Μια κάλπικη συνέλευση

του Γιώργου Νικολόπουλου

Protagon.gr
4 Ιουνίου 2011

Την περασμένη Τετάρτη, ήμουν εκεί, στη πρώτη συγκέντρωση των Ελλήνων αγανακτισμένων στην Πλατεία Συντάγματος. Ήταν μια συγκέντρωση-πρότυπο. Τα δύο στοιχεία που την έκαναν για μένα ξεχωριστή ήταν πρώτον, η απουσία βίας, και δεύτερο και κυριότερο η απουσία καπελώματος από σάπια κόμματα, συνδικάτα ή συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Δέκα μέρες μετά, η εικόνα έχει δυστυχώς αλλάξει πολύ. Ξαναπήγα πλατεία χθες βράδυ. Και έκει που είχα αφήσει μία πλατεία, βρήκα δύο! Άλλο πράγμα η «πάνω». Και εντελώς άλλο η «κάτω». Αυτό που διαπίστωσα είναι πως τους δύο αυτούς φυσικούς χώρους δεν τους χωρίζουν μόνο τα σκαλιά, αλλά και οι εντελώς διαφορετικές πολιτικές συμπεριφορές όσων βρίσκονται εκεί.

Στην «πάνω» πλατεία, κυριαρχεί η λαϊκή δεξιά. Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Ένας παπάς μοιράζει εκκλησιαστικά φυλλάδια στο ποίμνιο. Ελληνικές σημαίες ανεμίζουν (και πωλούνται προς 5 ευρώ), ενώ επικρατεί ατμόσφαιρα γηπέδου, με «βρώμικα» λουκάνικα και μερικές εκατοντάδες εικοσάρηδες να φωνάζουν με ποδοσφαιρικό παλμό. «Εα και ου-γαμώ το ΔΝΤ!» «Παπανδρέου παραιτήσου-πάρτην τρόικα και γαμήσου», «άντε γαμή, άντε γαμήσου πάγκαλε» είναι μερικά μόνο από τα συνθήματα που αυτή τη φορά δεν σιγοσβήνουν αλλά ξεσηκώνουν το πλήθος. Βλέπω «αγανακτισμένους»-οπαδούς, με φανέλες της Μπάρτσα και της ΑΕΚ. Οι καλοντυμένοι γιάπηδες κι οι άλλοι τριαντάρηδες και σαραντάρηδες αστοί των πρώτων ημερών είναι πια είδος προς εξαφάνιση. Ίσως γι αυτό δεν έχει πια τόσο κόσμο; Μπορεί. Μετά τις κρεμάλες των προηγούμενων ημερών, έχει πια υψωθεί και πανό που απειλεί με εκτελέσεις πολιτικών: «Λαϊκή εντολή- ψηφίζετε Μνημόνιο… κερδίζετε Γουδή!». Η απουσία βίας δεν είναι πια εδώ. Έχει μεταλλαχθεί σε ανοιχτή απειλή.

Στην «κάτω» πλατεία τα πράγματα είναι διαφορετικά. Άλλος κόσμος. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά και γύρω από το συντριβάνι, νομίζεις πως βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα στο The Beach και το ανεπίσημο φεστιβάλ του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και φυσιογνωμικά, βάζω στοίχημα πως σε ένα δωμάτιο τους μεν και τους δε θα τους ξεχώριζα αμέσως. Στη «χώρα του ποτέ δεν ξυρίζομαι», οι ελληνικές σημαίες, οι παπάδες και οι χουλιγκάνοι δεν έχουν θέση. Είναι απίστευτο πως περιγράφω την πλατεία Συντάγματος, αλλά στο χορτάρι έχει στηθεί ένα ελεύθερο camping, ασφυκτικά γεμάτο σκηνές, ενώ διοργανώνονται κουλτουρέ δρώμενα όπως θεατρικό εργαστήρι, μάθημα ψηφιδωτού για παιδιά και μαθήματα Τάι Τσι (δεν κάνω πλάκα).

Περισσότερα