Το κράτος της ανιψιάς

του Παύλου Τσίμα

Τα Νέα
6 Απριλίου 2013

Γνώριμο το έργο, γνώριμη και η παράσταση. Η τρόικα στην Αθήνα, διαπραγματεύσεις με άρωμα αγωνίας, ο Τόμσεν τσαγκός, η κυβέρνηση σε άμυνα, η δόση σε εκκρεμότητα και στο επίκεντρο των συζητήσεων το Δημόσιο. Και εκείνοι οι 25.000 υπάλληλοι που πρέπει φέτος να «αποχωρήσουν», να αποχωρήσουν «υποχρεωτικά» ή να μπουν σε «κινητικότητα».

Πρωταγωνιστής του δράματος ο υπουργός Μανιτάκης. Οι τροϊκανοί τον πιέζουν. Το Μαξίμου τον λοιδορεί διά διαρροών (επειδή δεν κάνει αυτό που κανείς εκ των πολιτευτών του σταυρού δεν θα μπορούσε να κάνει: να απολύσει αυτούς που διόρισε). Και ο ίδιος απαντά πως η μεταρρύθμιση του Δημοσίου θέλει χρόνο, δεν θέλει βιασύνες, και πως «καλύτερα να καθυστερήσουμε παρά να αποτύχουμε».

Ποιος έχει δίκιο;

Οι ενδιαφερόμενοι ας κάνουν τον κόπο να ξαναδιαβάσουν την έκθεση για τη δημόσια διοίκηση, που η Ελλάδα παρήγγειλε και ο ΟΟΣΑ παρέδωσε τον Οκτώβριο του 2011 - και έκτοτε αγνοείται η τύχη της. Στις σελίδες της διεκτραγωδείται, στην ψυχρή γλώσσα των τεχνοκρατών, ένα κράτος που χτίστηκε, επί δεκαετίες ολόκληρες, σαν γιγαντιαίο, τερατώδες αυθαίρετο, χωρίς αρχιτεκτονικό σχέδιο, με αλλεπάλληλα «πανωσηκώματα».

Ενα κράτος που οι υπάλληλοί του κατανέμονται σε 1.448 αεροστεγώς διαφορετικούς κλάδους, υπάγονται σε τέσσερα διαφορετικά νομικά καθεστώτα, έχουν προσληφθεί με άπειρους διαφορετικούς τρόπους και στεγάζονται σε 1.552 διαφορετικά, διάσπαρτα κτίρια. Τα υπουργεία του οποίου, αληθινοί βροντόσαυροι, αποτελούνται το καθένα, κατά μέσο όρο, από 439 δομές (γραμματείες, διευθύνσεις και τμήματα), το 20% των οποίων, μία στις πέντε, έχει έναν διευθυντή και κανέναν υπάλληλο! Και που διαχειρίζεται, κάθε υπουργείο, από 600 έως και 4.500 αρμοδιότητες, λεπτομερέστατα καταγεγραμμένες σε νομικά κείμενα (νόμους και υπουργικές αποφάσεις) που φθάνουν έως και τις 4.000 για συγκεκριμένο υπουργείο (ούτε να τα ξεφυλλίσει προκάνει ο εκάστοτε υπουργός), οι οποίες μάλιστα ασκούνται κατά συναρμοδιότητα με κάποιο άλλο υπουργείο ή οργανισμό (για την ασφάλεια τροφίμων, φερ' ειπείν, οι συναρμόδιοι είναι τέσσερις, για την πολιτική προστασία οκτώ). Ενα κράτος, δηλαδή, δίχως στόχους, δίχως σχέδιο, δίχως συντονιστικό κέντρο, δομικά ανίκανο να αποδώσει μετρήσιμο έργο - πολύ περισσότερο να υποστηρίξει μεταρρυθμίσεις.

Περισσότερα

Αποφάσεις στο πόδι

του Π.Κ. Ιωακειμίδη

Τα Νέα
5 Απριλίου 2013

Με τη «διάσωση» της Κύπρου, η Ευρωπαϊκή Ενωση και η ευρωζώνη έφθασαν σε κομβικό σημείο κατά τη διαδικασία διαχείρισης της κρίσης. Ταυτόχρονα φάνηκε η προχειρότητα που χαρακτηρίζει τη διαδικασία διαμόρφωσης πολιτικής και λήψης αποφάσεων στο σύστημα της ΕΕ.

Με τη «διάσωση» της Κύπρου ανατράπηκαν ορισμένες (υποτίθεται) εμπεδωμένες αρχές και ρυθμίσεις, δημιουργήθηκαν ή επιχειρείται να δημιουργηθούν άλλες εξόχως αμφιλεγόμενες, άνοιξαν επικίνδυνες διαδικασίες με απρόβλεπτες συνέπειες, ενώ πιστοποιήθηκαν νέες διαιρέσεις στη συγκρότηση της Ενωσης. Πρώτα απ' όλα, ο τρόπος λήψης αποφάσεων πιστοποίησε ότι η όλη διαδικασία πάσχει βαθύτατα. Οι αποφάσεις του Εurogroup είναι εμφανές ότι δεν προετοιμάζονται με τη μεθοδικότητα που θα έπρεπε. Σταθερά σχεδόν αποδίδουμε την ευθύνη στον ρόλο ορισμένων κρατών-μελών και κυρίως στη Γερμανία (όχι αδίκως, ίσως) για τις ακατανόητες αποφάσεις που λαμβάνει. Υποτιμούμε συστηματικά, ωστόσο, ότι αυτό συμβαίνει όχι μόνο γιατί ορισμένες χώρες-μέλη συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις για να διαδραματίσουν κυρίαρχο ρόλο, αλλά επειδή οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων είναι τόσο χαοτικές που επιτρέπουν σε μία ή σε περισσότερες χώρες να κυριαρχήσουν. Συνήθως, οι χώρες αυτές είναι εκείνες που έχουν καλή και αποτελεσματική αντιπροσώπευση, σε στελεχικό (κυρίως) και σε πολιτικό επίπεδο, χώρες με προτάσεις και σχέδιο για το συζητούμενο πρόβλημα.

Έτσι, όταν το Εurogroup συνεδριάζει χωρίς προηγουμένως να έχει επεξεργαστεί σε βάθος δέσμη αποφάσεων, όταν ορισμένες προτάσεις, ιδέες, σχέδια πέφτουν στο τραπέζι εντελώς τυχαία, πρόχειρα, ασυντόνιστα, χωρίς να έχουν εκτιμηθεί οι συνέπειές τους, όταν τα μισά μέλη του Εurogroup δεν γνωρίζουν (συνήθως) τι ακριβώς σχεδιάζουν τα άλλα μισά, είναι αναπόφευκτο να προκύπτουν αντιφατικές, αλλόκοτες και τελικά επικίνδυνες αποφάσεις (όπως, π.χ., το κούρεμα καταθέσεων και μάλιστα κάτω από τα 100.000 ευρώ). Και αναπόφευκτα, το Εurogroup καπελώνεται. Μάλιστα, το ότι αυτή τη στιγμή στο Εurogroup προεδρεύει ο Γερούν Ντεϊσελμπλούμ, πρόσωπο χωρίς εμπειρία και χωρίς ουσιαστική γνώση του περιεχομένου της Ενωσης και, επιπλέον, με πλούσια δογματική σκέψη, η «χαοτική λήψη αποφάσεων στο πόδι» επιτείνεται.

Περισσότερα

Έχουμε καιρό, τι είναι 4 χρόνια μπροστά στην ιστορία ενός έθνους;

του Φώτη Γεωργελέ

Athens Voice
3 Απριλίου 2013

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης είναι ελαφρώς έκπληκτα με την Κύπρο. Δεν βλέπουν σκηνές πανικού, δεν υπάρχουν επεισόδια βίας, δεν κάνουν ούτε καν ουρές στις τράπεζες. Έκαναν δυο διαδηλώσεις για να ξεσπάσουν και μετά, σιωπηλά, αρχίζουν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Μιλάω με φίλους, με τους δικούς μου ανθρώπους στο νησί. Για σας προσωπικά η ζημιά είναι μεγάλη; Ναι. Και τι θα κάνετε; Είναι μόνο λεφτά, θα δουλέψουμε, θα το ξεπεράσουμε. Έχουμε περάσει και χειρότερα. Η λιτότητα των απαντήσεων με καθησυχάζει, δεν υπάρχουν κραυγές, μόνο αποφασιστικότητα. Κι όμως, και αυτοί έχουν μετατρέψει τη θυματοποίηση σε πολιτική, και αυτοί έχουν αναπτύξει τη λατρεία του ηρωισμού της ήττας για να εξωραΐζουν τις λανθασμένες επιλογές. Όμως είναι ρεαλιστές, έχουν ως κοινωνία ακόμα δυναμισμό, ξέρουν να οικοδομούν από το τίποτα. Το ’χουν ξανακάνει.

Από τη δεύτερη μέρα ανακοινώνουν μέτρα για να κάνουν ακόμα πιο εύκολη την ίδρυση επιχειρήσεων, ετοιμάζουν σχέδια για την ίδρυση καζίνο. Γελάνε με τους διάφορους Κρούγκμαν που από την ασφάλεια του Άπερ Ιστ Σάιντ προτείνουν έξοδο της Κύπρου από το ευρώ και επιστροφή στη γεωργία. Στις μέρες μας, η δήθεν προοδευτική αντιμετώπιση της κρίσης περιλαμβάνει σχεδόν πάντα μια τρομαγμένη φυγή από την παγκοσμιοποίηση του 21ου αιώνα, μια επιστροφή στο 1950, δραχμούλες, κυπριακές λίρες και πορτοκάλια. Ίσως είναι ελπίδα μου μόνο, αλλά έχω την εντύπωση ότι η Κύπρος, αθόρυβα, σε λίγα χρόνια, μπορεί να έχει μετατραπεί από Νησιά Κέιμαν της Μεσογείου σε Μόντε Κάρλο της Ανατολικής Μεσογείου.

Περισσότερα

Η Γραφειοκρατική Τανάλια

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

European Business Review
2 Απριλίου 2013

Το γραφειοκρατικό τέρας δεν παίζεται, στην Ελλάδα και χλευάζει κυριολεκτικά υπουργικές δηλώσεις και κενά περιεχομένου νομοθετήματα. Την ώρα που πολύς λόγος γίνεται για fast track και άλλα παρόμοια, το τέρας γελάει σαρκαστικά και περιμένει τους αφελείς που πιστεύουν υπουργικές εξαγγελίες.

Έτσι, σήμερα, για να ανοίξει μία επιχείρηση αποθήκη ή να προεκτείνει ήδη υπάρχουσα, η ταλαιπωρία δεν έχει προηγούμενο. Ο ενδιαφερόμενος επιχειρηματίας θα χρειαστεί περίπου 90 ημέρες για να εξασφαλίσει άδεια εγκατάστασης, 45 ημέρες για να συνδεθεί με το δίκτυο της ΔΕΗ, ενάμιση μήνα για να συνδεθεί με την εταιρεία ύδρευσης, μία εβδομάδα για να αποκτήσει αποχέτευση και τηλέφωνο και τρεις ημέρες για να λάβει τις απαιτούμενες άδειες από την αστυνομία και τις δημοτικές αρχές. Μέσα από την οδύσσεια αυτή, ο επιχειρηματίας έρχεται σε επαφή με όλο το μεγαλείο της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, καθώς γνωρίζει από κοντά τον δικηγορικό σύλλογο της περιοχής του, το οικείο επιμελητήριο και υποθηκοφυλακείο, την τοπική τράπεζα, την εφορία, το ΙΚΑ, τον ΟΑΕΔ, την νομαρχία, τον δήμο, μέχρι και την πυροσβεστική υπηρεσία. Σε κάποιες δε περιπτώσεις δεν αποκλείεται να χρειαστεί να περάσει και ιατρικές εξετάσεις.

Περισσότερα

Η ανεργία της κρίσης

του Αντώνη Φουρλή

Protagon.gr
2 Απριλίου 2013

Τα στοιχεία της τριμηνιαίας έκθεσης για την ανεργία, που έδωσε στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα η Κομισιόν, δεν είναι διαφορετικά από αυτά που δημοσιεύονται κάθε τόσο στα δελτία της Hellastat, όμως εδώ, βλέπει κανείς ανάγλυφο το χάρτη της ανεργίας στην Ευρώπη. Ο χάρτης “κοκκινίζει” όσο κατεβαίνει κανείς από το βορρά προς το νότο. Χάσμα υπήρχε, σχεδόν ανέκαθεν, ανάμεσα στο ποσοστό ανεργίας στις χώρες του νότου και σε εκείνες του βορρά. Μόνο που τώρα, μας λέει η Κομισιόν, αυτό έφτασε στο άνευ προηγουμένου επίπεδο των 10 ποσοστιαίων μονάδων (2012). Τα στατιστικά στοιχεία που ακολουθούν είναι πολλά, αλλά εγώ ξεχωρίζω εκείνα που αναφέρονται στους νέους: “Η ανεργία των νέων έφθασε σε νέο ύψιστο σημείο σε όλη την ΕΕ (23,6% των νέων σε ηλικία εργασίας ήταν άνεργοι τον Ιανουάριο του 2013” και “οι περίοδοι ανεργίας των νέων τείνουν να διαρκούν περισσότερο”.

Η Ευρώπη διανύει τον τέταρτο χρόνο της οικονομικής κρίσης – η Ελλάδα τον τρίτο από τότε που την αισθάνθηκε για τα καλά. Η κρίση δοκιμάζει και καταβροχθίζει πολιτικές ηγεσίες στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ενώ ο βορράς διατηρεί την ευθύνη της λήψης των αποφάσεων. Μαζί της, φέρνει αυτό που αποκαλούμε «υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου». Περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απώλειες σε εισοδήματα ανθρώπων και επιχειρήσεων, σφαγές σε κρατικούς Προϋπολογισμούς, απώλεια κεκτημένων και εργασιακών δικαιωμάτων, και... και... και...

Αν, όμως, ήταν να χωρέσει σε μία λέξη ένα πράγμα – αυτό που όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι μας θεωρούμε ως το μεγαλύτερο δεινό που έφερε αυτή η μπόρα στην Ευρώπη, αυτή η λέξη θα ήταν: ανεργία.

Περισσότερα

Cyprus

by Jerry O’Driscoll

Think Markets
April 1, 2013

Cyprus is the latest country to succumb to the financial rot in the European Union. Once a banking center, its citizens now cannot pay for their own imports. Exporters are demanding cash only for goods sent to Cypriote businesses. Credit has dried up. Businesses are closing because they have no goods to sell.

The economic crises in the various countries have fallen into two types. In the first type, highly indebted governments experienced fiscal crises and could no longer service their debts. Banks had lent to these governments and their condition was impaired by the value of the government bonds falling. The economies went into recession, which was aggravated by higher taxes and enhanced collection of taxes. Greece is the poster child for a financial and economic crisis begat by a fiscal crisis.

In some countries, the country’s banks engaged in imprudent lending to private firms – typically property developers and overextended homeowners. The banks became insolvent as the loans soured. Credit was curtailed and the economy went into recession. Then government revenue fell and a fiscal crisis ensued. A highly indebted private sector and irresponsible banking sector caused a fiscal crisis. Ireland and Spain exemplify this type of crisis.

More

Olivier Blanchard’s Five Lessons for Economists From the Financial Crisis

Wall Street Journal
April 1, 2013

What did the worst financial crisis and deepest recession in 75 years teach academic economists and policymakers on whose watch it happened? At a recent London School of Economics forum, convened to honor Bank of England Governor Mervyn King, Olivier Blanchard offered some answers.

Mr. Blanchard, 64 years old, is well positioned to offer such reconsideration. An internationally prominent macroeconomist, he spent 25 years on the MIT faculty before becoming chief economist at the International Monetary Fund in September 2008, just before the collapse of Lehman Brothers.

Here are Mr. Blanchard¹s five lessons in his own words, lightly edited by The Wall Street Journal’s David Wessel:

#1: Humility is in order.

The Great Moderation [the economically tranquil period from 1987 to 2007] convinced too many of us that the large-economy crisis -­ a financial crisis, a banking crisis ­- was a thing of the past. It wasn’t going to happen again, except maybe in emerging markets. History was marching on.

My generation, which was born after World War II, lived with the notion that the world was getting to be a better and better place. We knew how to do things better, not only in economics but in other fields as well. What we have learned is that¹s not true. History repeats itself. We should have known.

More

Τα συστατικά της αυτοκαταστροφής

του Στάθη Ν. Καλύβα

Καθημερινή
31 Μαρτίου 2013

Υπάρχουν δύο λαοί στους οποίους πάει γάντι η έκφραση «χαμένες ευκαιρίες»: οι Παλαιστίνιοι και οι Σέρβοι. Και οι δύο διεκδικούν τα σκήπτρα της αυτοκαταστροφής, αφού σε κρίσιμες ιστορικές καμπές απέρριψαν συμβιβαστικές λύσεις, υιοθετώντας μαξιμαλιστικά αιτήματα που αποδείχθηκαν τυφλά και αδιέξοδα. Οδηγήθηκαν έτσι σε οδυνηρές ήττες, μπροστά στις οποίες οι συμβιβαστικές λύσεις φαντάζουν θρίαμβοι. Οι Παλαιστίνιοι θα είχαν σήμερα το δικό τους κράτος, ενώ οι Σέρβοι θα είχαν προστατέψει τους μειονοτικούς τους πληθυσμούς στην Κροατία, τη Βοσνία και το Κόσοβο αντί να τους μετατρέψουν σε πρόσφυγες. Και, εννοείται, θα είχαν αποφύγει την τραγωδία πολύνεκρων πολέμων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως και οι δύο λαοί διαθέτουν πλειάδα θαυμαστών στην Ελλάδα.

Διατρέχοντας την ιστορική εμπειρία των δύο αυτών λαών, διαπιστώνει κανείς πως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι η αυτοκαταστροφή και οι χαμένες ευκαιρίες καθαυτές, αλλά η αναγωγή της επαναλαμβανόμενης ήττας και τραγωδίας σε απόδειξη ηρωισμού και αυτοθυσίας και η μετατροπή της σε συστατικό στοιχείο της εθνικής τους ταυτότητας. Το αποτέλεσμα είναι πως η καταστροφή όχι μόνο δεν τους έχει διδάξει, αλλά τους έχει οδηγήσει στη συστηματική επανάληψη των σφαλμάτων τους με τραγικές συνέπειες. Η αδυναμία τους αυτή έχει μάλιστα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους αντιπάλους τους. Εχουν γραφτεί δεκάδες αναλύσεις για το πώς οι Ισραηλινοί καταφέρνουν να ενεργοποιούν την τάση αυτή των Παλαιστινίων, οδηγώντας τους έτσι σε καταστροφικές επιλογές.

Η Κύπρος δεν διαφέρει τόσο. Η ιστορία της είναι γεμάτη από άστοχες ή άκαιρες επιλογές με τραγικές συνέπειες. Η πρόσφατη κρίση επιβεβαίωσε την αυτοκαταστροφική ροπή των Κυπρίων αλλά και την αδυναμία εξαγωγής διδαγμάτων από προηγούμενα λάθη τους: από την εγκληματική αδράνεια της κυβέρνησης Χριστόφια ώς τις παλινδρομήσεις των πρόσφατων διαπραγματεύσεων και το «ηρωικό όχι» της Βουλής, η Κύπρος πέτυχε ένα σχεδόν χείριστο αποτέλεσμα - σχεδόν, γιατί τουλάχιστον απέφυγε τη χρεοκοπία, αυτό δηλαδή που την καλούσαν να πράξει διάφοροι εκ του ασφαλούς καλοθελητές, όπως ακριβώς το φιλοθεάμον κοινό προτρέπει τον απελπισμένο να πηδήσει στο κενό. Δυστυχώς, η πλειοψηφία των καλοθελητών αυτών ήταν Ελλαδίτες που αναζητούσαν ευκαιρία να φωνάξουν το δικό τους «ηρωικό όχι» με το αζημίωτο, πάνω στην πλάτη των Κυπρίων.

Περισσότερα

Avoiding the Next Cyprus

by Guy Verhofstadt

New York Times
March 28, 2013

Now that the crisis in Cyprus has been temporarily resolved, the unspoken question is: Who’s next?

Perhaps Malta, which has an even bigger banking sector than Cyprus relative to G.D.P., much of it highly reliant on offshore depositors. Or maybe Latvia, fast becoming the destination of choice for Russian funds flowing out of Cyprus and now on course to join the euro zone.

Even Spain or Italy could be vulnerable to a similar bailout, now that the Dutch finance minister, Jeroen Dijsselbloem, who is president of the Euro Group of finance ministers, has hinted that Cyprus could provide a model for the resolution of future banking crises.

And while euro zone leaders eventually backed down from targeting depositors with less than €100,000, a dangerous precedent has been set. The rights spelled out in the European Union’s deposit guarantee laws should never have been put into doubt, and the specter of future runs on banks looms large across the periphery of the euro zone.

More

Communication as a policy tool: Important lessons from Cyprus

by Leonor Coutinho

Centre for European Policy Studies
March 28, 2013

After a week in which Cypriot politicians reassured people that their deposits were safe, followed by the announcement of a bank levy on savings, then a rush to withdraw cash amid general confusion and anxiety, Cypriot Senior Researcher Leonor Coutinho argues that in the case of a banking crisis it is vital for policy-makers to treat communication as an important component of the policy toolkit.

Read the Commentary

What’s the Greek for Corralito?

by Paul Krugman

New York Times
March 28, 2013

It’s now three years since I suggested a possible route to Greek exit from the euro: a banking crisis, followed by sharp limits on bank withdrawals similar to Argentina’s 2001 corralito, and then — with the panic argument against exit removed — reintroduction of a domestic currency.

Obviously, that hasn’t happened. Despite intense suffering, the Greek political elite’s commitment to the euro has proved incredibly strong. My analysis of the economics wasn’t wrong, but my political guesstimates were off.

More

Greek Bets Sank Top Lenders

Wall Street Journal
March 27, 2013

In August 2010, Greece's economy was tumbling into depression amid angry street protests and a €110 billion bailout. Dimitris Spanodimos, the chief risk officer of Cyprus's second-largest bank, remained bullish.

Mr. Spanodimos boasted on an Aug. 31, 2010, conference call with analysts that the bank was expanding faster than rivals in Greece and bulking up on residential mortgages. "We have used our group's comfortable liquidity and capital position to deepen selectively some highly profitable and highly promising client relationships," he said.

His bank, Cyprus Popular Bank PCL, is now ruined. Its destruction—and the near-failure of its larger peer, Bank of Cyprus PCL—was the result of poor choices by bank managers and of a European regulatory system that gave both banks a clean bill of health as their infections festered. The collapse of Cyprus's two largest banks forced the tiny country to seek an international bailout and impose an unprecedented lockdown on its financial system, bringing it to the edge of leaving the euro.

More

Banking Union with a Sovereign Virus: The self-serving regulatory treatment of sovereign debt in the euro area

by Daniel Gros

Centre for European Policy Studies
March 27, 2013

In many eurozone countries, domestic banks often hold more than 20% of domestic public debt, which is an unsatisfactory situation given that banks are highly leveraged and that sovereign debt is inherently subject to default risk within the euro area. This paper by Daniel Gros finds, however, that the relative concentration of public debt on bank balance sheets is not just a result of the euro crisis, for there are strong additional incentives for banks in some countries to increase their sovereign. His contribution discusses a number of these regulatory incentives – the most important of which is specific to the euro area – and explores ways in which euro area banks can be weaned from massive investments in government bonds.

Read the Commentary

Πρέπει να τελειώνουμε με τον τυχοδιωκτισμό που καταστρέφει τις χώρες μας

του Φώτη Γεωργελέ

Athens Voice
27 Μαρτίου 2013

Είναι κρίμα που οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνο από τα λάθη τους. Και είναι πολύ κρίμα όταν αυτά τα παθήματα που γίνονται μαθήματα συμβαίνουν δίπλα μας, συμβαίνουν σε μας.

Μέσα σε 10 μέρες είδαμε το «what if». Την εναλλακτική πραγματικότητα που κι εδώ στην Ελλάδα τόσο φλογερά μας προπαγάνδιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Η Κύπρος αντίκρισε την άβυσσο μόνο με την ορατή προοπτική της άτακτης χρεοκοπίας, ούτε καν με την ίδια τη χρεοκοπία. Κλειστές τράπεζες, όριο ανάληψης στα ΑΤΜ 100 ευρώ, κλειστά βενζινάδικα, καταστήματα που πωλούν μόνο μετρητοίς, ελλείψεις σε φάρμακα και τρόφιμα. Ο λαϊκισμός στα λόγια είναι αήττητος. Υπόσχεται πάντα το τέλειο. Όταν φτάνει η ώρα της πραγματικότητας είναι πια αργά. Ακόμα κι αν αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Όταν χρεοκοπείς δεν υπάρχουν καλές λύσεις. Καλό είναι το μικρότερο κακό. Η χαρά, δηλαδή, του δημαγωγού. Πάντα μπορείς να κατηγορήσεις μια κακή λύση. Εκ του ασφαλούς. Τσάμπα είναι. Μόνο που δεν είναι πάντα. Γιατί η μακροχρόνια επικράτηση του τυχοδιωκτικού λαϊκισμού στο τέλος τυφλώνει τις κοινωνίες. Τα ηρωικά όχι, οι επαναστάτες των καφενείων και οι ριζοσπαστικές λύσεις των τηλεοπτικών παραθύρων διαμορφώνουν το κλίμα. Και οδηγούν στις αυτοκτονικές επιλογές.

Περισσότερα

Cyprus: Alarms, But No Surprises

by Matina Stevis

Wall Street Journal
March 27, 2013

Some in Cyprus and elsewhere are acting as though the botched bailout was a complete shock, an unforeseen fiasco that took everyone by surprise. In fact there were plenty of warning signs, and we at WSJ, as well as our colleagues at the Financial Times and elsewhere, did our best to lay them out.

The bailing in of uninsured depositors in the country’s ailing banks first came up in January in conversations with sources. After much consideration and meticulous sourcing, we ran a story from Davos, Switzerland, on January 24.

Our bureau chief, Stephen Fidler, interviewed Olli Rehn, the European Commissioner for economics and monetary affairs, at the World Economic Forum. Mr. Rehn said the rescue would require a major restructuring of the country’s banking system that could include the winding down or merging of some banks.

More

Amid Crisis, Cypriots Look Inward

Wall Street Journal
March 27, 2013

Over the past week, as Cyprus concluded chaotic talks on an international bailout, relief workers at St. Barbara's church readied bags of food, cooking oil and other essentials.

Donations flowed into the parish in Nicosia during the high-stakes tug of war between Cyprus and its European partners over the terms of the bailout. Giving by individuals and companies rose in line with an anticipated jump in demand for aid, said Panagiotis Panagiotou, the director of the church's food bank.

By Tuesday, locals' requests for aid had risen, according to a second church worker.

Many people "call us and ask, 'Will you be able to give us food?' " said Mr. Panagiotou. "It's obvious people are really frustrated and worried."

More

Τρίτη φτωχότερη χώρα της ΕΕ η Ελλάδα

Τα Νέα
27 Μαρτίου 2013

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις φτωχότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης των «27», όπως δείχνει συγκριτική έρευνα του Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας (IW) και ξεπερνά μόνον τις Βουλγαρία και Ρουμανία.

Σύμφωνα με την Deutsche Welle συγκριτική έρευνα του Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας για τη φτώχεια στις «27» χώρες της ΕΕ κατατάσσει την Γερμανία στην 7η θέση της σχετικής κατάταξης. Ενώ στις λιγότερο φτωχές χώρες περιλαμβάνονται οι Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, αλλά και το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Αυστρία. Στην 25η θέση βρίσκεται η Ελλάδα και στις δύο τελευταίες η Βουλγαρία και η Ρουμανία.

Η έρευνα του IW προσδιόρισε τη φτώχεια βασιζόμενη σε τέσσερις βασικούς δείκτες: τη σχετική εισοδηματική φτώχεια, η οποία πλήττει όσους διαθέτουν εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου όρου της χώρας στην οποία ζουν, την υποκειμενική εισοδηματική φτώχεια, που βασίζεται στην ατομική εκτίμηση, τον λεγόμενο παράγοντα της στέρησης (χαμηλό επίπεδο διαβίωσης) και τέλος την οικονομική στενότητα, η οποία δείχνει το βαθμό επάρκειας του εισοδήματος ενός νοικοκυριού.

Περισσότερα

In Greece, Cypriot Kin's Woes Seem All Too Familiar

Wall Street Journal
March 26, 2013

As the crisis in Cyprus enters its second week, Greeks have been riveted by events on the island, with the banking crisis dominating the media, the blogosphere and cafe chatter on the streets of the Greek capital.

But despite the deep economic, cultural and historical links between Greeks and Cypriots, few expect the problems on the island to rebound back on the Greek economy, which is already struggling with a sixth consecutive year of recession.

The reason: Cypriot's small size, less than a 10th that of Greece.

"I don't think the Greek economy will be particularly affected," said Aristides Hatzis, an associate professor of law, economic and legal theory at the University of Athens. "Greece will probably get a slight cold from all this."

The closure of Cyprus's two main banks aren't expected to weigh heavily on the Greek economy, and Greek bankers say they have seen no run on deposits at local banks. Some speculate that the crisis in Cyprus—where many Greeks sent their money in recent years to escape the crisis in Greece—may actually benefit Greek banks, which stand to get a liquidity boost as nervous savers from Cyprus look for "a new home" for their money.

"Given the relationship between the two countries, the ordinary man on the street may choose to open an account in Greece," one senior banker said.

More

Reflections on the Revolution in Cyprus

by Raymond Zhong

Wall Street Journal
March 26, 2013

What does it look like, when a beautiful dream dies?

Cypriots woke up this week to their own answer. Their government has been bailed out by Europe, but their two biggest banks have been brought to their knees. When the banks reopen on Thursday after a 12-day holiday, deposits will gallop out—to British bank accounts, to Swiss accounts, under mattresses and into shoe boxes. Businesses that had come to Cyprus for the tax advantages will seek safer shores. Nine months after requesting a euro-zone bailout, Cypriots are watching a long, mostly genial chapter of their history come to a clattering end.

That's not to say this chapter would have gone on much longer even without a nein from Angela Merkel. At the end of 2010, Bank of Cyprus and Laiki Bank held a combined €85 billion in assets, or five times Cyprus's GDP, and €58 billion in deposits. To get a sense of what an equivalent situation in America would look like, multiply those numbers by 600: two local banks, $66 trillion in assets, $45 trillion in deposits. The actual amount of deposits in all U.S. banks is around $9 trillion.

That's not even to mention the share of employment on the island held by banks and financial services, or the industry's contribution to GDP. Over just a few decades, Cyprus had become two banks with a country attached.

More

See also

Cyprus, Seriously

by Paul Krugman

New York Times
March 26, 2013

A correspondent whom I respect has (gently) challenged me to say plainly what I think Cyprus should do — leaving aside all questions about political realism. And he’s right: while I think it’s OK to spend most of my time on this blog working within the limits of the politically possible, and relying on a combination of reason and ridicule to push out those limits over time, once in a while I should just flatly state what I would do if given a chance.

So here it is: yes, Cyprus should leave the euro. Now.

The reason is straightforward: staying in the euro means an incredibly severe depression, which will last for many years while Cyprus tries to build a new export sector. Leaving the euro, and letting the new currency fall sharply, would greatly accelerate that rebuilding.

If you look at Cyprus’s trade profile, you see just how much damage the country is about to sustain. This is a highly open economy with just two major exports, banking services and tourism — and one of them just disappeared. This would lead to a severe slump on its own. On top of that, the troika is demanding major new austerity, even though the country supposedly has rough primary (non-interest) budget balance. I wouldn’t be surprised to see a 20 percent fall in real GDP.

More