Συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου

ΣΚΑΙ
Νέοι Φάκελοι
28 Μαρτίου 2011

Την Δευτέρα 28 Μαρτίου στις 23.00 στον ΣΚΑΪ, λιγο μετά την Σύνοδο Κορυφής ο πρώην υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος μιλά στον Αλέξη Παπαχελά για την επόμενη μέρα της Ελληνικής Οικονομίας.


Περισσότερα

How Europe’s New Unstable Equilibrium Will Help Solve Its Sovereign Debt Crisis

by Jacob Funk Kirkegaard

Peterson Institute for International Economics
March 28, 2011

The euro area sovereign debt crisis is gradually turning into the best thing that has happened to European Union politics and European economies since the launch of the Single Market in the mid-1980s. The crisis has shattered the fake ten-year political and economic equilibrium between core and periphery countries that followed the initial shock of euro introduction. That sham equilibrium was based on the feel-good factor of illusory growth from real estate booms and credit financed consumption sprees. It was enabled both by incompetent financial market credit risk assessments that allowed Greece to borrow at German interest rates for a decade and also allowed European governments to believe the comforting, but erroneous signals from financial markets. After all, if Greece could borrow at German rates, who in Brussels could question it? It must have meant that the dream of European integration and economic convergence was really happening, that "Brussels" was competently steering Europe toward "ever closer union" and that all Europeans would enjoy Luxembourg’s standard of living.

Instead the tide that was supposed to lift all European boats has gone out. Euro membership has become a kind of prison shelter, protecting country inmates from the mean streets of global financial crises, but allowing unpleasant things to happen to the weak, unless they reform before entering or prepare to do politically heavy lifting on reform once inside.

The European political and institutional response to the latest crisis, had to navigate 27 national domestic political constituencies. Inevitably it limped behind. Yet the fact that it took only about 12 months from May of 2010 to negotiate the new permanent euro area crisis facility to be known as the European Stabilization Mechanism (ESM) is testimony to the innovative capacity of the European Union. The ESM is a permanent new EU institution built to last, and it was wise for leaders not to rush into it. The result has been a new political and economic equilibrium between the core and periphery of Europe. However unstable it is in the short run, this new equilibrium could ultimately help resolve the European sovereign debt and banking crisis.

Most financial market analysts and non-Europeans who have overlooked these accomplishments have committed two important fallacies.

More

See also

The Moral Hazard of the Euro

by Jesus Huerta de Soto

Mises Daily
March 28, 2011

[Foreword to The Tragedy of the Euro, by Philipp Bagus (2010)]

It is a great pleasure for me to present this book by my colleague Philipp Bagus, one of my most brilliant and promising students. The book is extremely timely and shows how the interventionist setup of the European monetary system has led to disaster.

The current sovereign-debt crisis is the direct result of credit expansion by the European banking system. In the early 2000s, credit was expanded especially in the periphery of the European Monetary Union such as in Ireland, Greece, Portugal, and Spain. Interest rates were reduced substantially by credit expansion coupled with a fall both in inflationary expectations and risk premiums. The sharp fall in inflationary expectations was caused by the prestige of the newly created European Central Bank as a copy of the Bundesbank. Risk premiums were reduced artificially due to the expected support by stronger nations. The result was an artificial boom. Asset-price bubbles such as a housing bubble in Spain developed. The newly created money was primarily injected in the countries of the periphery where it financed overconsumption and malinvestments, mainly in overextended automobile and construction sectors. At the same time, the credit expansion also helped to finance and expand unsustainable welfare states.

In 2007, the microeconomic effects that reverse any artificial boom financed by credit expansion and not by genuine real savings started to show up. Prices of means of production such as commodities and wages rose. Interest rates also climbed due to inflationary pressure that made central banks reduce their expansionary stands. Finally, consumer-goods prices started to rise relative to the prices offered to the originary factors of production. It became more and more obvious that many investments were not sustainable due to a lack of real savings. Many of these investments occurred in the construction sector. The financial sector came under pressure as mortgages had been securitized, ending up directly or indirectly on balance sheets of financial institutions. The pressures culminated in the collapse of the investment bank Lehman Brothers, which led to a full-fledged panic in financial markets.

Instead of letting market forces run their course, governments unfortunately intervened with the necessary adjustment process. It is this unfortunate intervention that not only prevented a faster and more thorough recovery but also produced, as a side effect, the sovereign-debt crisis of spring 2010. Governments tried to prop up the overextended sectors, increasing their spending. They paid subsidies for new car purchases to support the automobile industry and started public works to support the construction sector as well as the sector that had lent to these industries, the banking sector.

More

Greece hopes diaspora bonds will raise $3bn

by Helena Smith

Guardian
March 28, 2011

Newly invigorated by the European Union's decision to ease the terms of its gargantuan bailout, debt-stricken Greece has begun wooing its wealthy community overseas in the hope that it will rally around the homeland.

Athens hopes that a winning mix of nostalgia for the old country and the whiff of a good deal will entice ethnic Greeks abroad to buy diaspora bonds. The socialist government recently filed a shelf-registration with US regulators to proceed with the issue, in what officials called a prelude to the country re-entering capital markets.

"When the Israelis went through a similar crisis they found a new weapon through diaspora bonds," the deputy foreign minister, Dimitris Dollis, told the Guardian. "After talks with the Jewish lobby in the US, and leadership in Israel, we decided to issue them too."

Originally announced in New York by Greece's US-born prime minister George Papandreou, himself a product of the diaspora, the programme foresees Athens raising up to $3bn (£1.9bn) from the bonds in a series of quarterly sales. Officials say they are aiming for a yield of below 5% with likely maturities of between three and 10 years.

More

Υπουργοί-«συνδικαλιστές»

Ελευθεροτυπία
Κύριο Άρθρο
28 Μαρτίου 2011

Όπως έδειξαν τα τελευταία επίσημα στοιχεία, τους δύο πρώτους μήνες του 2011 τα έσοδα του κράτους είχαν σημαντική υστέρηση. Είναι, δηλαδή, εκτός στόχου. Το ίδιο συμβαίνει και με τις δαπάνες.

Εκτός στόχου κι αυτές, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Αντί για την προσδοκώμενη υστέρηση, είναι μάλλον στα ίδια, αν δεν έχουν ξεφύγει προς τα πάνω.

Η πραγματικότητα αυτή υποχρεώνει το υπουργείο Οικονομικών να επιχειρήσει να συγκρατήσει τη διαφαινόμενη δημοσιονομική εκτροπή, καθώς επίκειται η νέα επίσκεψη του κλιμακίου των ελεγκτών της τρόικας. Και το συμμάζεμα αυτό δεν μπορεί παρά να γίνει με περιορισμό των δαπανών του κράτους, αφού -υποτίθεται ότι- η κυβέρνηση έχει αποκλείσει νέα οριζόντια περικοπή των μισθών (οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, πάντως, δεν φαίνεται ότι θα την αποφύγουν).

Τώρα, όμως, ο υπουργός Οικονομικών βρίσκεται μπροστά στην άρνηση συναδέλφων του υπουργών, οι οποίοι διαμηνύουν ότι τα υπουργεία τους «δεν αντέχουν» άλλες περικοπές. Και, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, ορισμένοι το είπαν στον κ. Παπακωνσταντίνου στην τελευταία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Επιπλέον, ορισμένοι υπουργοί διοχετεύουν ότι δεν συμφωνούν με το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο θα διαχειριστεί το υπουργείο Οικονομικών και θέλουν οι ίδιοι να κάνουν κουμάντο στο δικό τους τομέα.

Βέβαια το φαινόμενο των υπουργών-«συνδικαλιστών», δηλαδή αυτών που ζητάνε όλο και κάποιο «ρουσφέτι» για το δικό τους υπουργείο, δεν είναι σημερινό. Μόνο που δύσκολα μπορεί να συνεχιστεί στην εποχή του Μνημονίου. Αν δεν περισταλεί η κρατική δαπάνη -που σε πολλές περιπτώσεις είναι διαπιστωμένο ότι είναι σπατάλη, χαριστικές ρυθμίσεις και διαφθορά- τι άλλο απομένει από την εκ νέου αύξηση των φόρων και την περικοπή των εισοδημάτων; Αυτό θέλουν; Στα λόγια όλοι το ξορκίζουν, η πράξη άλλα δείχνει.

Περισσότερα

Τι αλήθεια μας αξίζει;

του Τάκη Μίχα

Protagon.gr
28 Μαρτίου 2011

Όλοι αναμφίβολα γνωρίζουν «τι δικαιούνται» και δεν αφήνουν ευκαιρία να μην το διατυμπανίσουν: καλό μισθό, δωρεάν παιδεία, αξιοπρεπή σύνταξη, δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη, καθαρό αέρα κλπ κλπ.

Παραδόξως όμως, πολύ δύσκολα θα ανταμώσει κανείς ανθρώπους που προβληματίζονται με ένα πολύ πιο βασικό ερώτημα: «Τι μου αξίζει;» Όχι με τη μεταφυσική θρησκευτική έννοια αλλά με την πρακτική έννοια του «Τι αξίζω για τους συνανθρώπους μου». Είναι με άλλα λόγια οι υπηρεσίες που προσφέρω ή το προϊόν που παράγω χρήσιμο και ελκυστικό στους συνανθρώπους μου έτσι ώστε να έχω ένα κοινωνικό λόγο ύπαρξης; Αυτό το ερώτημα το οποίο σπανίως θέτει κανείς στον εαυτό του είναι πολύ πιο βασικό από οποιοδήποτε αίτημα αναγνώρισης δικαιώματος. Διότι αν δεν προσφέρει κανείς τίποτα το οποίο να επιθυμεί ο υπόλοιπος κόσμος, τότε το μόνο αίτημα που δικαιούται κανείς να διατυπώσει είναι ένα αίτημα ελεημοσύνης και να ελπίζει στην φιλευσπλαχνία των συμπολιτών του.

Για όσους εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα η απάντηση στο ερώτημα «τι μου αξίζει» είναι σχετικά εύκολη και δίνεται καθημερινά. Κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο συναποφασίζουν τι αξίζει η υπηρεσία ή το προϊόν που προσφέρεις και η απόφαση τους αυτή σου μεταφέρεται με αστραπιαία ταχύτητα μέσω του μηχανισμού των τιμών. Όσοι περισσότεροι συνάνθρωποί σου επιθυμούν αυτό που προσφέρεις τόσο περισσότερο ανεβαίνει η τιμή του-και αντίστροφα. Όσο πιο ποιοτικό και διαφοροποιημένο από τα άλλα ομοειδή προϊόντα είναι το δικό σου -είτε είσαι ο τενίστας Ρότζερ Φέντερερ είτε ο ποδοσφαιριστής Λιονέλ Μέσι- τόσο πιο πολύ οι συνάνθρωποι σου θα σπεύδουν να αποζητούν τις υπηρεσίες σου. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις εκ των προτέρων τι αξίζεις. Αυτό το μαθαίνεις μόνο εκ των υστέρων. Πρόκειται για μια «διαδικασίας ανακάλυψης» ανάλογη με τις επιστημονικές ανακαλύψεις. Όταν ο δημιουργός της Apple Στιβ Τζομπς είχε την εκπληκτική ιδέα για το ipad οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα αποτύχει. Όμως το νέο προϊόν έσπασε ρεκόρ πωλήσεων.

Περισσότερα

New ESM Won't Solve Euro-zone Woes

by Irwin Stelzer

Wall Street Journal
March 28, 2011

Groucho Marx once asked, "Who are you going to believe, me or your own eyes?" The euro-zone leaders' variant is to ask those who question their triumphant post-meeting announcements, "Who are going to believe, what we tell you, or what you can plainly see is the truth?"

Consider last week's announcement that the new European Stability Mechanism will have lending capacity of €500 billion ($704 billion). A tidy sum, it seems. Let's break it down. The ESM will need €700 billion in order to borrow the €500 billion that will constitute its lending capacity. That's because creditors want a margin if they are to lend to the ESM at low rates, just in case some of the guarantors prove less than reliable. The ESM claims to have €80 billion in paid-in capital, but in fact, only €16 billion will be readily to hand, since the €80 billion will be paid in over five years, barring of course any governments willing to renege on their legal commitments. That leaves €620 billion of "committed callable capital" to be raised.

Greece and Ireland combined will cough up or guarantee €31 billion. That's right—the two countries that are on euro-zone life support. Portugal, soon to join them, is expected to contribute €18 billion. Spain, although doing a bit better, is exposed to €77 billion of Portuguese debt, the credit ratings of 30 of its banks have just been downgraded, and so remains in the sights of the bond vigilantes: It is counted on for €83 billion. Belgium, its credit standing already being questioned because of its governmental chaos and high deficit, is to drop a cool €24 billion into the collection box in cash and guarantees, and Italy, hardly the gold standard of sovereign debtors, another €125 billion.

More

Τα χρόνια της υποµονής

του Μιχάλη Τσιντσίνη

Τα Νέα
28 Μαρτίου 2011

Tο ευρώ µας φέρνει πιο κοντά. Φέρνει την Αθήνα πιο κοντά στο Ελσίνκι. Υποβάλλει το επιτόκιο της Ελλάδας στην πολιτική σπέκουλα των ακροδεξιών, των «αληθινών Φινλανδών» που καλπάζουν χάρη στον αντιευρωπαϊκό λαϊκισµό τους. Συναρτά τη φορολογική πολιτική του ∆ουβλίνου µε την εκλογική επίδοση κάποιου Μάπους, κάπου στη Βυρτεµβέργη. Η κρίση του ευρώ δεν είναι κρίση µόνο οικονοµική. Αλλάζει τον πολιτικό χάρτη σε όλη την ήπειρο. ∆εν µετράνε πια τα κυβερνητικά προγράµµατα. Από προχθές η οικονοµική πολιτική είναι µία. Είναι το σύµφωνο «euro plus» που σύντοµα θα αποτελεί νοµική υποχρέωση όλων των κρατών - µελών.

Σ’ αυτόν τον µονόδροµο, υπό το βάρος της λιτότητας, έπεσαν οι κυβερνήσεις πρώτα της Ιρλανδίας και τώρα της Πορτογαλίας. Κι έτσι, από την τρόικα των ενδεών εταίρων, µόνον η Ελλάδα έχει ακόµη την ίδια κυβέρνηση. Μόνο η Ελλάδα πίνει το γερµανικό φάρµακο, χωρίς να βιώνει σοβαρές πολιτικές παρενέργειες. ∆εν είναι περίεργο;

∆εν είναι, αν όντως υπάρχει αυτό που η κυβέρνηση επικαλείται ως το πιο ισχυρό της έρεισµα: η ανοχή της σιωπηλής πλειοψηφίας. Της πλειοψηφίας που έχει συνείδηση της χρεοκοπίας και υποµένει τη δηµοσιονοµική προσαρµογή, µε την ελπίδα ότι αυτή είναι µέρος ενός προγράµµατος ουσιαστικού εξευρωπαϊσµού.

Περισσότερα

Europe needs debt relief, not decades of austerity

by Heather Stewart

Guardian
March 28, 2011

From Donegal to the Algarve, to the streets of Athens, voters on Europe's "periphery", as economists dismissively call it, are slowly waking up to a sobering truth – they face years of austerity, yet wage cuts, job losses and crumbling public services will not extricate them from financial crisis. In fact, by driving their economies into an ever deeper slump, it may even make things worse. The pain could just bring more pain.

Paul Krugman, the US Nobel prize-winning economist, calls it "the austerity delusion". As Ed Miliband said of the coalition's austerity policies last week: "It's hurting, but it's not working."

The Irish would certainly agree with that – Dublin has been widely praised for its draconian spending cuts, but the latest official figures, released on Thursday, showed that the economy has now been in recession for three years. Domestic demand is 27% lower than during Ireland's Celtic Tiger heyday. Investment is down by 60%, exports are falling, and, as any cash-strapped homeowner could tell you, when your income shrinks, it gets harder to service your debts.

More

Sovereign debt: Hard to credit

by Richard Milne and David Oakley

Financial Times
March 27, 2011

George Papaconstantinou has a lot on his plate at the moment. In recent days, the Greek finance minister has launched a €50bn privatisation programme, brushed aside another setback in the battle against chronically weak tax collection and had to fight off investors’ perception of an impending debt default.

But this month he still found time to issue an extraordinary two-page diatribe againsts Moody’s, the US credit rating agency, for a decision to downgrade Greece to the same level as that of rivals Standard & Poor’s: B1 or B plus, a rating meaning “highly speculative” and well below investment grade. Athens called the move “unjustified” and “incomprehensible”.

The most vitriolic passage was left to the end: “Ultimately, Moody’s downgrading of Greece’s debt reveals more about the misaligned incentives and the lack of accountability of credit rating agencies than the genuine state or prospects of the Greek economy. Having completely missed the build-up of risk that led to the global financial crisis in 2008, the rating agencies are now competing with each other to be the first to identify risks that will lead to the next crisis.”

Europe’s sovereign debt crisis hit a new peak last week as Portugal slipped ever closer to becoming the next country after Greece and Ireland to need an international bail-out. For Jim Reid, credit strategist at Deutsche Bank, government debt across the developed world is “the last chain in the rolling supercycle of bubbles”.

More

Τα όρια της ανοχής

του Γιάννη Πρετεντέρη

Τα Νέα
28 Μαρτίου 2011

Το περασμένο Σάββατο πραγµατοποιήθηκε στο Λονδίνο µία από τις µεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίωνετών. Ηταν µια εκδήλωση διαµαρτυρίας για τις οικονοµικές περικοπές που αποφάσισε η κυβέρνηση.

Μερικές ομάδες διαδηλωτών προέβησαν σε πράξεις βίας. Πέταξαν µπογιά και µολότοφ εναντίον κτιρίων που στεγάζουν τράπεζες και επιχειρήσεις. Ακολούθησαν επεισόδια µεταξύ αυτών των διαδηλωτών και της αστυνοµίας.

Αποτέλεσμα; Εξήντα έξι τραυµατίες αλλά και 214 συλλήψεις! Η αστυνοµία, µάλιστα, ανακοίνωσε ότι µελετάει στοιχεία από κάµερες ασφαλείας της περιοχής για να προβεί ενδεχοµένως και σε νέες συλλήψεις.

Αντιδράσεις; Οι διοργανωτές της διαδήλωσης, µεταξύ των οποίων οι επικεφαλής των µεγαλύτερων συνδικάτων της χώρας, καταδίκασαν απερίφραστα τα επεισόδια και αυτούς που τα προκάλεσαν – µε βαρύτατους χαρακτηρισµούς.

Η αριστερή αντιπολίτευση, µε πρώτο τον Εντ Μίλιµπαντ, καταδίκασε επίσης και τα επεισόδια και τους δράστες τους.

Δεν βρέθηκε κανείς να διαµαρτυρηθεί για τις πολυάριθµες συλλήψεις ή για τις επαπειλούµενες νέες συλλήψεις ή απλώς για τον τρόπο που η αστυνοµία έκανε τη δουλειά της. Κανείς δεν έτρεξε να απελευθερώσει τους συλληφθέντες, ούτε να υποστηρίξει το «δικαίωµά τους στην αγανάκτηση» ή την «αντίδρασή τους στην αστυνοµική βία».

Περισσότερα

Greece vs. Zimbabwe: More on Krugman and Deficits

by Dean Baker

Business Insider
March 27, 2011

Paul Krugman added another post on the potential impact of large deficits on the U.S. economy in which he argues that it doesn't matter that the U.S. can print its own currency; it still faces the same constraints from financial markets. I would argue that it matters a great deal for two reasons that I laid out in my previous post.

The first reason is that at any point in time the Fed would have the option to intervene in bond markets and buy up debt, if private investors were demanding very high interest rates. This is important because the decision by the Fed to not buy debt would always be a policy choice, not an economic fact.

There is a popular mythology in economic policy circles that in 1979 there was no alternative to putting Paul Volcker in as chair of the Federal Reserve Board to really tighten the screws and get inflation under control. At the time inflation was rising and the dollar was falling. Volcker sent rates through the roof, giving us the recessions of 1980 (destroying Carter's re-election chances) and then 1981-82. The latter recession was at the time the worst of the post-war era.

More

A grand bargain that cannot end the crisis

by Wolfgang Münchau

Financial Times
March 27, 2011

Did Europe’s leaders save the euro last week? There is good news, bad news and really bad news.

The good news is that a new permanent crisis resolution mechanism has been put in place, starting in 2013. This European Stability Mechanism (ESM) will be a supranational institution, established by international treaty. By mid-2017, it will be properly funded, with a fully paid up capital base of €80bn. This should be sufficient for a fund with a lending ceiling of €500bn. So, from 2018, the eurozone will be able to tackle future crises.

The bad news is that the various resolutions made this week by European Council will not be enough to carry us through the current crisis. The discussion about the ESM is also a perfect case study of what is going wrong at the moment. It therefore merits closer scrutiny.

More

Public-Employee Unions

by Richard Posner

The Becker-Posner Blog
March 27, 2011

A union is a workers’ cartel. Its goal is, by threatening to shut down the employer’s production by the workers’ refusing to work, to increase the workers’ full income, where “full” signifies that a worker’s income in economic terms consists not just of wages and benefits but also of the length of the workday, how dangerous and strenuous the work is, and job security. Unions in the private sector are most effective in industries in which competition is weak and in industries that do not produce a storable commodity. A good example of the latter is the airline industry; an airline cannot continue operating by selling from inventory produced before its workers went on strike. A union can sometimes be of benefit to an employer by providing a check on abuse of power by supervisors, but the net effect of unionization on most employers is negative: unionization raises labor costs both directly and, by reducing the employer’s control over working conditions and job tenure, indirectly. Unionization reduces, in short, the efficiency of labor markets, and exists only because of political pressures. Between 1945 and 2009, the rate of unionization in the private sector fell from 45 percent to 7 percent, which is telling evidence of the inefficiency of unionization.

Historically, government employees were not permitted to unionize. No more than any other employer did governments want their employees to be unionized, especially because governments provide mainly services rather than goods and so are highly vulnerable to work stoppages, particularly where essential services such as police protection are concerned. When government was small, its employees were not numerous enough to obtain through the political process the right to unionize, but as the government sector grew, public employees became a more powerful interest group (they are a key constituency of the Democratic Party) and were able to obtain in many states and cities, and in many parts of the federal government, the right to unionize. From very low levels in the 1950s, public-sector unionization grew by 2011 to encompass 36 percent of all public workers in the United States, prominently including teachers, police officers, firefighters, and postal workers.

Some public employees, such as police officers and firefighters, do not have the right to strike, and some states forbid strikes by other public employees as well, such as teachers, although in states that recognize teachers’ unions teachers generally do have the right to strike. Even when public employees have no right to strike, the employer is required to bargain over wages and other terms and working conditions with the public employees’ union if there is one, and the employer’s duty to bargain provides some leverage to the unions in extracting favorable terms.

The net effect of public employee unions is difficult to gauge, however, because most public employees have considerable economic leverage, even without unionization, simply as a result of their status as voters—imagine if the workers in a private company could vote in elections for the board of directors. And, partly to minimize political considerations in government staffing, government workers have long enjoyed a high degree of job security—more than most private-sector unions are able to negotiate for their constituents.

More

Government Sector Unions-Becker

by Gary Becker

The Becker-Posner Blog
March 27, 2011

The main story of unions during the past half-century in the United States is the sharp decline in union membership to only 7% of private sector workers, and the equally sharp growth of union membership to 36% of all government employees. Nor are these trends unique to America; for example, union members declined to about 15% of all British private sector workers, and unions are much more important among public-sector workers.

Unions declined over time in the private sector in most developed countries partly because of the shift from manufacturing with large plants, where unions have been strong, to the service sector with small establishments, where unions have been weak. Other factors reducing unionization include the growth of competition from imports, and the sharp expansion over time of the welfare state. The latter has meant that governments are providing medical benefits and other services that had been provided by unions. As Posner indicates, an important reason for the growth of unions among government employees has been the expansion of government. This expansion increased the number of government employees, and gave them a more powerful voice as voters, and as contributors to political campaigns.

Employees in companies should be able to bargain collectively with employers if they so wish. However, employees should not have the right to monopoly power when they bargain, no more than employers should have this right. Yet while employers are subject to anti-trust laws that forbid collusions and other monopolistic practices, unions were exempt from the anti-trust laws by the Clayton Anti-Trust Act of 1914, reinforced by the National Labor Relations Act of 1935. This exemption meant that unions had the legal right to organize workers in whole industries or occupations, which would give unions some monopoly control over hiring, and the supply of workers to industries and occupations. Unions exercise this power by threatening to strike and to withhold the labor of their members.

The right to bargain collectively should also be available to government workers. Yet since these workers face only limited competition from the private sector and from other governments, they should not have the monopoly power that comes with the right to strike. Regrettably, many government unions do have this option. Strikes give government unions significant monopoly power over the public purse because they can use a strike to shut down transportation services, garbage collection, and other vital public services.

More

Οι βάσεις της ευημερίας

του Στάθη Καλύβα

Καθημερινή
26 Μαρτίου 2011

Ας ανακεφαλαιώσουμε. Η χώρα αντιμετωπίζει δύο τεράστιες προκλήσεις: το χρέος και το έλλειμμα. Το γιγαντιαίο χρέος που συσσωρεύσαμε συναρτάται με τα ευρύτερα δημοσιονομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού Νότου, την ευρωπαϊκή νομισματική αρχιτεκτονική και την ευρωπαϊκή ενοποίηση γενικότερα. Επομένως, η λύση στο πρόβλημα αυτό απαιτεί συνδυασμό παρεμβάσεων στο ευρωπαϊκό και το ελληνικό επίπεδο. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός πως το χρέος συσσωρεύτηκε με δική μας ευθύνη και πως η αξιοπιστία της χώρας υπονομεύθηκε αποκλειστικά από δικές μας πρακτικές.

Η δεύτερη πρόκληση, η ανάγκη συμπίεσης του ελλείμματος, προϋποθέτει την αύξηση των κρατικών εσόδων και το συμμάζεμα της κρατικής σπατάλης και απαιτεί χειρισμούς που να μην πνίγουν ταυτόχρονα την οικονομική δραστηριότητα. Για να προστατεύσει την πολιτική της βάση, δηλαδή το κρατικό κομμάτι της οικονομίας, η κυβέρνηση έδωσε έμφαση στα εισπρακτικά μέτρα. Γρήγορα, η επιλογή αυτή αποδείχθηκε αντιπαραγωγική και κατέστησε σαφή την ανάγκη για θεσμικές μεταρρυθμίσεις που θα περιορίζουν το κόστος του κράτους και την επιβάρυνση που αυτό ασκεί στην παραγωγική δραστηριότητα. Οι μεταρρυθμίσεις αγγίζουν ένα ευρύτατο πλέγμα κοινωνικών και πολιτικών πρακτικών που οδήγησε στην κρίση, από τη φοροδιαφυγή και την προσοδοφορία ώς τις πελατειακές πρακτικές και τη διαφθορά. Ετσι, η οξύτητα της κρίσης οδήγησε για πρώτη φορά σε (δειλά, πρόχειρα, αποσπασματικά και συχνά αυτοαναιρούμενα) μέτρα που επιχειρούν να ακουμπήσουν τις ρίζες του ελλείμματος αντί να θεραπεύσουν τα συμπτώματά του.

Περισσότερα

EU battle ahead over CDS ban proposal

Financial Times
March 27, 2011

In some circles at least, credit default swaps have emerged as one of the bogeymen of the global financial crisis.

These contracts, which promise a pay-out if a given company or country defaults on its debts, are blamed by some for helping to stoke the eurozone sovereign debt crisis.

In this version of events, unscrupulous speculators bought sovereign CDSs – even though they did not own the underlying bonds or other relevant securities and thus did not have an “insurable interest” – in the hope of profiting from default. This pushed up CDS prices, heightening the perceived risk of default and in turn driving up borrowing costs for troubled peripheral nations such as Greece, Ireland and Portugal, making default more likely.

But not everyone agrees which this narrative. “Empirical investigation . . . provides no conclusive evidence that developments in the CDS market causes higher funding costs for member states . . . CDS spreads for the more troubled countries are cheap relative to the bond spreads. This implies that CDS spreads can hardly be considered causing the high bond yields for these countries.

“In the light of the evidence . . . it may not seem entirely appropriate to consider a ban as a permanent rule.”

These words come not from some rabid, free market hedge funder, but from the European Union, in an unpublished but widely leaked document, Report on Sovereign CDS.

More

Read the Report

Οι άνεργοι των «κλειστών επαγγελμάτων»

του Κώστα Καλλίτση

Καθημερινή
26 Μαρτίου 2011

Η επιστολογράφος είναι 23 ετών, πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών, κάτοχος άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, αλλά όχι άδειας ιδρύσεως φαρμακείου. Μας γράφει για να διαμαρτυρηθεί για τα τείχη που της στερούν το ανθρώπινο δικαίωμα στην εργασία. Τείχη που υπήρχαν, που προσδοκούσε ότι θα γκρεμισ, αλλά μένουν εκεί, θεόρατα, με την ίδια (όπως και εκατοντάδες συναδέλφους της…) αποκλεισμένη - απέξω. «Ο νέος νόμος όχι μόνο δεν ανοίγει το επάγγελμα, αλλά το παραδίδει οριστικά στα χέρια των εχόντων φαρμακείο φαρμακοποιών», γράφει. Της παραχωρούμε τη στήλη.

Με τον νέο νόμο η κληρονομικότητα ενισχύεται, διότι οι φαρμακοποιοί θα συνεχίσουν να κάνουν συστεγάσεις με τα παιδιά τους. Οι υποτιθέμενοι συνεταιρισμοί θα ευλογήσουν τις αγοραπωλησίες, για όσους δεν έχουν παιδιά. Η μείωση των πληθυσμιακών ορίων στο 1:1000 δεν θα εξασφαλίσει νέες θέσεις επειδή ήδη σε κάποιες περιοχές (ιδίως στις μεγάλες πόλεις) είναι υπερκαλυμμένες λόγω του δικαιώματος όσων ήδη έχουν φαρμακείο να το μεταφέρουν όπου επιθυμούν, παρακάμπτοντας τα ισχύοντα πληθυσμιακά και γεωγραφικά κριτήρια όταν η άδειά τους έχει συγκεκριμένη παλαιότητα.


Το ανέκδοτο περί αύξησης της φαρμακευτικής δαπάνης αν ανοίξουν νέα φαρμακεία, που επικαλούνται οι έχοντες φαρμακείο φαρμακοποιοί, πρέπει να τελειώνει. Η φαρμακευτική δαπάνη είναι καθαρά ζήτημα συνταγογραφήσεων, δεν είναι θέμα αριθμού φαρμακείων. Οπως είναι γνωστό, 3.200 φαρμακεία ανά την επικράτεια είχαν τζίρο πάνω από 500.000 ευρώ ετησίως μόνο από τα Ταμεία -- εικάζω όχι μόνο με διαφανή μέσα, αλλά και με πλαστές συνταγογραφήσεις.

Περισσότερα

Χανς Βέρνερ Σιν: «Η ύφεση θα σας φέρει στα πρόθυρα εμφυλίου»

Συνέντευξη στον Παντελή Βαλασόπουλο

Ελευθεροτυπία
27 Μαρτίου 2011

Διευθυντής του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (IFO) του Μονάχου, το οποίο παίζει συμβουλευτικό ρόλο στη γερμανική κυβέρνηση, ανήκει στη συντηρητική τάση των γερμανών οικονομολόγων και προτείνει ριζικές λύσεις για την αντιμετώπιση της ελληνικής οικονομικής κρίσης, όπως η εξέταση ακόμη και της αποχώρησης της χώρας μας από την ευρωζώνη.

Οπως εξηγεί ο ίδιος, «Η Ελλάδα έχει ένα βασικό πρόβλημα: μεγάλη έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού, υπάρχουν δύο λύσεις: Τα σκληρά οικονομικά μέτρα, παράλληλα με μείωση των μισθών και των τιμών, τα οποία ωστόσο οδηγούν στην ύφεση. Κάτι τέτοιο θα έφερνε τη χώρα στα πρόθυρα ενός εμφύλιου πολέμου. Ο δεύτερος δρόμος είναι η έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, η υποτίμηση του νομίσματός της, ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητά της. Βέβαια, τα χρέη για τους Ελληνες δεν θα σβήνονταν. Τα χρέη έχουν συμφωνηθεί και είναι σε ευρώ. Η έξοδος από την ευρωζώνη είναι ένα από τα σενάρια, δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές. Αυτό που για εμένα είναι το πιο σημαντικό είναι η χώρα να βελτιώσει συνολικά την ανταγωνιστικότητά της».

Ε Η ελληνική έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα οδηγούσε στην αποσταθεροποίηση του ευρώ;

Α Δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό. Θα το αποσταθεροποίησαν τα μεγάλα χρέη. Για την Ελλάδα, ίσως θα ήταν πιο εύκολο να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της εκτός του ευρώ, αντί εντός του και με οικονομικά μέτρα που φέρνουν ύφεση. Η μείωση των μισθών και των τιμών, ως συνέπεια της υποτίμησης, θα επέτρεπε στους Ελληνες να ενδυναμώσουν τον τομέα του τουρισμού και θα ενίσχυε την αγορά ακινήτων στην Ελλάδα, καθώς αυτά θα γίνονταν πιο ελκυστικά για αλλοδαπούς επενδυτές. Και ίσως το ευρώ δίχως την Ελλάδα να ισχυροποιούνταν περισσότερο από ό,τι με τη συμμετοχή της. Δεν θα ήθελα να πω ότι όλα αυτά είναι ένας εύκολος δρόμος. Πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ δύο διαφορετικών εξίσου δύσκολων λύσεων. Ολα αυτά εγώ θα τα χαρακτήριζα μια γνήσια ελληνική τραγωδία.

Περισσότερα

Το λίπος του κράτους

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
26 Μαρτίου 2011

Περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, λένε, δεν θέλουν. Και ορθώς, διότι οι οριζόντιες περικοπές είναι μεν πυροσβεστικές, αλλά είναι και ταυτοχρόνως άδικες. Μείωση δαπανών, δηλώνουν, δεν μπορούν. Τις αποκρατικοποιήσεις τις απεχθάνονται. Πώς στην ευχή νομίζουν οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ ότι θα σώσουν τη χώρα από τη χρεοκοπία; Με τις παλιές κακές συνταγές, που προτείνει και ο κ. Τσίπρας, δηλαδή με επιπλέον προσλήψεις στο Δημόσιο;

Το πιθανότερο είναι ότι τα κυβερνητικά στελέχη νομίζουν πως ζουν ένα κακό όνειρο, από το οποίο κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν για να ξαναπιάσουν την παλιά τους τέχνη, δηλαδή την αύξηση των δαπανών. Δυστυχώς, αυτή η ονείρωξη δεν πλήττει μόνο το βαθύ ή έστω παλαιό ΠΑΣΟΚ, γίνεται επιδημία και στον χώρο των εκσυγχρονιστών. Πιθανότατα τρέφουν και αυτοί την ίδια καταστροφική αυταπάτη. Νομίζουν ότι ακόμη κι αν η χώρα βουλιάξει, οι ίδιοι μπορεί να σωθούν.

Δεν υπάρχει ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος ούτε η διάθεση για ψυχανάλυση των κυβερνητικών στελεχών. Το μόνο που υπάρχει μπροστά μας είναι ο στόχος της μείωσης των ελλειμμάτων. Αυτός πρέπει να επιτευχθεί είτε αρέσει σε κάποιον υπουργό είτε δεν αρέσει. Κι αυτό όχι γιατί το επιτάσσει το Mνημόνιο, αλλά γιατί αν η κυβέρνηση δεν μειώσει με προγραμματισμένο τρόπο το έλλειμμα, αυτό θα μηδενιστεί βιαίως και με τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις. Δηλαδή, μια στάση πληρωμών το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να μηδενίσει τα ελλείμματα. Δεν πληρώνεις, δεν εισπράττεις και το έλλειμμα γίνεται αυτομάτως μηδέν.

Περισσότερα