικής» σημασίας, είπε. Είναι φανερό ότι τα χρόνια δεν άγγιξαν, τουλάχιστον, το μυαλό της κ. Κατσέλη. Οι τοποθετήσεις της κρατούν ζωντανές τις ιδεοληψίες της πρώτης κυβέρνησης του Α. Παπανδρέου. Τότε που σε μία τετραετία έπεσε ο σπόρος για όσα υφιστάμεθα έκτοτε: οι παροχές για κατανάλωση με δανεικά, η διάλυση της Δημόσιας Διοίκησης, η «κοινωνικοποίηση» των βιομηχανικών επιχειρήσεων, η υπέρμετρη ενίσχυση των συνδικάτων, η είσοδος του κόμματος (στα πρότυπα της Σοβιετικής Ενωσης) σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής, η ανοχή της ανομίας κ. λπ.

Στους τομείς «στρατηγικής σημασίας» έγινε ανεκτή η παρέμβαση στη διοίκηση των ΔΕΚΟ των κομματοκινούμενων συνδικάτων. Σταδιακά τα συνδικάτα, με τη βοήθεια των διορισμένων ανίκανων κομματικών διοικήσεων, εξελίχθηκαν στα πραγματικά αφεντικά των ΔΕΚΟ. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ΔΕΚΟ που στην πράξη διοικούνται από τα συνδικάτα είναι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και η ΔΕΗ.

Η κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου αγόρασε τα Nαυπηγεία Σκαραμαγκά από τον Νιάρχο αντί ευτελούς ποσού προκειμένου, όπως αποδείχθηκε, να έχει το δικαίωμα να χάνει κάθε χρόνο απίστευτα λεφτά. Πολλά από τα λεφτά που χάνονταν –για να μη φαίνονται– κρύβονταν σε υπερτιμολογημένες παραγγελίες του Δημοσίου. Επικαλούμενο τη «στρατηγική σημασία» το Δημόσιο αγόραζε στη διπλή τιμή από εκείνη που θα μπορούσε να επιτύχει με δημόσιες διαγωνιστικές διαδικασίες. Κάπως έτσι αγοράστηκαν και τα τέσσερα υποβρύχια της HDW.

Λίγο καιρό μετά τη νίκη του Α. Παπανδρέου στις εκλογές του 1993, εξελίχθηκε στο υπουργείο Βιομηχανίας (υπουργός ο κ. Σημίτης) μια σκηνή ανάλογη με εκείνη που είδαμε προσφάτως στην τηλεόραση, με πρωταγωνιστές τον αρχισυνδικαλιστή της ΔΕΗ και την υπουργό Περιβάλλοντος. Το 1993 πρωταγωνιστούσε ο αρχισυνδικαλιστής των ναυπηγείων και απέναντί του ήταν ο υπουργός Βιομηχανίας, που άκουγε αμήχανος τις απειλές του αρχισυνδικαλιστή. Αργότερα, ο κ. Βενιζέλος, ως υπουργός Βιομηχανίας,... αντιμετώπισε τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ενδίδοντας στην απαίτησή της να ενισχύει ετησίως ο κρατικός προϋπολογισμός το Ταμείο του προσωπικού της ΔΕΗ με το... ευτελές ποσό των 700 εκατ. ευρώ!

Το πρόβλημα με τα «στρατηγικής σημασίας» Nαυπηγεία Σκαραμαγκά δεν είναι μόνο οι τεράστιες ζημίες (φανερές και κρυφές διά υπερτιμολογήσεως) που φορτώθηκαν στις πλάτες των φορολογουμένων, αλλά και το γεγονός ότι μόλυναν και διέφθειραν ολόκληρο τον ναυπηγοεπισκευαστικό κλάδο στην Ελλάδα. Σήμερα δεν υπάρχει πια αυτός ο κλάδος, κατά κύριο λόγο, εξ αιτίας των Nαυπηγείων Σκαραμαγκά. Το σάπιο μήλο σάπισε ένα τσουβάλι καλά μήλα.

Περισσότερα

Greece Must Boost Competitiveness to Grow

Reuters/New York Times
April 2, 2011

Greece must move faster on reform to regain competitiveness and create the prospects for growth, the chief of Greece's central bank said in an interview on Sunday.

"If the competitiveness lost is not quickly regained growth will be delayed," George Provopoulos, also a European Central Bank (ECB) governing council member, told Sunday Vima newspaper.

"To convince markets we need a robust restart of efforts, a new more decisive drive for reforms in the public sector and for structural reforms that will improve competitiveness substantially and create favorable conditions for growth."

More

Διαβάστε την συνέντευξη Προβόπουλου εδώ

«Κερατέες»

του Αλέξη Παπαχελά

Καθημερινή
3 Απριλίου 2011

Αν μάθαμε κάτι από τα περίφημα «Δεκεμβριανά», αυτό είναι πως δεν υπάρχει η έννοια της «λίγης» ανομίας. Από την ώρα που η πολιτική ηγεσία και το κράτος δώσουν το σήμα πως «όλα επιτρέπονται», κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα φτάσει ο κατήφορος. Στα «Δεκεμβριανά» το πανηγύρι της βίας και της λεηλασίας ξεκίνησε από την ώρα που ο αρμόδιος υπουργός έκανε λόγο για «παθητική στάση» της Αστυνομίας. Ηταν σαν να έλεγε κάποιος «παιδιά, ξεκινήστε το πάρτι».

Το ίδιο συνέβη στην Κερατέα. Κάποιοι πολιτικοί εγκέφαλοι πίστευαν ότι αν άφηναν έτσι... λίγη παρανομία να εκδηλωθεί με τη μορφή του κλεισίματος ενός δρόμου ή μερικών μολότοφ, αυτή θα λειτουργούσε εκτονωτικά. Αφησαν, λοιπόν, αρχικά να κλείσει ο δρόμος από το Λαύριο, στη συνέχεια ανέχθηκαν το κάψιμο των αστυνομικών οχημάτων και πριν καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη είχαν στα χέρια τους μια κανονική εξέγερση με τεχνικές αντάρτικου. Στο κλίμα αυτό βοήθησαν βεβαίως και τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ακολούθησαν την πάγια μεταπολιτευτική τους στάση, υποστηρίζοντας πρώτον ότι ο διαμαρτυρόμενος έχει πάντα δίκιο και δεύτερον πως ο δρόμος πρέπει να ανοίξει αλλά, προς Θεού, όχι με τη χρήση αστυνομικής βίας. Φτάσαμε, λοιπόν, στη γενικευμένη σύρραξη και την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. να υποστηρίζει δικαιολογημένα πως «εμείς δεν είμαστε η τουρκική στρατοχωροφυλακή, δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα».

Να μην ξεχάσουμε ασφαλώς και «τον φόβο ενός νεκρού» που παραλύει κάθε φορά την πολιτική και αστυνομική ηγεσία. Συνέβη τον Δεκέμβρη του 2008 και συμβαίνει και τώρα. Οταν αφήσεις τα πράγματα σταδιακά να φτάσουν στο απροχώρητο, ελλοχεύει πράγματι ο κίνδυνος να έχεις ακόμη και ένα νεκρό τη στιγμή που θα επιχειρήσεις να ανοίξεις τον δρόμο ή να προστατεύσεις κρατική περιουσία. Ο κίνδυνος δεν θα υπήρχε αν δεν είχαμε φτάσει στην κατάσταση πολέμου, αν η αστυνομία και οι εισαγγελείς έκαναν τη δουλειά τους με το πρώτο κλείσιμο του δρόμου ή τις πρώτες μολότοφ. Είναι επικίνδυνος μύθος να πιστεύει οιοσδήποτε ότι «άμα τους αφήσεις να εκτονωθούν, το πράγμα θα ξεθυμάνει». Δεν ξεθυμαίνει, η βία είναι μεταδοτική και το μόνο εύκολο είναι να ακολουθήσουν τον δρόμο της ακόμη και παιδιά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις φρικιαστικές σκηνές των παιδιών από τα σχολεία που πετροβολούσαν τα αστυνομικά τμήματα τον Δεκέμβρη του 2008; Τους φαινόταν απολύτως λογικό να κάνουν ό,τι έκαναν και οι μεγάλοι, αφού μάλιστα ήταν φανερό ότι ο φόβος της τιμωρίας ήταν ανύπαρκτος.

Περισσότερα

Τι θέλουν οι διεθνείς αγορές

του Ναπολέοντος Μαραβέγια

Ελευθεροτυπία
3 Απριλίου 2011

Ο δείκτης της εκτίμησης των διεθνών αγορών για την ικανότητα μιας ευρωπαϊκής χώρας να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις αποτυπώνεται στο περίφημο και γνωστό σε όλους «spread», δηλαδή στο άνοιγμα μεταξύ του επιτοκίου που διαμορφώνεται για τα ομόλογα της Γερμανίας και του επιτοκίου που διαμορφώνεται για τα ομόλογα της συγκεκριμένης χώρας.

Προφανώς, για τη διαμόρφωση των ανοιγμάτων, δηλαδή για το ύψος των επιτοκίων, λαμβάνονται υπόψη μια σειρά παράγοντες, οι οποίοι εκτιμώνται από τους περίφημους «οίκους αξιολόγησης». Οι οίκοι αυτοί «συμβουλεύουν» τους διεθνείς επενδυτές (διεθνείς αγορές) σχετικά με τους κινδύνους που διατρέχουν όταν αγοράζουν τα ομόλογα οποιασδήποτε χώρας.

Προφανώς, οι παράγοντες αυτοί, δηλαδή οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικές αλλαγές, ο βαθμός επιτυχίας των μέτρων, η σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, το μέγεθος της κοινωνικής αναταραχής κ.λπ. δεν μπορούν να εκτιμηθούν (αξιολογηθούν) πάντοτε με αντικειμενικότητα. Ετσι, οι εκτιμήσεις των οίκων αξιολόγησης δεν ταυτίζονται αναγκαστικά ούτε μεταξύ τους, ούτε με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ ή/και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επιπλέον, υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις, ότι οι εκτιμήσεις των «οίκων αξιολόγησης» μπορεί να είναι καθοδηγούμενες, με στόχο τη διευκόλυνση των κερδοσκοπικών παιγνίων των διαφόρων διεθνών επενδυτών που συγκροτούν τις διεθνείς αγορές.

Οι παραπάνω συμπεριφορές δεν έχουν ηθικό υπόβαθρο, είναι όμως, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, θεμιτές και νόμιμες μέσα στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς, όπου το κέρδος είναι θεμιτό και επιζητούμενο απ' όλες τις επιχειρήσεις και συνεπώς και από αυτές του χρηματοπιστωτικού τομέα, οι οποίες απαρτίζουν τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές (τράπεζες, επενδυτικοί όμιλοι, ασφαλιστικοί οργανισμοί κ.λπ.).

Περισσότερα

Γ. Προβόπουλος: «Οι ξένες επενδύσεις θα μας βγάλουν από την κρίση»

Συνέντευξη στον Παύλο Παπαδόπουλο

Το Βήμα
3 Απριλίου 2011

- Κύριε διοικητά, πιστεύετε ότι οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις συνόδους κορυφής της 11ης και της 25ης Μαρτίου λύνουν το ελληνικό πρόβλημα;

Διευκολύνουν οπωσδήποτε τους χειρισμούς αλλά δεν λύνουν από μόνες τους το πρόβλημα. Η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν μπορούν, π.χ., να εκσυγχρονίσουν το κράτος, να συμμαζέψουν τις δαπάνες, να καταργήσουν άχρηστους οργανισμούς, να περιορίσουν τη φοροδιαφυγή, να δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη. Ολα αυτά είναι δική μας δουλειά και δική μας ευθύνη που πρέπει να αναλάβουμε με συνείδηση της κρισιμότητας των καιρών.

- Στην περυσινή γενική συνέλευση των μετόχων της ΤτΕ ταχθήκατε υπέρ μιας γενναίας δημοσιονομικής προσαρμογής, μιλήσατε μάλιστα για 5% του ΑΕΠ. Η προσαρμογή αυτή επετεύχθη αλλά δεν αποκαταστάθηκε η εμπιστοσύνη των αγορών. Συμφωνείτε ότι αυτό ενισχύει τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν ότι «το μνημόνιο απέτυχε»;

Εκείνοι που υποστηρίζουν την άποψη αυτή δεν έχουν κατανοήσει ότι το μνημόνιο απέτρεψε τη χρεοκοπία και εξασφαλίζει πόρους σε μια εποχή που οι αγορές μάς έχουν αποκλείσει. Περιλαμβάνει τις απολύτως απαραίτητες δράσεις, δεν είναι όμως η απόλυτη πανάκεια. Σε εμάς εναπόκειται η ευθύνη να κινηθούμε συντεταγμένα, γρήγορα και αποφασιστικά προς μια κατεύθυνση διαφορετική από αυτήν που είχαμε ακολουθήσει στο παρελθόν και που οδηγούσε σε ελλείμματα, στον αέναο δανεισμό και στον κρατισμό, σε όλα αυτά δηλαδή που μας έφεραν στην κρίση. Πρέπει να το καταλάβουμε: δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής. Ο κύκλος αυτός έκλεισε οριστικά και η παραμικρή απόπειρα να προσφύγουμε στις αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος μόνο τεράστια προβλήματα θα δημιουργήσει. Και φυσικά για να πετύχουμε χρειάζεται να βάλουμε πλάτη όλοι.

- Σε μια οικονομία που βρίσκεται σε παρατεταμένη ύφεση πόσο ρεαλιστικός είναι ο στόχος της αλλαγής του προτύπου ανάπτυξης;

Κατ΄ αρχάς επρόκειτο για ένα στρεβλό πρότυπο ανάπτυξης που μας οδήγησε στην κρίση. Ηταν μια “ανάπτυξη” στηριγμένη στην εγχώρια κατανάλωση, δημόσια και ιδιωτική, που τροφοδοτήθηκε με δανεισμό του Δημοσίου και των νοικοκυριών, με αρνητική εγχώρια αποταμίευση και συνεχή μεταφορά πόρων από τον επιχειρηματικό στον αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα. Ηταν ένα πρότυπο που ικανοποιούσε τον καταναλωτισμό του παρόντος εις βάρος του μέλλοντος και βασίστηκε στην ψευδαίσθηση ότι η ανάπτυξη μπορεί να προέλθει από τον δημόσιο τομέα.

Περισσότερα

Τι πήραν οι τράπεζες

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
3 Απριλίου 2011

Η οικονομία συνεχίζει να ταλαντεύεται μεταξύ μιας κρίσης ρευστότητας και μιας κρίσης φερεγγυότητας. Η πρώτη αντιμετωπίζεται επειδή μας δανείζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αφού πρόκειται για τα μέλη του ευρωσυστήματος. Χωρίς το ευρώ, θα είχαμε ήδη υποκύψει στην κρίση φερεγγυότητας, την οποία προκάλεσε η υπερχρέωση του ελληνικού κράτους, σε συνδυασμό με την αδυναμία του να διασφαλίσει την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων.

Είναι σαφές ότι η Ευρωζώνη οδηγείται στην αναδιάρθρωση των χρεών ορισμένων κρατών. Για να συμβεί αυτό χωρίς άλλες ζημίες πλην εκείνων που θα αναλάβουν για το απώτερο μέλλον όσοι συνεχίσουν να δανείζουν κράτη όπως το ελληνικό, θα πρέπει να μείνουν «όρθιες» οι τράπεζες. Ταυτοχρόνως, σχεδόν το σύνολο των εξωτερικών χρεών θα έχει μετατραπεί σε διακρατικό χρέος. Διαφορετικά, το κράτος θα πρέπει να εξαγοράσει ολόκληρα τα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας.

Πολλοί από τους πολιτικούς, σε όλες τις πτέρυγες, βλέπουν με «καλό μάτι» τον απόλυτο κρατικό έλεγχο επί των τραπεζών. Θέλουν να βάλουν στο χέρι τις καταθέσεις των ιδιωτών. Μέσα στον πανικό τους, ονειρεύονται την επιστροφή της χώρας στις δεκαετίες πριν από το 1993.

Περισσότερα

Cameron Cardow (Ottawa Citizen)

Επάγγελμα: Ελληνας πολιτικός

του Απόστολου Δοξιάδη

Καθημερινή
3 Απριλίου 2011

Η απέχθεια του Ελληνα πολίτη για τους πολιτικούς αυξάνεται τελευταία κατακόρυφα, καθώς η κρίση που μας μαστίζει οξύνεται. Η αιτία της απέχθειας επικυρώνεται καθημερινά από λόγια και έργα πολιτικών, που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων μας, αλλά φέρονται σα να μην έχει καταλάβει καν ότι υπάρχουν. Οι νοήμονες πολίτες απορούν: είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι πολιτικοί το τι συμβαίνει; Δεν βλέπουν τον γκρεμό που οδηγούμαστε; Υστερούν μήπως βιολογικά, είναι διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως βλέπουν, αλλά εθελοτυφλούν;

Βέβαια, η περιγραφή των χαρακτηριστικών του είδους «σύγχρονος Ελληνας πολιτικός» δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι άνθρωπος μέσης (και κάτω) νοημοσύνης, αλλά κουτοπόνηρος, αμβλυμένης ηθικής αντίληψης, ημιμαθής (όταν δεν είναι εντελώς αμαθής), πολιτιστικά και πολιτισμικά υπανάπτυκτος. Αν έχει πτυχίο πανεπιστημίου, μάλλον το πήρε χαριστικά, ως στέλεχος φοιτητικής νεολαίας, ενώ αν δηλώνει κάποιο επάγγελμα, είτε δεν το άσκησε ποτέ, είτε -αν το άσκησε, λιγουλάκι- κινήθηκε στον πάτο του. (Αν, για παράδειγμα, δηλώνει οδοντίατρος, δεν θα του εμπιστευόμασταν σε καμία περίπτωση τα δόντια μας.) Τι τον οδήγησε λοιπόν στο αξίωμά του; Μήπως του χάρισε η Φύση αρχηγικό τάλαντο, πρωτογενή ηγετική ιδιοφυΐα; Μπα, ούτε αυτό. Είναι κοινός τόπος ότι οι περισσότεροι πολιτικοί θα τα θαλάσσωναν στο τιμόνι και μιας μικρής ιδιωτικής επιχείρησης, κι αν κάποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» επί κεφαλής υπουργείων, αυτό οφείλεται μόνο στην ιδιότυπη πολιτική παραλλαγή του νόμου της άνωσης, που θέλει τα ελαφρότερα στοιχεία στην επιφάνεια, προτιμώντας τους φελλούς από τον χρυσό.

Είναι λοιπόν απορίας άξιον. Με τέτοια χάλια, πώς έχουν οι άνθρωποι αυτοί τη διαχείριση των κοινών μας; Δεν είναι παράλογο; Τρελό; Δυστυχώς όχι, είναι λογικότατο. Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν μια σημαντική διαφορά απ' όλους εμάς, μιαν ικανότητα στην οποία μας βάζουν όλους κάτω - και δεν αστειεύομαι. Για να τη βρούμε, αρκεί να αναρωτηθούμε: ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων των μελών του Κοινοβουλίου; (Αντε, για να σας βοηθήσω, εξαιρώ τους βουλευτές Επικρατείας.) Μα, φυσικά, ότι έχουν εκλεγεί. Να λοιπόν η λύση του προβλήματος, τόσο απλή: αυτό που διαφοροποιεί τους πολιτικούς από τους υπόλοιπους Ελληνες είναι ότι ξέρουν να εκλέγονται.

Περισσότερα

Ηλίας Μακρής

Καθημερινή
3 Απριλίου 2011

Η αναδιάρθρωση, το κόστος και οι αυταπάτες

του Δημήτρη Τσιόδρα

Ελευθεροτυπία
3 Απριλίου 2011

Η λέξη «αναδιάρθρωση» είναι αυτή που θα ακούμε διαρκώς στο εξής.

Οσο για τις κυβερνητικές διαψεύσεις ότι δεν πρόκειται να υπάρξει τέτοιου είδους λύση για το ελληνικό χρέος, έχουν την ίδια αξία με εκείνες που έλεγαν ότι «δεν πρόκειται να προσφύγουμε στο ΔΝΤ», «δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα», «με τις αλλαγές που προωθούμε θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών». Ποιος θα πιστέψει τις σημερινές διαβεβαιώσεις ότι «η Ελλάδα θα εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της και δεν θα χρειαστεί αναδιάρθρωση χρέους»; Και πώς να τις πιστέψει όταν βλέπει ότι, παρά τις πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις, τα spreads των ελληνικών δεκαετών ομολόγων παραμένουν κολλημένα κοντά στα ιστορικά υψηλά των 930 μονάδων και τα spreads των υπόλοιπων χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας συνεχίζουν να ανεβαίνουν;

Αυτό που βλέπουν οικονομικοί αναλυτές και παράγοντες των αγορών χρήματος είναι ότι δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί δημόσιο χρέος που το 2013, με βάση τις επίσημες προβλέψεις, θα κινείται στο 145% του ΑΕΠ, όταν μάλιστα η ελληνική οικονομία, ακόμη και αν επιβεβαιωθούν οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις, θα αναπτύσσεται με αναιμικούς ρυθμούς. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας.

Οταν γίνεται λόγος για αναδιάρθρωση, στη σημερινή φάση, δεν αφορά την επιμήκυνση του χρέους, αλλά στο περιβόητο «κούρεμα» (hair-cut). «Φαίνεται μια λύση. Τι θα μας πείραζε εμάς αν μειωνόταν το χρέος κατά 30% με αυτό τον τρόπο;» αναρωτιούνται πολλοί. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κάτοχοι του ελληνικού χρέους είναι κράτη-μέλη της Ε.Ε., το ΔΝΤ (σε αυτούς το 2012 θα χρωστάμε 110 δισ. ευρώ), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ξένες τράπεζες (κυρίως γαλλικές και γερμανικές αλλά σε μικρότερα ποσοστά από ό,τι πέρυσι), διεθνή επενδυτικά funds, αλλά και ελληνικές τράπεζες (περίπου 45 δισ.) και ασφαλιστικά ταμεία (περίπου 25 δισ. ευρώ).

Ενα πιθανό «κούρεμα» μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: α) με μονομερή ελληνική απόφαση για το τμήμα που υπόκειται στον ελληνικό νόμο και β) σε συμφωνία με τους δανειστές, οι οποίοι θα κληθούν να παραγράψουν τμήμα των απαιτήσεών τους, για να μη ρισκάρουν να τα χάσουν όλα από το ενδεχόμενο κήρυξης πτώχευσης.

Περισσότερα

Αρρωστη χώρα

του Παντελή Καψή

Το Βήμα
3 Απριλίου 2011

Αυτό κι αν ήταν έκπληξη για όσους από εμάς παρακολουθούμε από μακριά τα της Παιδείας. Η Ελλάδα έχει την καλύτερη αναλογία καθηγητών- μαθητών μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ και σχεδόν τριπλάσια σχολεία από τη Φινλανδία, που έχει μόνο τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας. Εντάξει, έχουμε και νησιά, πολλοί καθηγητές είναι αποσπασμένοι σε άλλες υπηρεσίες, το γεγονός παραμένει ωστόσο ότι δεν υστερούμε. Αυτό φυσικά καθόλου δεν μας εμποδίζει κάθε χρόνο με την καθοδήγηση της ΟΛΜΕ να πιπιλάμε την καραμέλα των ελλείψεων.

Δεν είναι εκεί όμως το πρόβλημα. Αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει είναι το ότι αν και δεν υστερούμε σε καθηγητές μορφωμένους, μάλιστα με το 30% να έχει και μεταπτυχιακά, υστερούμε τόσο πολύ στις επιδόσεις των μαθητών. Εχουμε φυσικά μάθει να πιπιλάμε μια άλλη καραμέλα, της «παπαγαλίας»με άλλα λόγια, φταίει το σύστημα. Τι εννοούμε «παπαγαλία» στη διδασκαλία των μαθηματικών βέβαια δεν είναι απολύτως σαφές. Οπως δεν είναι καθόλου σαφές γιατί ποτέ δεν διαμαρτυρηθήκαμε για παπαγαλία στα φροντιστήρια που ανθούν και γιατί ποτέ η ΟΛΜΕ δεν ανακάλεσε στην τάξη όλους αυτούς τους καθηγητές-μέλη της που κάνουν δεύτερη απογευματινή καριέρα. Αντιθέτως, οι πάντες πιέζουν για λιγότερα μαθήματα και όλοι εκρήγνυνται όταν μπουν δύσκολα θέματα.

Η αλήθεια φυσικά είναι ότι το σύστημα, έτσι όπως ακριβώς είναι, βολεύει. Κατ΄ αρχάς τους καθηγητές- με λαμπρές εξαιρέσεις- που έχουν ως κύρια απασχόληση το φροντιστήριο και τα ιδιαίτερα. Αλλά και τους μαθητές, που έχουν μάθει να απαξιώνουν το δωρεάν σχολείο, παρακολουθούν όμως ανελλιπώς το φροντιστήριο, χωρίς ποτέ να έχουν κάνει κατάληψη π.χ. για τα ακριβά δίδακτρα! Για το πώς και το γιατί φτάσαμε ως εδώ μπορεί να συζητάμε επ΄ άπειρον. Αρκεί αυτό να μη γίνεται άλλοθι ώστε να δικαιολογούμε ή να ανεχόμαστε αυτή την άρρωστη κατάσταση- γιατί για αρρώστια πρόκειται. Και όλοι μέσα μας ξέρουμε ότι, όσο καλές και αν είναι οι προτάσεις της κυρίας Διαμαντοπούλου, την αρρώστια δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν.

Περισσότερα

Κομβόι η Ελλάς

του Γιώργου Παγουλάτου

Καθημερινή
3 Απριλίου 2011

Η διαδρομή είναι εφιαλτική, ο δρόμος σπαρμένος με δυσκολίες. Μακρύς, ανηφορικός και απόκρημνος, με λακκούβες και χαντάκια να χάσκουν, με νάρκες ξεχασμένες από την εποχή της αμεριμνησίας να απειλούν να τινάξουν στον αέρα όποιον ανυποψίαστο τις πατήσει.

Το ατέλειωτο ετερόκλητο κομβόι ανεβαίνει αργά και βασανιστικά. Μια θορυβώδης σειρά από εκατομμύρια οχήματα κάθε είδους, πολυτελή και υβριδικά, οικογενειακά, σαραβαλάκια και φορτηγά, μηχανές, ποδήλατα και αμέτρητους ασθμαίνοντες πεζούς. Κάποιοι αναπηδούν βίαια στις λακκούβες, κάποιοι γκρεμίζονται στο κενό, αλλά οι υπόλοιποι πρέπει να συνεχίσουν. Η μοίρα τους είναι κοινή. Ή θα τερματίσουν ή θα μείνουν εγκλωβισμένοι εκεί στην έρημη γη του πουθενά.

Το κομβόι οδηγούν τα κυβερνητικά οχήματα. Δυσκίνητο και με προβλήματα συντονισμού, το κυβερνητικό μπλοκ ξέρει την κατεύθυνση, αλλά δυσκολεύεται να οδηγήσει αποτελεσματικά. Κοντοστέκεται, διστάζει και προκαλεί σύγχυση. Κάποια έχουν αποκτήσει φτερά μετά από ένα καλό σέρβις. Αλλα δεν έχουν ξεφορτώσει περιττές πολυτέλειες, φορείς και παρατρεχάμενους, σέρνονται υπέρβαρα, σπαταλώντας καύσιμα και δυσχεραίνοντας την πορεία.

Πίσω δεξιά, η ομάδα οχημάτων της μείζονος αντιπολίτευσης δεν πολυσκοτίζονται για τη διαδρομή, ονειρεύονται την ώρα να μπουν οι ίδιοι μπροστά. Κατηγορούν το κυβερνητικό μπλοκ για τον κακοτράχαλο δρόμο. «Δεν βγαίνει η διαδρομή», προφητεύουν διαρκώς, όμως ο δικός τους εναλλακτικός οδικός χάρτης είναι πρόχειρος με κάτι ζωγραφισμένα σκιτσάκια.

Πιο πέρα, το αριστερό μπλοκ. Μονίμως αγριεμένοι, βλέπουν τις δυσκολίες μετάβασης ως αφορμή για να καταστρέψουν το μισητό ευρωπαϊκό οδικό δίκτυο. Οι πιο εξτρέμ θα ανατίναζαν ακόμα και το κομβόι για να τιμωρήσουν το άδικο και ανώμαλο οδόστρωμα.

Περισσότερα

IMF Denies Pressing Greece to Restructure Debt

Reuters/New York Times
April 2, 2011

The International Monetary Fund on Saturday denied a report in German magazine Der Spiegel that it was privately pressing Greece to restructure its debt.

"As we have said consistently, the IMF supports the Greek government's position of no debt restructuring and its determination to fully service its debt obligations. Any reports claiming otherwise are wrong," an IMF spokeswoman told Reuters.
Without citing any sources, Der Spiegel reported that the IMF had reversed its previous opposition to the idea of a Greek restructuring and now believed one was necessary soon.

It wrote that senior IMF officials were recommending this to European governments because Greece's debt mountain was now roughly one-and-a-half times its annual economic output.

More

See also Der Spiegel

Ρεπορτάζ στο Βήμα, την Καθημερινή και τα Νέα (επίσης).

Irish and Greek Debts Sustainable: EU Rescue Fund Chief

Reuters/New York Times
April 2, 2011

European authorities and the International Monetary Fund believe Ireland and Greece can sustain their debts while it is up to Portugal whether it joins them in seeking help, the head of Europe's rescue fund said. Fears Ireland will not be able to shoulder the burden of one of the world's most costliest bank bailouts have overshadowed the government's pledge to recapitalize its financial system by 24 billion euros and draw a line under its woes.

Klaus Regling, head of the European Financial Stability Facility, said last week that there were risks to the assumption that Greece would pay back its debts, but he did not identify any similar risks to Ireland in an interview with the Irish Times on Saturday.

"The assessment of the three institutions that have the task to make this kind of assessment -- the IMF, the European Commission and the ECB -- is that these countries will reach a sustainable debt situation at the end of their programmes," Regling told the newspaper.

More

Δημήτρης Χαντζόπουλος

Τα Νέα
2 Απριλίου 2011

Why Greece Is Not Argentina

by Rebecca Wilder

Seeking Alpha
April 1, 2011

I politely disagree with the conclusions of the article written by my Angry Bear colleague, Kash, where he envisages Greece defaulting in 2011 similarly to Argentina in 2001.

I do agree that the macroeconomic initial conditions in Greece scream default. (Actually, if you focus just on the measurable factors like the current account, debt levels, or fiscal imbalances, Greece is much worse than Argentina in 2001; see Table 4 of this IMF paper to see Argentina's initial conditions and compare them to Greece in 2009 using the IMF World Economic Outlook Database.)

Where I disagree, arguing that Greece is not like Argentina, is that the debt crisis in Argentina didn't bring down the banking system of Latin America overall. In contrast, the default of Greece has the potential to do just that in Europe.

In Argentina, the Latin American banking system (and sovereign bonds, for that matter) was quite resilient in the face of that nation's sovereign default. Uruguay was the exception, when its two largest private banks -- Banco Galicia Uruguay and Banco Comercial, which account for 20% of the country's total -- saw near-term liquidity pressure and an ensuing banking crisis in 2002 (see this IMF paper for a history of banking crises). All else equal, the IMF reports only minor impact to the region as a whole.

More

Ο Ασάντ μιλάει… ελληνικά!

του Τάκη Μίχα

Protagon.gr
2 Απριλίου 2011

Είναι κρίμα που δεν μεταδόθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ η προχτεσινή ομιλία του Μπασάρ αλ-Ασάντ στο κοινοβούλιο της χώρας του. Ήταν μια ομιλία που θα ακουμπούσε την καρδιά του κάθε πικραμένου Ρωμιού-μπορεί η ομιλία να ήταν στα αραβικά όμως η συλλογιστική ήταν βέρα ελληνική.

Όλοι ανάμεναν ότι στην ομιλία του ο Σύριος δικτάτορας θα προανήγγειλε την κατάργηση των διάφορων νόμων που απαγορεύουν τις πολιτικές δραστηριότητες. Όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων ο κ.Ασάντ δεν έκανε ούτε μια αναφορά σε αυτά τα προφανώς ανούσια θέματα. Αντίθετα ανάλωσε όλη περίπου την ομιλία του, εξηγώντας ότι οι αναταραχές που συγκλονίζουν την χώρα οφείλονται σε ξένες συνομωσίες.

«Αυτή την στιγμή που σας μιλώ» είπε «μαγειρεύονται συνομωσίες εναντίον μας που έχουν ως στόχο να δουν πόσο αντέχει η εθνική μας ενότητα». Όσον δε αφορά τα αιτήματα των διαδηλωτών, αυτά «αποτελούν προκάλυμμα για να εξαπατήσουν τον λαό και να τον κάνουν να κατέβει στους δρόμους».

Πρόκειται φυσικά για σοβαρές κατηγορίες και θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι ο Σύριος πρόεδρος θα κατονόμαζε τα ξένα κέντρα και θα παρέθετε στοιχεία που θα τεκμηρίωναν τους ισχυρισμούς του. Α μπα! «Δεν είναι μυστικό» είπε στην ομιλία του ο σύντροφος Μπασάρ «ότι η Σύρια είναι στόχος ξένων συνομωσιών». Και φυσικά στο βαθμό που κάτι «δεν είναι μυστικό» η τεκμηρίωση περιττεύει.

Περισσότερα

Βάλτε τέλος!

Τα Νέα
Κύριο Άρθρο
2 Απριλίου 2011

Ότι χρειάσθηκε ειδική κυβερνητική σύσκεψη και µάλιστα υπό την προεδρία του ίδιου του Πρωθυπουργού για την Κερατέα καταδεικνύει τις διαστάσεις που έχει λάβει πλέον αυτό το πρόβληµα.

Τόσο από πλευράς χρόνου όσο και από πλευράς εξάντλησης κάθε είδους διαλόγου και κάθε προσφυγής στα ένδικα µέσα, η υπόθεση έχει κλείσει.

Οριστικά ο σχεδιασµός για τη διαχείριση των απορριµµάτων εκρίθη αναγκαίος και νόµιµος από κάθε άποψη.

Προφανώς είναι ένας σχεδιασµός που βρίσκει αντίθετους τους κατοίκους της περιοχής και γι' αυτό βγήκαν στο αντάρτικο.

Αλλά δεν υπάρχει µεγαλύτερη πλάνη γι’ αυτούς τους ίδιους από το να θεωρούν ότι στο τέλος θα επικρατήσει αυτό το αντάρτικο.

Η θεωρία «εµείς δεν θα επιτρέψουµε...» κ.λπ. στην πραγµατικότητα στρέφεταιεναντίον τους.

Γιατί υποχρεώνει την Πολιτείανα διαθέσει και µέσα τα οποία θα ήταν καλό να αποφύγει για την αντιµετώπιση του προβλήµατος τάξης που προκαλούν οι αντιδράσεις.

Και προφανώς διαθέτει αυτά τα µέσα. Οπως διαθέτει και τη νοµιµοποίηση να τα χρησιµοποιήσει.

Περισσότερα

Greece prays for small rate rise

Financial Times
April 2, 2011

George Papaconstantinou, Greece's minister for finance, says that upcoming interest rate rises expected by the European Central Bank are of concern to the indebted country. However, he tells the FT's John Thornhill that he believes as long as the rise is small then it should not make a significant difference to its sovereign debt.

See the video

Στο 10,6% του ΑΕΠ το έλλειμμα του 2010

Καθημερινή
2 Απριλίου 2011

Στο 10,6% του ΑΕΠ ή στα 22,4 δισ. ευρώ έκλεισε σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) το έλλειμμα του 2010, αντί του 9,5% ή των 20 δισ. ευρώ που αρχικώς εκτιμάτο. Το οικονομικό επιτελείο εξακολουθεί να διατηρεί επιφυλάξεις ως προς τους υπολογισμούς της ΕΛΣΤΑΤ κυρίως σε ό, τι αφορά την κατανομή κάποιων ληξιπρόθεσμων οφειλών, που κατά την άποψη στελεχών του θα έπρεπε να καταγραφούν στα έτη που δημιουργήθηκε η υποχρέωση. Είναι ενδεικτικό ότι η αρχική εκτίμηση της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat ξεπερνούσε το 11% του ΑΕΠ. Η αναθεώρηση, που θα έχει επιπτώσεις και στο φετινό έλλειμμα και γι' αυτό τον λόγο θα πρέπει να ληφθούν πρόσθετα μέτρα, οφείλεται κυρίως στα χειρότερα των προβλέψεων δημοσιονομικά αποτελέσματα των ασφαλιστικών Ταμείων. Είναι ενδεικτικό ότι σε διάστημα 15 ημερών εντοπίστηκαν επιπλέον ληξιπρόθεσμες οφειλές των Ταμείων 440 εκατ. ευρώ.

Ανοδικά αναθεωρήθηκαν και οι υποχρεώσεις των δήμων στο ίδιο διάστημα (κατά 14 εκατομμύρια ευρώ), αλλά των νομικών προσώπων (κατά 38 εκατομμύρια ευρώ).

Περισσότερα

Ο κ. Παπανδρέου και η πραγματικότητα

του Γεώργιου Π. Μαλλούχου

Το Βήμα
2 Απριλίου 2011

Δεν υπάρχει πιο καταστροφική προσέγγιση της πραγματικότητας, από το να επιχειρεί κάποιος να τη βλέπει όχι όπως είναι, αλλά όπως θα ήθελε να είναι. Πρόκειται για ένα λάθος που το κάνουμε χρόνια, το πληρώνουμε πανάκριβα, αλλά, δεν το ξεπερνάμε: λειτουργούμε και πάλι έτσι. Αποτέλεσμα; Οπως θα έλεγε και ο κ. Παπανδρέου, αφού δεν αλλάζουμε, βουλιάζουμε...

Ενάντια σε κάθε πραγματικό δεδομένο, κάθε αξιόπιστη εκτίμηση, κάθε μέτρηση, εντός κι εκτός Ελλάδος αλλά και κάθε λογική, ο πρωθυπουργός επιμένει να εκφράζει συνεχώς και σε όλους τους τόνους την άποψη ότι μέσα στο 2011 η Ελλάδα θα αρχίσει να βγαίνει από την ύφεση. Λέει ότι θα γίνει αυτό το θαύμα αλλά, δεν εξηγεί το πώς θα γίνει. Σωστά: αν υπήρχε «γιατί», τότε, δεν θα ήταν θαύμα… Αρκείται να πει ότι η κυβέρνηση, όπως υποστηρίζει, θέτει τις βάσεις «για μια άλλη, βιώσιμη οικονομία, ένα διαφορετικό μοντέλο».

Όμως, όπως συνέβη ουκ ολίγες φορές μέχρι τώρα, ακόμα και οι πιο επίσημες πρωθυπουργικές δηλώσεις, έχουν συχνά διαψευστεί από την πραγματικότητα: η Ελλάδα δεν θα προσέφευγε με κανένα τρόπο στο ΔΝΤ. Αλλά προσέφυγε. Τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση ήταν πολλές φορές τα τελευταία. Αλλά δεν ήταν. Ο ΦΠΑ δεν θα αυξανόταν ξανά. Αλλά αυξήθηκε. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, έχουν καταγραφεί.

Σήμερα, η υπεραισιοδοξία του ο κ. Παπανδρέου δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα, ούτε καν από μακριά. Αυτό είναι δεδομένο. Προφανώς έχει στόχο να κινήσει την ίδια την κυβερνητική μηχανή και να πείσει την κοινή γνώμη. Θεμιτά όλα αυτά, αλλά ως ένα βαθμό. Από τη στιγμή που οι «εκτιμήσεις» αρχίσουν να λειτουργούν ως παραμορφωτικοί φακοί, αυτομάτως καθίστανται επικίνδυνες.

Περισσότερα

Κρίση των Μέσων και τα «μέσα» της κρίσης

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
2 Απριλίου 2011

Ολοένα και περισσότεροι διαχειριστές (συνήθως ιδιοκτήτες ή βασικοί μέτοχοι) Μέσων Επικοινωνίας ζητούν ρύθμιση και «κούρεμα» χρεών. Κάποιοι μιντιάρχες δείχνουν έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν «όλα τα μέσα» για να ξελασπώσουν. Η αξιοπιστία των μίντια θα βυθιστεί κι άλλο. Φορολογούμενοι και καταθέτες θα πληρώσουν. Αδικαιολόγητα πλούτη και τεράστιες προσωπικές περιουσίες σε παράγοντες παραεξουσίας και, κάποτε, κοινούς εκβιαστές, θα χαριστούν.

Η κυβέρνηση οφείλει να θέσει βέτο σε παρόμοιες «ρυθμίσεις». Από το σκάνδαλο Κοσκωτά και μέχρι πρόσφατα, εμπεδώθηκε η πεποίθηση ότι ισχυροί είναι όσοι χρησιμοποιούν τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης για άλλους σκοπούς από εκείνους που προστατεύει το Σύνταγμα. Κρατικές προμήθειες, μεγάλα έργα, επηρεασμός της δικαστικής κρίσης αποτέλεσαν σπουδαίο λόγο απόκτησης ή ίδρυσης μίντια. Σε συνδυασμό με τις εξυπηρετήσεις που παρείχαν στους πολιτικούς. Κάποτε με τη μεσολάβηση διαχειριστών της κρατικής (και όχι μόνον) διαφήμισης.

Η τροποποίηση του προγράμματος του τηλεοπτικού Alter και η αναστολή διαπραγμάτευσης της μετοχής, έδωσε αφορμή σε ζωηρές συζητήσεις σχετικά με την οικονομική κατάσταση στον κλάδο των μίντια.

Περισσότερα

Ο μονοπωλιακός συνδικαλισμός και η ωφελιμότητά του

του Ιωάννη Ληξουριώτη

Athens Review of Books
Απρίλιος 2011

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΩΦΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ;

Aκόμη και η ίδια η διατύπωση του ερωτήματος ηχεί ως ύβρις. Στερεότυπα δεκαετιών έχουν εγκαθιδρύσει την αδιαπραγμάτευτη πεποίθηση ότι η συνδικαλιστική δράση είναι συστατικό στοιχείο της προόδου των εργαζομένων και διηνεκής κινητήρια δύναμη της βελτίωσης των αποδοχών και των λοιπών όρων εργασίας τους. Τα συνδικάτα, με τη συνέργεια του Κράτους, έχουν καταφέρει να πείσουν τους εργαζόμενους και σε μεγάλο βαθμό τους πολίτες, ακόμη και πολλούς από αυτούς που πλήττονται βάναυσα από τη δράση τους (άνεργους και άλλες επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες), ότι υπερασπιζόμενα την εργατική τάξη εκφράζουν ταυτόχρονα το «γενικό καλό» και ότι η θεσμική και νομοθετική ενίσχυση της δράσης τους ενεργεί θετικά προς τη βελτίωση της «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Στην πραγματικότητα, το κυρίαρχο μοντέλο συνδικαλισμού, πάνω και πέρα από κάθε αντιμονοπωλιακή νομοθεσία, παρεμβαίνει αυθαίρετα στη διαμόρφωση των αμοιβών και των λοιπών όρων εργασίας, υπονομεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό και αποτελεί μια από τις πλέον άκαμπτες μορφές μονοπωλιακής παρέμβασης στη διαμόρφωση των τιμών των προϊόντων και στην αγορά εργασίας. Έτσι, μολονότι καλλιεργείται η ψευδής εντύπωση ότι η συνδικαλιστική δράση έχει ως συνέπεια τη βελτίωση του γενικού καθεστώτος των εργαζομένων, εν τέλει, όπως και οι λοιπές μορφές μονοπωλιακών παρεμβάσεων, εμποδίζει την μείωση των τιμών, λειτουργεί σε βάρος της θετικής εξέλιξης της παραγωγικότητας και της απασχόλησης, υπονομεύοντας μεσο-μακροπρόθεσμα την ασφάλεια των θέσεων εργασίας των εκάστοτε απασχολουμένων και μειώνει την προσδοκία απασχόλησης των εκτός εργασίας ευρισκόμενων.

Η αντίληψη της οργανωμένης «προστασίας του επαγγέλματος» (με την έννοια της εξασφάλισης όσων ήδη κατέχουν θέση στο επάγγελμα και του αποκλεισμού εισόδου σ’ αυτό τρίτων με κάθε τρόπο), από την οποία διαπνέονταν οι μεσαιωνικές συντεχνιακές συσσωματώσεις, επιβίωσε σε ένα σημαντικό βαθμό στην οργανωτική και διεκδικητική αντίληψη των εργατικών και λοιπών επαγγελματικών οργανώσεων, οι οποίες, κατά το διάβα των δύο προηγούμενων αιώνων, σχηματίστηκαν αξιοποιώντας την «ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι». Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η κορπορατίστικη αυτή αντίληψη εισχώρησε σταδιακά στα εργατικά συνδικάτα, τα οποία, διεμβολισμένα σε μεγάλο βαθμό από σοσιαλιστικές ιδέες, θρυμμάτισαν ολοκληρωτικά τα όποια αρχικά φιλελεύθερα χαρακτηριστικά τους και, απαιτώντας από το Κράτος να αναδιανέμει τον πλούτο και να εγγυάται την «κοινωνική προστασία», κατέληξαν στην πλήρη υιοθέτηση κρατικίστικων και μονοπωλιακών αντιλήψεων, από τις οποίες μέχρι σήμερα διαπνέονται groupe de pression à vocation redistributivegroupe de pression à vocation redistributive. Εάν βέβαια καταφέρει να δραπετεύσει κανείς από το «μυστικιστικό» θάμπος των στερεοτύπων περί προάσπισης του καθεστώτος αμοιβής των εργαζομένων και τα περί προαγωγής του «γενικού καλού», η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα σκληρή.

Περισσότερα

The euro zone's periphery: They’re bust. Admit it.

Economist
March 31, 2011

It is a measure of European politicians’ capacity for self-delusion that Angela Merkel, Germany’s chancellor, called the euro-zone summit on March 24th-25th a “big step forward” in solving the region’s debt crisis. Something between a fudge and a failure would be more accurate. The leaders fell short on almost every task they set themselves. They agreed on a “permanent” rescue mechanism to be introduced in 2013, but couldn’t fund it properly, because Mrs Merkel refused to put up money her finance minister had pledged. The Brussels gathering did little to help Greece, Ireland and Portugal, the zone’s most troubled economies. Their situation is getting worse—and Europe’s leaders bear much of the blame.

Portugal’s prime minister resigned on March 23rd after failing to win support for the fourth austerity package in a year. The country’s credit rating was slashed to near-junk status on March 29th, while ten-year bond yields have risen above 8% as investors fear Portugal will have to turn to the European Union and the IMF for loans. The economies of both Greece and Ireland, Europe’s two “rescued” countries, are shrinking faster than expected, and bond yields, at almost 13% for Greece and over 10% for Ireland, remain stubbornly high. Investors plainly don’t believe the rescues will work.

They are right. These economies are on an unsustainable course, but not for lack of effort by their governments. Greece and Ireland have made heroic budget cuts. Greece is trying hard to free up its rigid economy. Portugal has lagged in scrapping stifling rules, but its fiscal tightening is bold. In all three places the outlook is darkening in large part because of mistakes made in Brussels, Frankfurt and Berlin.

At the EU’s insistence, the peripherals’ priority is to slash their budget deficits regardless of the consequences on growth. But as austerity drags down output, their enormous debts—expected to peak at 160% of GDP for Greece, 125% for Ireland and 100% for Portugal—look ever more unpayable, so bond yields stay high. The result is a downward spiral.

More

Παρουσίαση στα ελληνικά στο Βήμα, την Καθημερινή, τη Ναυτεμπορική και τα Νέα.

Greece's Papaconstantinou Says There's Still Chance for Bond Sales in 2011

Bloomberg
April 1, 2011

Greek Finance Minister George Papaconstantinou said his country may still return to bond markets this year if conditions improve.

Greece’s 10-year bond yields 12.8 percent, more than three times the yield on comparable German debt, almost a year after Greece accepted a European-Union led bailout that allowed it to forego debt sales.

“If the situation improves before the end of 2011, we might give it a crack then, but it’s all up to market conditions,” Papaconstantinou said in an interview today in Cernobbio, Italy. “We hope to be able to go to the market next year.”

Greece’s financing needs for 2011 total 58 billion euros and are fully covered by the 110 billion-euro bailout package from the EU and International Monetary Fund and sales of Treasury bills. If the country is unable to tap debt markets for 27 billion euros ($38.3 billion) of its 66 billion-euro 2012 funding needs, it can seek more EU funds following a March 11 decision by euro-region leaders in Brussels.

Περισσότερα

Ρεπορτάζ στο Βήμα και τα Νέα

Greece Extends Veto Powers Over Banks

Wall Street Journal
April 1, 2011

Greece's government has extended the powers it holds over banks benefiting from state aid, including the right to block mergers and acquisitions.

Those powers are being linked with a government plan to provide an additional €30 billion ($42.52 billion) in state guarantees to the banks, according to a draft law submitted late Thursday.

"The power to veto the board of directors has been extended with respect to decisions relating to the legal and financial situation of the institution such as decisions, for example, relating to a merger with another credit institution or the acquisition of another credit institution," the draft law stated.

The law also gives the government full access to banks' economic data, including restructuring and financing plans.

Since 2008, Greece's banks, including its six biggest lenders, have benefited from a series of support packages provided by the Greek government. That aid has been mainly aimed at boosting the banks' available liquidity along with the help of special European Central Bank liquidity measures.

More

Περβένς Μπερές: «Η Ελλάδα πρέπει να επαναδιαπραγμετευτεί το επιτόκιο δανεισμού»

Συνέντευξη στην Αριστοτελία Πελώνη

Τα Νέα
1 Απριλίου 2011

Η Ελλάδα σίγουρα έχει ευθύνες για την κρίση χρέους της, αλλά η Ευρώπη συνολικά «πληρώνει το υψηλό κόστος της επανεκλογής του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσο στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», λέει στα Νέα η Περβένς Μπερές, πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, ενώ υπογραμμίζει πως η Ελλάδα πρέπει να επαναδιαπραγμετευτεί το επιτόκιο δανεισμού από τον μηχανισμό στήριξης.

Κι όμως, η ευρωβουλευτής του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος δεν κατηγορεί την Άνγκελα Μέρκελ για την καθυστερημένη και ανεπαρκή αντίδραση στην κρίση χρέους, αλλά τον πρόεδρο της Κομισιόν. «Σε μια τέτοια κρίση, η Κομισιόν είναι που πρέπει να βάζει τις προτάσεις στο τραπέζι και όχι απλώς να ακολουθεί. Ούτε ο Μπαρόσο, ούτε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Βαν Ρομπέι δεν τόλμησαν να ορίσουν το σωστό επίπεδο συζήτησης που έπρεπε να έχει η Ε. Ε με τη Γερμανία. Αντ΄αυτού, συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο για το ποιός θα κάνει καλύτερη τη δουλειά της Μέρκελ.

Οι προτάσεις που έβαλαν στο τραπέζι για το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, δεν ήταν παρά αυτό που ζητούσε η Μέρκελ - κάτι για να πανηγυρίζει», λέει η Περβένς Μπερές, ευρωβουλευτής των Γάλλων σοσιαλιστών, η οποία βρέθηκε στην Αθήνα για την ετήσια Σύνοδο των ευρωβουλευτών της Ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο.

Περισσότερα

EU Charity Likely to Begin at Home

by Alen Mattich

Wall Street Journal
April 1, 2011

Every grain of news coming out of the euro zone's periphery suggests the inevitability of sovereign default by Ireland, Greece and Portugal. And this can only mean a massive recapitalization of core Europe's banks.

To be sure, Germany and other Northern European countries will battle hard to avoid both. But in the end, political barriers will prevent them from engineering the sort of transfer payments necessary to lift the huge debt burdens off the euro zone's beleaguered fringe. The transfer payments will instead be made to their banking sectors, with the quid pro quo of much tighter regulation.

Ireland shows just how big a mountain the periphery needs to climb. During the past two years, Ireland has spent €46 billion ($65 billion) propping up its banking system. The latest banking stress tests show the government could well need to provide another €24 billion.

These sums have been crippling for the Irish, whose economic output in 2010 was worth around €154 billion. Without the intervention of bailouts from core Europe, Ireland, Portugal and Greece would have defaulted already.

But even with the bailouts, peripheral European debt burdens are still so onerous as to be unpayable.

More

Europe’s not so eternal triangles

by Philip Stephens

Financial Times
March 31, 2011

Europe can be a confusing place. Germany and France have been marching in step towards something resembling European economic government. They are at missiles drawn when it comes to Muammer Gaddafi. Britain has joined France at the head of the European coalition enforcing the Libyan no-fly zone. Yet David Cameron insists on leaving the room when talk turns to Europe’s single currency.

This curious triangular geometry was on display the other day at the summit of European Union leaders in Brussels. In matters economic, Germany is the pivotal power. Angela Merkel all but dictated the terms of the financial stability mechanism designed to underpin the euro. France has decided it prefers a German euro to no euro at all.

Mr Cameron has decided that even to sit at the same table with eurozone members would somehow taint his commitment to keeping the pound. Such is his Tory party’s neuralgia, the prime minister said he would leave an empty chair when leaders of a new euro pact meet in future to discuss closer integration.

More

ΟΟΣΑ: Bελτιώθηκε η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας

Το Βήμα
1 Απριλίου 2011

Στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την αποκατάσταση της μακροπρόθεσμης ανάπτυξης στον απόηχο της κρίσης, αναφέρεται η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) με τίτλο Going for Growth 2011 που θα δημοσιοποιηθεί στις 7 Απριλίου.

Στην έκθεση γίνονται θετικές αναφορές στην Ελλάδα και καταδεικνύεται η πρόοδος που έχει συντελεστεί σε μια σειρά από τομείς. Ωστόσο, υπογραμμίζεται η ανάγκη περαιτέρω προσαρμογών και η ανάληψη θεσμικών πρωτοβουλιών για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας σε συγκεκριμένου κλάδους της οικονομίας (π.χ. αγορά ακινήτων).

Ο ΟΟΣΑ προτείνει εκ νέου στην Ελλάδα να λάβει μέτρα βελτίωσης της εκμετάλλευσης του παραγωγικού δυναμικού, ενώ στέκεται θετικά στις παρεμβάσεις που διαφοροποίησαν την νομοθεσία προστασίας της απασχόλησης. Στο ίδιο πλαίσιο αναγνωρίζει πως έχουν ληφθεί μέτρα για να αποτραπεί η πρόωρη συνταξιοδότηση και να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα στις βιομηχανίες δικτύου είτε υποδομών είτε διανομής.

Περισσότερα

Δες περισσότερα εδώ

Downgrades and stress tests spark bank sell-off

Financial Times
March 31, 2011

Nervousness ahead of stress test results for Irish banks and ratings downgrades for financials in Greece and Portugal sparked losses for Europe’s equities indices.

Shares in Irish banks were suspended ahead of the test results – which came after the close of trading – helping stocks to rise by 0.4 per cent in Dublin.

However, fears that the tests would reveal capital shortfalls contributed to losses for banking stocks across the continent.

The FTSE Eurofirst 300 fell 0.5 per cent to 1,124.88.

More

How do you rate the ratings agencies?

by Dominic Rushe

Guardian
March 31, 2011

Remember when your mum told you to stand up to bullies. Not always a good idea, it seems. With economies across Europe now facing meltdown, the credit rating agencies that did so much to help them get into this mess have, according to Reuters, warned the European Commission they may stop rating risky countries. Why? Because the EU has had the temerity to suggest they should be legally liable if their ratings prove to be wrong.

This threat, which would leave weaker European countries struggling to raise cash, comes amid an escalating battle between European officials and the ratings agencies. But it could also mark a turning point for the credit agencies – still under fire for their role in the credit crisis, a moment when these behemoths may finally be called to account.

Relations between the three main credit agencies and the EU hit a new low this week after Standard & Poor's downgraded Portugal and demoted Greece's credit status to below that of Egypt. Not so long ago, credit rating was a staid and not terrible interesting business – few cared what they thought of Greek bonds or Portuguese debt. It wasn't until the 1990s that the agencies started to rule the world. Riding on the back of globalisation and technology, the two grand forces of our age, credit agencies managed to establish themselves as the dominant independent arbiters of risk.

More

Υπουργοί ή σχολιαστές;

του Σήφη Πολυμίλη

Το Βήμα
1 Απριλίου 2011

Είναι λογικό να υποθέτουμε ότι οι υπουργοί αλλά και οι βουλευτές της πλειοψηφίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μετέχουν σε μια μη κυβερνητική οργάνωση η σε ένα φόρουμ ανταλλαγής απόψεων, αλλά κουβαλούν στις πλάτες τους την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη.Μόνο που αν παρακολουθεί κανείς καθημερινά τους δημόσιους διαξιφισμούς που ανταλλάσσονται ,διαπιστώνει με θλίψη ότι αρκετοί, για να μην πούμε οι περισσότεροι θεωρούν ότι μπορούν να ασκούν πολιτική, όχι με πράξεις,αλλα με δηλώσεις ...

Αν για τους βουλευτές ,τουλάχιστον ορισμένους από αυτούς, υπάρχουν κάποιες δικαιολογίες επειδή αισθάνονται παραγκωνισμένοι και αμέτοχοι από οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση, για τους υπουργούς δεν υπάρχει καμμία.Δεν μπορεί την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμάζευτα,να κάνουν δηλώσεις η να διαρρέουν τις διαφωνίες τους για το ένα η το άλλο μέτρο...

Ακόμα κι αν κάποιες αποφάσεις είναι ακόμα υπό συζήτηση δεν νομιμοποιούνται να διαλέγονται δημοσίως με τους συναδέλφους τους για να κερδίσουν λίγη δημοσιότητα η για να μετριάσουν το προσωπικό τους πολιτικό κόστος.Δεν έχει λογική σε μια κυβέρνηση κάποιοι να παριστάνουν τους ...καλούς και κάποιοι να προσπαθούν να βρουν επώδυνες μεν αλλά αναγκαστικές λύσεις.

Περισσότερα

Portugal will follow Greece and Ireland to failure

by Desmond Lachman

Financial Times
March 31, 2011

Oscar Wilde famously wrote that to lose one parent may be regarded as a misfortune; but to lose both looks like carelessness. One has to wonder what he might have said about the International Monetary Fund and the European Union. For after effectively losing Greece and Ireland through the standard prescription of draconian fiscal tightening, the IMF and EU look set to lose yet a third country, Portugal.

Indeed, they appear set to do so by prescribing for Portugal the same failed policy approach of savage fiscal retrenchment in the most rigid of fixed exchange rate systems that has had such dismal results to date in Greece and Ireland.

For all of its differences from the Greek and the Irish economies, Portugal shares two common characteristics with those countries. The first is that its public finances are on an unsustainable path as reflected in a public debt to gross domestic product ratio of around 80 per cent, an overall budget deficit of 8 per cent of gross domestic product, and a highly sclerotic economy.

The second is that it suffers from acute balance of payments weaknesses that have been importantly associated with a substantial loss in international competitiveness. Over the past decade, Portugal’s external current account deficit has averaged around 10 per cent of GDP as a result of which its gross external debt has risen to a staggering 230 per cent of GDP.

More

European Analogies to the 1920s and '30s

by Robert Zevin

Huffington Post
March 31, 2011

The slow motion train wreck that is the Eurozone continues to roil bond markets, banks and governments. The complex issues involved cannot be described, yet alone adequately explained, in this short piece but bear with me.

Economic activity is still contracting in much of Europe including the UK, Spain, Portugal, Greece, Iceland, Ireland and, quite possibly, France. To a greater or lesser degree all of these countries are pursuing policies of reduced spending, especially on health, education, welfare and retirement and government employment. In the UK and France this punishment is self-inflicted and relatively mild.

In the remaining countries the cutbacks have been more severe as a result of various bailout terms imposed by European authorities and the International Monetary Fund, or implicitly dictated by the bond market. Or, as the unflinchingly capitalist Financial Times put it in a recent editorial: "European leaders [do not] grasp that states and economies - not senior bondholders - must be kept safe from teetering banks... Instead they are strong-arming the periphery into bailing out savers in the core and the reckless banks they entrusted their savings to."

More

The Austrian School Returns to Europe

by Andy Duncan

Mises Daily
March 31, 2011

The world center of gravity of the Austrian-economics movement has long been the United States, especially since Ludwig von Mises arrived there on August the 3rd, at the age of 58, in a turbulent 1940.

The 1998 Spanish publication of Money, Bank Credit, and Economic Cycles, by Jesús Huerta de Soto — followed by the English translation in 2006 — then helped to revive European claims of an Austrian equality with the United States. This is reinforced by the trans-Atlantic returns of Hans-Hermann Hoppe and Guido Hülsmann, after long periods of residence in North America.

In particular, a burgeoning growth of the Spanish echelon of the global Austrian movement — initially under the wing of Professor Huerta de Soto — may be starting to prove that a few years in the United States is becoming an option, rather than a requirement, for an Austrian academic to be taken seriously as a heavyweight intellectual force.

Thus we discover the rising talent of Philipp Bagus, and the publication of his landmark book, The Tragedy of the Euro.

This brilliant monograph, written in crisp classical English, flows like a rising tide.

More