Και στο βάθος Πορτογαλία

του Νίκου Μπίστη

Protagon.gr
8 Ιουνίου 2011

Ο καθένας μπορεί να θυμώσει - αυτό είναι το εύκολο.

Αλλά το να θυμώσει με το σωστό άτομο,

στο σωστό βαθμό και στην σωστή στιγμή,

για την σωστή αιτία και με τον σωστό τρόπο

- αυτό δεν είναι εύκολο.

Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια

Περίσσεψαν οι βαθυστόχαστες αναλύσεις των πλατειοκολάκων αλλά και άλλων για το τι είναι και που πάνε οι «αγανακτισμένοι». Ορισμένοι μάλιστα δεν ενδιαφέρονται για το που πάνε, τους αρκεί, όπως λένε, ότι θέτουν προβλήματα και συνεγείρουν συνειδήσεις. Το μπαμ να γίνει και το που θα πάνε τα σκάγια το βρίσκουμε μετά. Οι συνάξεις της «κοινωνίας των πολιτών», μας λένε, δεν έχουν υποχρέωση να παράγουν πολιτικό και ιδεολογικό λόγο, αυτό είναι δουλειά των κομμάτων. Τα οποία κόμματα- όχι μόνο τα συγκεκριμένα αλλά γενικώς τα κόμματα- απαγορεύεται να πλησιάσουν, βουλευτές αποκλείονται, φυγαδεύονται και προπηλακίζονται και το κοινοβούλιο στοχοποιείται. Όσοι μάθαμε γράμματα στην μεγάλη σχολή της παλιάς καλής (με τα όποια κουσούρια της) Αριστεράς ξέρουμε ότι κινήματα ουδέτερα δεν υπάρχουν, είναι προοδευτικά ή αντιδραστικά και όλα είναι βαθύτατα πολιτικά και ιδεολογικά. Ότι η μαζικότητα δεν είναι αποδεικτικό προοδευτικότητας. Ότι ο λαϊκισμός από τον μεσοπόλεμο και μετά ουδέποτε ευνόησε την προοδευτική παράταξη αλλά πάντα την δεξιά και την ακροδεξιά.

Μέσα στην παραζάλη, την σύγχυση και τον κουρνιαχτό, τις «δύο πλατείες», τα πομπώδη «δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω», το σούρσιμο μιας κυβέρνησης που από τον Σεπτέμβρη βλέπει το παγόβουνο και πάει κατά πάνω του, η οικονομική κρίση γίνεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς κρίση δημοκρατίας. Για τις καλοπροαίρετες (;) αυταπάτες της «καλής» κάτω πλατείας Συντάγματος διαβάστε το εξαίρετο άρθρο του Παύλου Αθανασόπουλου στην Μεταρρύθμιση με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Οι επικίνδυνοι μύθοι των αγανακτισμένων». Επειδή η άμεση δημοκρατία ούτε στην Ελβετία αποδίδει πλέον και εν πάση περιπτώσει μάλλον δεν θα λύσει το θέμα του ελληνικού χρέους ας προσέξουμε το μήνυμα της «κακής» άνω πλατείας που είναι σαφέστατο, αντιδημοκρατικό, εθνικιστικό και αντικοινοβουλευτικό. Και επειδή τα σύνορα ανάμεσα στις δυο πλατείες παραμένουν ιδεολογικά αφύλακτα είναι το σαφές στίγμα που θα εκτοπίζει το ταρατατζούμ και το τραλαλά της άμεσης δημοκρατίας και όχι το αντίθετο.

Περισσότερα