Μια ιταλική συνταγή

του Παύλου Τσίμα

Τα Νέα
4 Ιουνίου 2011

Ο Μάριο Ντράγκι είναι ο άνθρωπος που θα διαδεχθεί τον Ζαν-Κλοντ Τρισέ στο τιµόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και θα αναλάβει το κύριο βάρος της διαχείρισης της κρίσης του ευρώ. Τραπεζίτης µε κύρος, αψεγάδιαστες περγαµηνές και θητεία στον σκοτεινό οίκο Γκόλντµαν και Σακς, δεν είναι άνθρωπος που θα υποπτευόσουν ως αντιµνηµονιακό, ούτε ως αποκλίνοντα της οικονοµικής ορθοδοξίας. Οταν, συνεπώς, ένας άνθρωπος σαν αυτόν κάνει κριτική στο ελληνικό πρόγραµµα δηµοσιονοµικής προσαρµογής, η κριτική του δεν µπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Ντράγκι δεν µιλούσε για την Ελλάδα, αλλά για την Ιταλία.

Πριν εγκαταλείψει την ωραία Ρώµη για την άχαρη Φρανκφούρτη, έκανε µια τελευταία οµιλία,ως κεντρικός τραπεζίτης της χώρας, για να της αφήσει τις παρακαταθήκες του. Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι σύγκριση ανάµεσα στην ελληνική και την ιταλική οικονοµία δύσκολα µπορεί να γίνει.

Αλλά, παρ’ ότι µας χωρίζει άβυσσος µε τους γείτονες, µοιραζόµαστε µαζί τους τρία κοινά κακά. Εχουµε, πρώτον, µεγάλο χρέος: το ιταλικό δηµόσιο χρέος είναι 120% του ΑΕΠ, το µεγαλύτερο µετά το ελληνικό στην Ευρώπη. Εχουµε, δεύτερον, και οι δύο εκτεταµένη παραοικονοµία και φοροδιαφυγή – εµείς κάτι παραπάνω. Και τρίτον, µολονότι εκείνοι είχαν φέτος έλλειµµα µόλις 4% (έναντι 10,5% για την Ελλάδα), νιώθουν επίσης την ανάσα των σαρκοβόρων οίκων αξιολόγησης που αξιολογούν ως «αρνητική» την προοπτική του χρέους τους και τους υποχρεώνουν σε αιµατηρές περικοπές ώστε µέχρι το 2014 η Ιταλία να έχει ισοσκελισµένο προϋπολογισµό. Συνεπώς, οι συµβουλές του κ. Ντράγκι προς τους συµπατριώτες του δεν µπορεί να µας είναι αδιάφορες.

Περισσότερα