Λάδι στη φωτιά του λαϊκισμού

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
9 Ιουνίου 2011

Υπάρχει ένα ερώτημα για τους πρυτάνεις των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης, κ. Πελεγκρίνη και Μυλόπουλο. Γιατί δεν καλούν και τους αρχηγούς άλλων κομμάτων ή κινήσεων να κάνουν ανοιχτές συγκεντρώσεις στα πανεπιστήμιά τους; Είναι πολλοί κατά του Μνημονίου και τα πανεπιστήμια, μιας και απέτυχαν στη βασική τους αποστολή, μπορούν κάλλιστα να γίνουν ορμητήριο του αντιμνημονιακού αγώνα. «Εντάξει», θα πει κάποιος, «αλλά ο Μίκης είναι Θεοδωράκης. Εγραψε μεγάλα έργα». Ναι, αλλά ο συνθέτης και η παρέα του δεν πάνε στα ΑΕΙ για συναυλίες. Μετέχουν σε πολιτική κίνηση. Πρέπει να παίζει γιουκαλίλι ο κ. Αλέκος Αλαβάνος για να του διοργανώσει μια συγκέντρωση ο πρύτανης του ΑΠΘ;

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ελληνικά πανεπιστήμια ρίχνουν λάδι στη φωτιά του λαϊκισμού. Το έκαναν πολλάκις. Το Κυπριακό δικαίως χαρακτηρίστηκε «η ιστορία των χαμένων ευκαιριών». Κάθε λύση που προτάθηκε ήταν χειρότερη από την προηγούμενη που απορρίψαμε για να φτάσουμε στη στρατιωτική ήττα του 1974 και τελικά σε μια de facto διχοτόμηση του νησιού. Στη δεκαετία του ’50, όταν πρόωρα και αφρόνως κινήσαμε τη διαδικασία στον ΟΗΕ, υπήρχαν πολλοί αγανακτισμένοι με τη Βρετανία που ζητούσαν Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Οι διαδηλώσεις ήταν μαζικές και κάποιες φορές γίνονταν βίαιες.

Περισσότερα