Διπλή παγίδα

του Γιώργου Λακόπουλου

Τα Νέα
11 Μαΐου 2011

Στον έναν χρόνο τροϊκοκρατίας, οι έλληνες πολίτες έπαθαν πολλά, αλλά οι έλληνες πολιτικοί δεν έµαθαν τίποτε. Και αυτό εξελίσσεται σε στοιχείο παθογένειας της χώρας, το οποίο ήδη αντιλαµβάνονται οι δανειστές της και αντιδρούν αναλόγως. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήµ γνωρίζουν ότι τίποτε δεν είναι ίδιο µετά το Λουξεµβούργο. Παρ' όλα αυτά, τα δύο µεγάλα κόµµατα συνεχίζουν να πολιτεύονται µε όρους προ Μνηµονίου. Σαν να µετέχουν στο παραδοσιακό παιχνίδι διεκδίκησης ή διατήρησης της εξουσίας. Παίζουν τους πρωταγωνιστές σε ένα έργο που κατέβηκε ήδη.

Παράδειγµα η στάση της Ν.Δ. Για κόµµα αξιωµατικής αντιπολίτευσης είναι εξοργιστική. Απορρίπτει το Μνηµόνιο, αλλά δέχεται τους στόχους του. Αρνείται να συµβάλει στην επιχείρηση διάσωσης της χώρας, αλλά υπολογίζει στο µερίδιό της αν υπάρξει διάσωση. Ισχυρίζεται ότι έχει τις λύσεις, αλλά δεν ζητάει να αναλάβει τη διακυβέρνηση για να τις εφαρµόσει.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση, αντί να χτυπήσει τις καµπάνες της επερχόµενης καταστροφής, επιµένει στη ρητορική της επιτυχίας και της αποτελεσµατικότητας. Εξαρχής αντί να προκαλέσει µε το Μνηµόνιο επαγρύπνηση στην κοινωνία, προκάλεσε εφησυχασµό. Αντί να ζητήσει «αίµα και δάκρυα», έβλεπε ηµεροµηνίες λήξης. Ετσι ενώ τα πράγµατα γίνονται όλο και πιο δραµατικά, µεγάλο µέρος της κοινής γνώµης εξακολουθεί να θεωρεί ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στην προγενέστερη κατάσταση.

Στην πραγµατικότητα και τα δύο κόµµατα έπεσαν στις παγίδες που πήγαν να στήσουν εκατέρωθεν. Πληρώνουν τον τρόπο µε το οποίο παρουσίασαν τις επιλογές τους πριν από έναν χρόνο.

Περισσότερα