Καθημερινή
5 Ιουνίου 2011
Ξεχειλίζει η οργή και η αγανάκτηση στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας. Παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί και βάσιμοι λόγοι, αν και συχνά αντιφατικοί, για την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου. Το τέλος μιας εποχής δεν ζούμε, άλλωστε; Οι σταθερές γύρω μας γκρεμίζονται, συμπολίτες μας υποφέρουν.
Υπάρχουν πολλοί που οργίζονται γιατί αυτά που είχαν μέχρι σήμερα, τα περίφημα κεκτημένα, τίθενται τώρα υπό αμφισβήτηση. Λεφτά πια δεν υπάρχουν, τους λένε. Αλλά αυτοί πιστεύουν ότι κάποιος τους χρωστάει, γιατί έτσι έμαθαν. Δεν τους ενδιαφέρουν διόλου τα στοιχεία που τους δίνουν. Δεν τα πιστεύουν, άλλωστε. Αλλα τους έλεγαν τόσα χρόνια. Αυτοί ψήφιζαν πολιτικούς για να τους βρίσκουν τα λεφτά και τώρα απαιτούν να γίνεται ακριβώς το ίδιο. Πελάτες ενός πολιτικού συστήματος που λειτουργούσε με δανεικά υπήρξαν, όχι πολίτες. Και δυσκολεύονται ή απλώς δεν θέλουν να αλλάξουν.
Υπάρχουν και οι άλλοι που αγανακτούν με την ταπείνωση που υφίσταται η χώρα. Δανειστές που επιβάλλουν σκληρούς όρους, παρεμβαίνουν στα εσωτερικά μας συχνά με ύφος αλαζονικό και απαξιωτικό. Η αξιοπιστία της χώρας έπεσε και πάλι στο ναδίρ. Οσοι επικοινωνούν τακτικά με άτομα και θεσμούς εκτός συνόρων το γνωρίζουν πολύ καλά. Το νιώθουν στο πετσί τους και ειλικρινά πονάει πολύ. Είναι εύκολο όμως να σηκώνεις τα εθνικά λάβαρα, να αναζητείς συνωμοσίες ξένων κέντρων, να καταδικάζεις τις παρεμβάσεις και την κρίση γενικότερα, να αισθάνεσαι έτσι εθνικά υπερήφανος για λίγο παρέα με τους φίλους. Οι δημαγωγοί καιροφυλακτούν, υπάρχουν και αρκετοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες πάντα έτοιμοι να προσφύγουν σε έναν φτηνό πατριωτισμό για να κερδίσουν το χειροκρότημα.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment