Το πανεπιστήμιο ως μέρος της κρίσης

της Μαρίας Α. Μιμικου

Καθημερινή
2 Ιουλίου 2010

Η παρακμιακή πορεία των ελληνικών ΑΕΙ είναι πλέον ορατή διά «γυμνού οφθαλμού». Δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις για να τη διαπιστώσεις. Τη βλέπεις παντού (αναφέρω ενδεικτικά και όχι αξιολογικά): Στους μουντζουρωμένους τοίχους. Στις σχεδόν άδειες αίθουσες διδασκαλίας. Στις αλλεπάλληλες εξεταστικές με την ατιμώρητη αντιγραφή να χειροτερεύει (ενίοτε και έξωθεν οργανωμένη). Στις απώλειες ωρών διδασκαλίας από «καταλήψεις» και άλλες αναίτιες αφορμές. Στο ακαδημαϊκό ημερολόγιο που αλλάζει συνεχώς κατά τη βούληση των μειοψηφιών που προκαλούν τις απώλειες των διδακτικών ωρών. Στην παρεμπόδιση της λειτουργίας και στην «ομηρία» των οργάνων (Γ.Σ. Σχολών, Σύγκλητος), όπου υπάρχουν «απαγορευμένα» (από τις μειοψηφίες) θέματα που δεν μπορούν να συζητηθούν ελεύθερα και κάθε τέτοια προσπάθεια διακόπτεται βίαια. Στις πελατειακές σχέσεις που εξαργυρώνονται κυρίως στις εκλογές των διοικητικών οργάνων, θέμα που αν δεν το προκαλεί τουλάχιστον το χειροτερεύει το παρόν νομικό καθεστώς. Στην αγανάκτηση της πλειοψηφίας των φοιτητών που θέλουν να σπουδάσουν και να πάρουν πτυχία με αντίκρισμα. Στο αίσθημα εγκατάλειψης πολλών μελών ΔΕΠ που πνίγονται στην ευνοιοκρατία, στην ισοπέδωση και στη γραφειοκρατία ενός δαιδαλώδους και μη αποδοτικού διοικητικού συστήματος. Στις «αναρχοαυτόνομες» και αμφισβητούμενες εκλογές διοικητικών οργάνων, όπου συστηματικά παραβιάζεται η εφαρμογή του νόμου. Στην αδυναμία (και άρα απουσία!) μιας ακαδημαϊκής αρχής που να μπορεί να επιβάλει την ακαδημαϊκή τάξη και ευνομία. Στα πανεπιστήμιά μας δηλαδή δεν εφαρμόζονται τα αυτονόητα που εφαρμόζονται σε όλα τα άλλα πανεπιστήμια εκτός Ελλάδος.

Ολα αυτά, πολλοί από εμάς τα συζητούμε εντός των τειχών. Σπανιότατα ακούγονται οι φωνές μας προς τα έξω. Φόβος; Εγκατάλειψη; Αίσθηση ματαιότητας; Ανοχή; Συνήθεια; Ομερτά; Ισως όλα μαζί. Καταλαβαίνω ότι η κοινωνία που στέλνει με τόσο κόπο και χρήμα τα παιδιά της σ’ εμάς αξιώνει να βγάλουμε όλη αυτή την παθογένεια προς τα έξω, αλλά και να προτείνουμε λύσεις που εμείς οι ίδιοι πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να εφαρμόσουμε.

Περισσότερα

Europe’s New Austerity: Will It Work? (room for debate)

New York Times
July 1, 2010

As Europeans start to feel the effects of cuts in social welfare benefits, popular anger is spreading. In Spain, where new austerity measures coincide with a 20 percent unemployment rate, protesters disrupted transit in Madrid this week. In Greece, strikers shut down public services. Ireland, which the government has slashed pay for nurses, professors and other public workers by up to 20 percent, is faced with more belt-tightening.

Defenders of the cuts say that the pain is necessary, and that even the stable German and Nordic economies have to follow suit, if the global markets are to be reassured. But advocates of the social-democratic model ask: Why should the Germans or Scandinavians have to ditch their pensions, health care and vacations, if — unlike the Irish, the Spanish and the Greeks — they’ve managed to pay for them all these years?

* Tom Geoghegan, labor lawyer and author
* John Cotter, University College Dublin
* Veronique de Rugy, George Mason University
* Gayle Allard, economist, IE Business School in Madrid

More

Austerity alarm

Economist
July 1 2010

Both sides in the row over stimulus v austerity exaggerate, but the austerity lobby is the more dangerous

Economic policymaking, like hemlines, has fads. Last year the leaders of the G20 group of big economies led a global Keynesian boost, pledging fiscal stimulus worth a combined 2% of world GDP to prop up demand. At their most recent gathering, in Toronto on June 26th-27th, the club’s rich-world members pledged “at least” to halve their deficits by 2013. Though they left themselves wiggle room, the change of tone was clear. Thanks to Greece’s sovereign-debt crisis, which has terrified politicians, stimulus is out and deficit reduction is in.

The trend has been most noticeable in Europe, where every big economy has spelled out spending cuts or tax increases in recent weeks. But it is evident everywhere. Japan’s new prime minister, Naoto Kan, has pushed a debate about raising the consumption tax to the top of the campaign for the upper house of parliament. In America, Congress’s fears about the deficit have thwarted the Obama administration’s efforts to pass a new mini-stimulus.

More

Γιατί η φυγή από τη στασιμότητα ΔΕΝ είναι εφιάλτης

του Φώτη Γεωργελέ

Athens Voice
30 Ιουνίου 2010

Μια πρόσφατη ρύθμιση που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το φαινόμενο των «αποσπάσεων» από τα σχολεία, το οποίο έχει οδηγήσει να έχουμε περισσότερους εκπαιδευτικούς από τα άλλα κράτη αλλά σχολεία με κενές θέσεις εκπαιδευτικών, ορίζει ότι οι διοριζόμενοι σ’ ένα σχολείο πρέπει να μένουν 3 χρόνια στη θέση τους. Η ρύθμιση δεν άρεσε σε κάποιους, γιατί «μετατρέπει την εργασία σε στρατιωτική θητεία». Επίσης και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι κακή, γιατί οδηγεί «σε σχολεία της Αγοράς». Αλλά και η καταγραφή των δημοσίων υπαλλήλων που γίνεται αυτό τον καιρό, μπας και μάθουμε ποτέ πόσοι είναι και από πόσες πηγές πληρώνονται, είναι κακή, γιατί «αποκαλύπτει προσωπικά δεδομένα που δεν ξέρουμε πώς θα χρησιμοποιηθούν».

Η μεγαλύτερη επιτυχία όσων θέλουν καθηλωμένη τη χώρα στη στασιμότητα είναι πως έχουν κατορθώσει να παρουσιάζουν τη διαφυγή απ’ αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα ως εφιάλτη. Αν μπορέσεις να πάρεις μια ανάσα, να αποστασιοποιηθείς από τις οιμωγές, θα μείνεις έκπληκτος από τον παραλογισμό που κυριαρχεί. Ζούμε μια καθημερινότητα που όλοι λέμε ότι δεν αντέχουμε, που μας προσβάλλει ως πολίτες, ζούμε σε μια πολιτεία όπου τίποτα δεν λειτουργεί κανονικά, τίποτα δεν λειτουργεί δίκαια. Νιώθουμε απέναντι στους συμπολίτες μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης μειονεκτικά, την ώρα που αυτοί προχωράνε εμείς κάνουμε βήματα πίσω, ακόμα και οι ανατολικές χώρες που μπήκαν πρόσφατα στην Κοινότητα μας έχουν ξεπεράσει. Κι όμως, κάθε προσπάθεια, κάθε υπόνοια μεταρρύθμισης, κάθε εξαγγελία αλλαγής, είναι «σκληρά μέτρα», «νεοφιλελεύθερη συνταγή», «απειλή στα δικαιώματα του λαού», «επίθεση στο βιοτικό επίπεδό του», «εξόντωση της κοινωνίας».

Περισσότερα

Εφιάλτης η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους

Το Βήμα
1 Ιουλίου 2010

Η δημοσιονομική προσαρμογή στην Ελλάδα προχωρεί ταχύτατα. Το διαπίστωσαν οι ελεγκτές της τρόικας, το διαπιστώνουν οι αναλυτές της Παγκόσμιας Ενωσης Τραπεζών. Ομως ορισμένοι εμμένουν στην πρόταση για αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή μονομερώς να αποφασίσουμε να πληρώσουμε π.χ. το 70% των 310 δισ. των ομολόγων που οφείλουμε ή να παρατείνουμε την αποπληρωμή κατά 7-10 χρόνια. Το προτείνουν ξένοι οίκοι, αυτοί που με την επίθεσή τους μέσω των CDS κατέστησαν τον δανεισμό μας αδύνατο και περιμένουν να κερδίσουν έως και 120 φορές τα κεφάλαια που έχουν στοιχηματίσει στην αναδιάρθρωση του χρέους (credit default). Το προτείνουν δυστυχώς πολιτικοί φορείς της Αριστεράς και ορισμένοι πολιτικοί και συνδικαλιστές άλλων χώρων. Δυστυχώς κάποιες αδυναμίες υπουργών και δηλώσεις όπως «δεν υπάρχει σάλιο» δημιουργούν πρόσφορο έδαφος στη φυσιολογική ανασφάλεια που νιώθουν οι απλοί πολίτες.

Γιατί όμως η αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με εφιάλτη; Το 25% των ομολόγων του χρέους κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες (περίπου 15%) και τα ασφαλιστικά ταμεία (10%). Το υπόλοιπο 75%, ξένοι. Με την αναδιάρθρωση τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν τα αποθεματικά τους, το Ασφαλιστικό γίνεται χειρότερο, μέχρι και μη πληρωμής συντάξεων. Οι τράπεζες αγγίζουν τα όρια χρεοκοπίας (μείωση ρευστότητας, κεφαλαιακής επάρκειας). Οι ξένες τράπεζες μας θέτουν σε εμπάργκο. Γυρίζουμε στη δραχμή με υποτίμηση τουλάχιστον 30%, που σημαίνει ότι οι καταθέσεις μας χάνουν το 30%, τα δάνειά μας αυξάνουν κατά 30% και με επιτόκια πλέον δραχμής. Το εξωτερικό δημόσιο χρέος μετατρέπεται σε συνάλλαγμα, δηλαδή αυξάνει κατά τουλάχιστον 30%. Ο,τι εισάγουμε αυξάνει κατά 30% συμπαρασύροντας και τα εγχωρίως παραγόμενα λόγω καυσίμων, ανταλλακτικών, επιτοκίων.

Περισσότερα

How durable is the hard peg of the euro? Lessons from the classical gold standard

by Kris James Mitchener & Marc Weidenmier

VOX
June 30, 2010

The Eurozone crisis has led some to seriously consider the prospect of a breakup of the euro. This column presents evidence from the classical gold standard era (1870-1913) suggesting that even then investors doubted the credibility of emerging market countries sticking to a hard currency peg – with higher premiums on sovereign debt as a result.

At the time of adoption of a single currency for much of Europe, many policymakers believed that exit from the euro would not only be politically difficult, but also undesirable in the sense that the new hard peg would confer greater benefits than costs. But the recent rise in sovereign spreads and the prospect of default among some Eurozone members has given credence to the view that highly-indebted countries such as Greece might leave the euro. This is despite economists having long warned that the economic consequences would be catastrophic.

Among researchers, the turmoil in European sovereign debt markets has rekindled interest in understanding how market participants perceive the durability of hard pegs and the extent to which the adoption of hard pegs enhances credibility. For example, countries may be able to borrow at lower rates if the adoption of fixed exchange rates confers credibility. Establishing regime credibility may be particularly important for emerging-market countries since their rates for borrowing tend to be higher than those for high-income countries. Lower interest-rate spreads for emerging-market countries can in turn stimulate investment and economic growth.

More

Echoes of subprime ring out across Greek crisis

by Eric Posner and Mitu Gulati

Financial Times
June 28 2010

In June 1992, Greece issued five-year bonds with a face value of $250m at a rate of 8.25 per cent. The spread between the five year Greek bond and the equivalent German Bund was roughly 228 basis points. Greece had a deficit of 11.5 per cent of GDP and a debt to GDP ratio of 110 per cent. Its S&P credit rating was a miserable BBB-.

In June 2008, Greece issued five-year bonds with a face value of $1.5bn, at an interest rate of 4.625 per cent. This time the spread with the equivalent German Bund was only 113bps, half of what it had been in 1992. Greece’s S&P rating was now a respectable A. Yet the underlying numbers had not improved that much. The deficit was 5 per cent of GDP and the ratio of debt to GDP was 98 per cent. And Greece was known to have fudged its financial health in official data.

More

Greece set for return to finance markets

Financial Times
May 28, 2010

Greece is preparing a make-or-break return to the financial markets next month as it plans to raise about €4bn in its first borrowing attempt since last month's bail-out by the European Union and International Monetary Fund.

Petros Christodoulou, head of the Greek debt management agency said: "Our intention is to roll over three-, six- and 12-month treasury bills maturing in July."

The EU and IMF have approved the roll-over of short-term debt in July and October this year under the terms of a €110bn ($136bn, £90bn) loan agreement with the Greek government.

More

Οι «εντός» και οι «εκτός» των τειχών

του Γιωργου Παγουλατου

Καθημερινή
27 Iουνίου 2010

Είναι δίκαια τα μέτρα του μνημονίου (μισθολογικά, ασφαλιστικά, εργασιακά) που προωθεί η κυβέρνηση; Με ένα αυστηρό κριτήριο ανταποδοτικής δικαιοσύνης (φταις - πληρώνεις) ασφαλώς όχι. Δεν προκάλεσαν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι την παγκόσμια κρίση, που εξελίχθηκε σε ύφεση και κρίση των αγορών χρέους πριν χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Δεν πήραν εκείνοι τις κυβερνητικές αποφάσεις που οδήγησαν την Ελλάδα σε έλλειμμα ρεκόρ και σε ένα δημόσιο χρέος που ζεματίζει όποιον το πιάσει στα χέρια του. Αλλοι κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα σε φουσκωμένες αμυντικές δαπάνες, νοσοκομειακές μίζες, τρένα που δεν χωρούν στις ράγες και χιλιάδες διορισμούς ψηφοφόρων. Είναι άδικα τα μέτρα, στον βαθμό που επιβαρύνουν τους εύκολους στόχους (εργαζόμενους και συνταξιούχους), ενώ οι δύσκολοι (μεγα-φοροφυγάδες ή νομίμως φοροαποφεύγοντες) απολαμβάνουν από ασφαλή απόσταση τους καρπούς του τυχοδιωκτισμού τους. Αυτή όμως είναι η εγγενής αδικία της διεθνοποιημένης οικονομίας: το κεφάλαιο τρέχει πάντα ταχύτερα από την εργασία. Είναι επίσης άδικα τα μέτρα στον βαθμό που χτυπούν αδιακρίτως: μειώνουν εξίσου τις αποδοχές του εργατικού και του ακαμάτη, αυτού που περνάει από το γραφείο για καφέ κι εκείνου που χτυπάει δωδεκάωρα για να ζήσει την οικογένειά του. Αυτή όμως είναι η εγγενής αδικία της δημόσιας πολιτικής: βλέπει στατιστικές κατηγορίες κι όχι άτομα.

Είναι αναγκαία τα μέτρα; Η εύκολη απάντηση είναι: προφανώς ναι, εφόσον επιβάλλονται από τους δανειστές μας, άλλη επιλογή δεν έχουμε για να καλύψουμε το θηριώδες δημοσιονομικό έλλειμμα, τέλος συζήτησης. Αυτή είναι μια επιφανειακή απάντηση. Το δυσκολότερο ερώτημα είναι: ας ξεχάσουμε την τρόικα. Συμβάλλουν τα μέτρα στην εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος, διαμορφώνουν μια καλύτερη, μακροπρόθεσμα βιώσιμη ισορροπία μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας και κοινωνικής προστασίας;

Περισσότερα

Πάνος Καζάκος, Από τον ατελή εκσυγχρονισμό στην κρίση: Μεταρρυθμίσεις, χρέη και αδράνειες στην Ελλάδα (1993-2010)

Το βιβλίο αυτό επισκοπεί κριτικά τις επιδόσεις του ελληνικού συστήματος διακυβέρνησης (ή, απλούστερα, της πολιτικής) την περίοδο 1993-2010. Αναλύει τις εντάσεις, τα αποτελέσματα και το σκεπτικό των μεγάλων σχεδίων από τον «εκσυγχρονισμό» και την «επανίδρυση του κράτους ως τη σημερινή κρίση πολλών διαστάσεων (δημόσιας οικονομίας, ανταγωνιστικότητας, περιβάλλοντος, τήρησης του νόμου, της δημόσιας αρετής κ.ά.). Ο συγγραφέας πηγαίνει πέρα από την απλή ροή των γεγονότων, ξεφεύγει από βολικά ερμηνευτικά σχήματα και ανατέμνει τους μύθους που συνόδευσαν τις εξελίξεις της περιόδου.

Ο συγγραφέας υπερβαίνει τη συνήθη διάκριση ανάμεσα σε οικονομική και πολιτική ανάλυση. Υιοθετεί αδογμάτιστα προσεγγίσεις της νεότερης πολιτικής οικονομίας και αναδεικνύει τη σημασία πολιτικών συμπεριφορών, επικρατουσών ιδεών, οργανωμένων συμφερόντων, γραφειοκρατικών εμπλοκών, κατεστημένων θεσμών και εξωτερικών παραγόντων, αξιοποιώντας τα σχετικά πορίσματα της έρευνας.

Το βιβλίο επικαιροποιεί προηγούμενη ανάλυση του Πάνου Καζάκου στο Ανάμεσα σε Κράτος και Αγορά. Οικονομία και οικονομική πολιτική στη μεταπολεμική Ελλάδα 1944-2000 (Εκδόσεις Πατάκη, 2001) και συμβάλλει σε μια δημιουργική επεξεργασία της πρόσφατης ιστορίας, που συνιστά και το παρόν μας.

Περισσότερα

Ten commandments for fiscal adjustment in advanced economies

by Olivier Blanchard and Carlo Cottarelli

Vox
June 28, 2010

The G20 communiqué stresses the difficulty of balancing fiscal stimulus and fiscal consolidation. This column – written by one of the world’s leading macroeconomists, Olivier Blanchard, and his co-author – sums up the research-based policy analysis of the issue.

Advanced economies are facing the difficult challenge of implementing fiscal adjustment strategies without undermining a still-fragile economic recovery. Fiscal adjustment is key to high private investment and long-term growth. It may also be key, at least in some countries, to avoiding disorderly financial market conditions, which would have a more immediate impact on growth through effects on confidence and lending. But too much adjustment could also hamper growth, and this is not a trivial risk. How should fiscal strategies be designed to make them consistent with both short-term and long-term growth requirements?

We offer ten commandments to make this possible. Put simply, what advanced countries need is clarity of intent, an appropriate calibration of fiscal targets, and adequate structural reforms – with a little help from monetary policy and their (emerging market) friends.

More

Germany and the Euro-Crisis

by Jürgen Habermas

The Nation
June 28, 2010

These are fateful times. The West and Russia celebrated the anniversary of the victory over Nazi Germany on May 8 and 9, respectively. Here in Germany these are also officially known as "days of liberation." This year the armed forces of the Allied coalition against Germany (also including a Polish unit) marched together in the victory parade. Angela Merkel stood directly beside Vladimir Putin on Red Square. Her presence reaffirmed the spirit of a "new" Germany: the postwar generations have not forgotten that they were also liberated by the Russian Army—and that the Red Army in the process suffered the heaviest casualties.

The chancellor had flown in from Brussels, where, in an entirely different capacity, she had witnessed a defeat of a completely different kind. The picture of that press conference, in which the EU heads of government announced their decision to establish a joint rescue fund for the ailing euro, betrays the fretfulness not of the "new" but of present-day Germany. The grating photo captures the stony faces of Merkel and Nicolas Sarkozy—worn-out heads of government who had nothing left to say to each other. Is it destined to become the iconographic document of the demise of a vision that shaped postwar European history for more than half a century?

In Moscow, Merkel stood in the shadow of the tradition of the old Federal Republic. But in Brussels on May 8, she had behind her the weeks of struggle of a hard-nosed lobbyist for the national interests of the economic powerhouse of the European Union. Appealing to the model of German fiscal discipline, she had blocked a timely joint intervention by the EU to shore up Greece's creditworthiness against speculation aimed at triggering a state bankruptcy. Ineffectual declarations of intent had frustrated concerted preventive action—on the mistaken assumption that Greece was an isolated case.

More

See also (shorter version)

World Leaders at Toronto Summit Pledge to Cut Deficits

The New York Times
Breaking News Alert
Sun, June 27, 2010 -- 5:22 PM ET

Leaders of the world's biggest economies agreed on Sunday on a timetable for cutting their deficits and halting the growth of their public debt, despite the Obama administration's concern that reducing spending too quickly might set back the fragile global recovery.

The Group of 20 countries ended a two-day summit meeting here by endorsing a goal of cutting government deficits in half by
2013 and stabilizing the ratio of public debt to gross domestic product by 2016. Canada's prime minister, Stephen Harper, had proposed the targets and received the backing of several European leaders.

More

Moody’s: Πολύ μικρές οι πιθανότητες αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους

Καθημερινή
27 Iουνίου 2010

Μία εβδομάδα μετά την επιθετική υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από τον ξένο οίκο αξιολόγησης Moody’s, ο νέος επικεφαλής του οίκου για τις αξιολογήσεις των χωρών, Μπαρτ Οστερβελντ, δήλωσε χθες ότι υπάρχει μικρό ενδεχόμενο η Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της, χωρίς ωστόσο και να το αποκλείει.

Την ίδια ώρα, ο επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), Π. Χριστοδούλου, βρισκόταν στο Λονδίνο παρουσιάζοντας σε περίπου 550 επενδυτές και εκπροσώπους χωρών, την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και τα μέτρα που προωθούνται βάσει της συμφωνίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Αν και η Ελλάδα δεν προτίθεται να βγει στις αγορές για δανεικά, παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών σημειώνουν ότι δεν θα πρέπει να χαθεί η επαφή με την αγορά και ότι «σιγά σιγά» θα ανακτηθεί η εμπιστοσύνη παρουσιάζοντας στους επενδυτές την εξέλιξη των μεγεθών της ελληνικής οικονομίας, καθώς και τις διαρθρωτικές αλλαγές που προωθούνται.

More

The Keynesian Dead End

Wall Street Journal
June 26, 2010

Today's G-20 meeting has been advertised as a showdown between the U.S. and Europe over more spending "stimulus," and so it is. But the larger story is the end of the neo-Keynesian economic moment, and perhaps the start of a healthier policy turn.

For going on three years, the developed world's economic policy has been dominated by the revival of the old idea that vast amounts of public spending could prevent deflation, cure a recession, and ignite a new era of government-led prosperity. It hasn't turned out that way.

Now the political and fiscal bills are coming due even as the U.S. and European economies are merely muddling along. The Europeans have had enough and want to swear off the sauce, while the Obama Administration wants to keep running a bar tab. So this would seem to be a good time to examine recent policy history and assess the results.

More

Γιατί το Ταμείο δεν ζητάει μείωση μισθών

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
26 Ιουνίου 2010

Κάθε τόσο επανέρχεται η ίδια κουβέντα. «Το Ταμείο ζητάει να περικοπούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, να απαλειφθεί η 13η και η 14η αμοιβή και άλλα παρόμοια». Φοβούμαι πως πέραν της τρομοκρατικής «χρησιμότητας» που εκπέμπουν τα παρόμοια, καμία άλλη αξία δεν έχουν. Στα διάφορα κείμενα που συνόδευσαν τις εργασίες της Τριμερούς υπάρχει μια εξήγηση γιατί, και αυτός είναι ο τίτλος της σχετικής παραγράφου αριθμός 29, «Στο πρόγραμμα δεν υπάρχουν προϋποθέσεις σχετικά με τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα».

Είναι αυτονόητο ότι το θέμα «συζητήθηκε από την κυβέρνηση και τους εκπροσώπους» της Tριμερούς. Είναι εξίσου αυτονόητο ότι «οι αρχές θα μπορούσαν να επιβάλουν μια μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα», χρησιμοποιώντας τη λογική της περικοπής των αμοιβών, όπως έχουν διαμορφωθεί σε μια δεδομένη στιγμή, με το ίδιο ποσοστό ή, έστω, σε τρεις κλάσεις. Από τεχνικής άποψης, διευκρινίζουν, θα μπορούσε να γίνει με κατάργηση μπόνους, μείωση υπερωριών ή των κατώτατων αμοιβών». Ολες αυτές οι ιδέες απορρίφθηκαν. «Για πολλούς λόγους», η επέμβαση του Μνημονίου δεν στοχεύει το ύψος των αμοιβών, αλλά τις προϋποθέσεις ευελιξίας για την αντιμετώπιση της μακράς κρίσης. Μάλιστα, γράφουν οι εμπειρογνώμονες, «η επιβολή περικοπής στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα θα οδηγούσε πολύ πιθανόν σε σοβαρή μείωση της οικονομικής δραστηριότητας το 2010 - 11, καθιστώντας δυσκολότερη τη δημοσιονομική προσαρμογή».

Περισσότερα

How politicians excited financial markets’ attack on the Eurozone

by Jacopo Carmassi and Stefano Micossi

Vox
June 24, 2010

As the recent austerity measures can testify, Europe’s leaders are acutely concerned about government debt. This column tracks policy announcements from the start of the Eurozone crisis in December 2009, arguing that governments may have contributed to turmoil with their public display of confusion – ultimately undermining credibility. But if Eurozone governments show unity of purpose, this credibility can be restored.

Despite multiplying good news from the real economy, the past six months have been the most trying times for the euro – certainly the most testing since the height of the financial crisis in late 2008. Mounting doubts concerning the sustainability of sovereign debts and the fragility of Eurozone banks have pushing spreads over the German bund rates to unprecedented heights (Eichengreen 2010).

The sustainability of sovereign debts is a serious issue that must be confronted. The combination of large public sector deficits to support economic activity and persistently weak private demand raises questions of debt sustainability in the medium term (Fatás and Mihov 2010).

Financial markets, however, seem to have blown these fears out of proportion, leading to a full scale confidence crisis. After all, Greece’s public debt is a tiny proportion of Eurozone GDP and banks’ capital and there is no serious grounds to believe that another Eurozone member can become insolvent any soon.

More

Οι αλλαγές στα εργασιακά

του Στέφανου Μάνου

Καθημερινή
24 Ιουνίου 2010

Παρακολουθώ με απογοήτευση τον διάλογο (αν μπορεί να ονομαστεί διάλογος) που γίνεται για τις επικείμενες εργασιακές αλλαγές. Βουλευτές, συνδικαλιστές και ΜΜΕ καταδικάζουν ομοθύμως την προσπάθεια του κ. Λοβέρδου να επιφέρει μια αναμφισβήτητη διαρθρωτική αλλαγή. Ναι, θα θιγούν εκείνοι που ύστερα από πολυετή υπηρεσία φοβούνται ότι θα απολυθούν. Θα θιγούν επειδή θα περιοριστεί κατά περίπου 40% η αποζημίωσή τους αν προειδοποιηθούν για την απόλυσή τους 4 μήνες ενωρίτερα.

Για παράδειγμα, ένας δημοσιογράφος με πολυετή υπηρεσία και ετήσιες αμοιβές 70.000 ευρώ (5.000 μηνιαίως), αν απολυθεί από μια εφημερίδα που δεν πάει καλά (οι περισσότερες έχουν και θα έχουν μεγάλα προβλήματα), θα εισπράξει αποζημίωση 140.000 με το σημερινό καθεστώς και 90.000 (υπολογίζω τις αμοιβές της τετράμηνης προειδοποίησης) με το νέο καθεστώς. Λογικό λοιπόν είναι να διαμαρτύρεται και να προπαγανδίζει εναντίον των ρυθμίσεων Λοβέρδου.

Περισσότερα

Ανδρέας Πετρουλάκης (Καθημερινή, 23/6/2010)

Πρωτοβουλία δικηγόρων κατά της αποχής

Zougla Online
22 Ιουνίου 2010

Ομάδα δικηγόρων από Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας, υπέγραψαν κείμενο όπου στηλιτεύουν την πρακτική της κήρυξης και επιβολής αποχών από τις αίθουσες των δικαστηρίων.

Τη διακήρυξη υπογράφουν 46 δικηγόροι από την Αθήνα αλλά και την επαρχία και ζητούν να σταματήσουν οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας να αυθαιρετούν εις βάρος τόσο των πραγματικών συμφερόντων των δικηγόρων όσο και του κοινωνικού συλλόγου.

Καλούν τους συναδέλφους τους από όλη τη χώρα να αντιταχθούν στις παράνομες και αντιδεοντολογικές αυτές πρακτικές και υπενθυμίζουν στην ανακοίνωσή τους πως «η υπεράσπιση των πελατών μας αποτελεί υποχρέωση και δικαίωμά μας».

Περισσότερα

Διαβάστε τη διακήρυξη των δικηγόρων.