Η μοίρα των υπουργών Οικονομικών

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
8 Ιουνίου 2011

Δεν είχαν περάσει δύο χρόνια από τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο τότε υπουργός Οικονομίας κ. Γιώργος Αλογοσκούφης αντιμετώπιζε τα εσωκομματικά πυρά. Οπως γράφαμε τότε (21.11.2005) «έγινε στόχος όλων των υπουργών, οι οποίοι απαιτούσαν δικαίως ή αδίκως περισσότερα. Είτε για να παράγουν περισσότερο κράτος είτε για να φέρουν περισσότερους πελάτες στο εκλογικό τους κέντρο... Ολοι οι υπουργοί μάς παραμυθιάζουν με φιλολαϊκό προφίλ (“Ξέρετε, εμείς θέλουμε να δώσουμε, αλλά ο μπήξε-δείξε Αλογοσκούφης δεν μας αφήνει”), λες και αν θα χρεοκοπήσει το ελληνικό Δημόσιο θα φταίει μόνον ο ταμίας και όχι ολόκληρη η κυβέρνηση!».

Αυτά γράφαμε το 2005, και να φανταστεί κανείς ότι ο κ. Αλογοσκούφης επιχειρούσε «ήπια προσαρμογή» των δημοσιονομικών, που τελικώς κατέληξε σε μη προσαρμογή. Παρ’ όλα αυτά, ο τότε υπουργός βαφτίστηκε «βαρίδι της κυβέρνησης», όπως ακριβώς ο προκάτοχός του, Ν. Χριστοδουλάκης. Αλλά και ο κ. Κώστας Σημίτης, που επιχείρησε πραγματική προσαρμογή (1985-1987), δεν πέρασε καθόλου καλά. Οπως έγραψε ο ίδιος στο απολογιστικό του βιβλίο, Η πολιτική της οικονομικής σταθεροποίησης («Γνώση», 1989), «στη διάρκεια της εκπόνησης του σταθεροποιητικού προγράμματος υπήρξαν σοβαρές διαφωνίες σε ενδοκυβερνητικό επίπεδο. Η μία κατηγορία αντιρρήσεων αφορούσε την αποτελεσματικότητά του. Το πιο συνηθισμένο επιχείρημα ήταν ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα... θα έχει ως συνέπεια την κατακόρυφη πτώση της ζήτησης, εκτεταμένη κρίση και ανεργία. Η εξέλιξη έδειξε ότι οι φόβοι αυτοί ήταν αδικαιολόγητοι...».

Περισσότερα