Το Βήμα
5 Ιουνίου 2011
Το κόλπο είναι παλιό, γνωστό και (δυστυχώς) δοκιμασμένο με επιτυχία στα πανεπιστήμια: μια μικρή,εκδηλωτική και αποφασισμένη μειοψηφία παρεμποδίζει με προπηλακισμούς και κάθε λογής πράξεις πραγματικής και συμβολικής βίας την πρόσβαση στον δημόσιο χώρο του Πανεπιστημίου όποιου προσώπου δεν σκέφτεται σαν κι αυτούς ή δεν υποτάσσεται στην κυριαρχία τους.
Αποτέλεσμα; Αποκλείουν τους «αντιφρονούντες» από τον δημόσιο χώρο και καταλήγουν να τον μονοπωλούν.
Το ίδιο σχέδιο επιχειρείται τώρα σε πανελλαδική κλίμακα. Μικρές, εκδηλωτικές και αποφασισμένες μειοψηφίες θέλουν να αποκόψουν την πρόσβαση στον δημόσιο χώρο όσων δεν συμφωνούν μαζί τους, όσων φρονούν ή μιλούν διαφορετικά. Στόχος τους: η μονοπώληση του δημόσιου χώρου. Αυτού που δεν έχουν καταφέρει να ελέγξουν με νόμιμες, συνταγματικές διαδικασίες.
Είναι μια κλασική συνταγή πίεσης και τρομοκρατίας. Είναι η μέθοδος που χρησιμοποιούσε η παλαιά Δεξιά της δεκαετίας του ΄50 και του ΄60 για να αποκλείσει τους αντιπάλους της από το κοινωνικό προσκήνιο. Είναι ο δρόμος που οδήγησε στον θάνατο τον Γρηγόρη Λαμπράκη - ένας άλλος βουλευτής που υβρίστηκε, μουντζώθηκε και προπηλακίστηκε από αγανακτισμένους, προτού δολοφονηθεί...
Οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες, θα μου πείτε. Ασφαλώς. Η τωρινή είναι χειρότερη. Διότι ας πούμε ότι αυτά τα υποδαύλιζε τότε ένα παρακράτος.
Τώρα την εκτροπή τροφοδοτεί ένα αλόγιστο θυμικό. Ενα ανεπεξέργαστο παράπονο. Μια διάχυτη οργή που προκύπτει από πραγματικές αλλά και προσχηματικές αιτίες. Ενας ανεμπόδιστος λαϊκισμός. Αλλά και ένα αμφιλεγόμενο ετερόκλητο κύκλωμα πολιτικών, δημοσιογράφων, κομματαρχών και παραγόντων που θεώρησαν ότι ήλθε η ώρα να πιάσουν την καλή ιππεύοντας (και καπηλευόμενοι...) τη λαϊκή αγανάκτηση.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment