14 Ιουνίου 2011
Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.
Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.
Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε - και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε - την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.
Περισσότερα
1 comment:
Δεν είμαι «διακεκριμένος» καθηγητής και ξέρω πολύ καλά πως η άποψη μου δεν θα βρει, όπως δεν έβρισκε τόσα χρόνια, το δρόμο της δημοσιότητας. Εξάλλου σε ένα φαύλο σύστημα σαν και αυτό που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή, ο όρος διακεκριμένος όπως και άλλοι αντίστοιχοι τιμητικοί τίτλοι έχουν χάσει την αξία τους καθώς δεν ανταποκρίνονται, απαραίτητα, στην πραγματικότητα. Και είναι η απλή λογική, αυτή την οποία ζητάνε οι υπογράφοντες από τον Ελληνικό λαό να ακολουθήσει, που λέει ότι αν αυτό το σύστημα επέλεγε στις θέσεις ευθύνης, στις θέσεις Διοίκησης, στις θέσεις των Κυβερνόντων, τους ικανούς, τους έντιμους, τους πραγματικά διακεκριμένους, δεν θα είχε φτάσει η χώρα στην σημερινή κατάσταση. Και είναι τουλάχιστο άδικο να …
Πλήρες κείμενο
blog
Post a Comment