Τα Νέα
3 Ιουνίου 2011
Η αγανάκτηση δεν συνιστά πολιτική γραµµή. Η αγανάκτηση είναι συναίσθηµα, ευγενές ή αγενές, δικαιολογηµένο ή όχι, δεν έχει σηµασία. Δηλώνει αδιέξοδα, αµηχανίες, ασφυξία και όταν βρει τον δρόµο για να γίνει συλλογική έκφραση, τότε δηλώνει κοινωνική απελπισία.
Δουλειά των πολιτικών είναι να εντοπίσουν τα υλικά της κοινωνικής απελπισίας για να µεταµορφώσουν την αγανάκτηση σε πολιτική. Γιατί αγανακτούν οι «Αγανακτισµένοι»; Είναι εναντίον του Μνηµονίου, θα µου πείτε. Εναντίον όµως ποιου Μνηµονίου; Εναντίον αυτού που υπογράφτηκε και δεν εφαρµόστηκε ποτέ, εναντίον του νέου που θα υπο γραφεί και είναι αµφίβολο αν θα εφαρµοστεί; Ή µήπως είναι εναντίον µιας πολιτικής τάξης που, από τη µια, υπογράφει το Μνηµόνιο χωρίς να µπορεί να το εφαρµόσει και, από την άλλη, είναι εναντίον του Μνηµονίου χωρίς να µπορεί να προτείνει µια βιώσιµη εναλλακτική;
Είναι δηµόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι που έχασαν κοµµάτι του εισοδήµατός τους και φοβούνται µη χάσουν κι άλλο, ή µήπως είναι υπάλληλοι του ιδιωτικού τοµέα που έµειναν άνεργοι για να συντηρηθούν οι υπάλληλοι του Δηµοσίου έστω και µε κουτσουρεµένο εισόδηµα; Είναι αγανακτισµένοι γιατί έχασαν αυτά που είχαν και θέλουν να γυρίσουν τον χρόνο µια δεκαετία πίσω, ή µήπως γιατί κανείς δεν βρίσκεται για να τους δώσει µια πειστική προοπτική για ένα µέλλον που, είτε είσαι στην Πλατεία Συντάγµατος είτε όχι, µοιάζει δυσοίωνο και σκοτεινό; Είναι όλα αυτά µαζί.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment