Ομολογία αποτυχίας

Ελευθεροτυπία
Κύριο Άρθρο
11 Ιουνίου 2011

Στην ίδια με πέρσι συνταγή για την άντληση εσόδων καταφεύγει και φέτος η κυβέρνηση. Μόνο που η συνταγή αυτή αποδείχτηκε σε πολλά σημεία της λανθασμένη και, όσον αφορά στους συνεπείς φορολογουμένους, είναι διπλά άδικη. Αδικία που αγγίζει τα όρια της πολιτικής και κοινωνικής ανηθικότητας.

Πέρσι, όταν ανακοινώθηκε το πρώτο μεγάλο πακέτο φοροεισπρακτικών μέτρων, η κυβέρνηση μπορούσε να προβάλει το άλλοθι του επείγοντος. Οτι, δηλαδή, έπρεπε να ληφθούν τότε τα συγκεκριμένα μέτρα ως αντάλλαγμα για τη συμφωνία με την τρόικα και τη σύναψη του δανείου των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Έκτοτε, όμως, πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος. Σημάδια, ότι θα χρειαστούν κι άλλα μέτρα, υπήρχαν πολλά. Τα βλέπαμε όλοι, ακόμη και οι μη ειδήμονες. Αποκλείεται να μην τα έβλεπε ο υπουργός Οικονομικών, ο οποίος έχει όλα τα στοιχεία στη διάθεσή του. Εκτός κι αν είχε πιστέψει ότι οι συνεχείς δικές του διαβεβαιώσεις, πως δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα, θα γίνονταν, τελικά, αυτοεκπληρούμενη προφητεία!

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αδυναμία του υπουργείου Οικονομικών να αναδιοργανώσει τους φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς, ώστε να καταφέρει να συλλάβει μέρος από τη μεγάλη φοροδιαφυγή και να διευρύνει τη φορολογική βάση, ώστε να μην πληρώσουν ξανά το μάρμαρο οι ίδιοι και οι ίδιοι. Αλλωστε, οι ίδιοι οι ελεγκτές της τρόικας έχουν επισημάνει επανειλημμένα την ανάγκη να βρεθούν και άλλες πηγές φορολόγησης, διότι οι μισθωτοί και συνταξιούχοι έχουν φτάσει στα όριά τους.

Περισσότερα