Καθημερινή
10 Ιουνίου 2011
Μέχρι τώρα είχαμε την «πάνω» και την «κάτω πλατεία». Οι διαχωριστικές γραμμές γίνονται μέρα με τη μέρα πιο βαθιές (μόλις προχθές, η «πάνω πλατεία» εξέδωσε ανακοίνωση κατά της «κάτω», καταγγέλλοντας «σταλινικές πρακτικές» διά... κάποιας νέας μεγαφωνικής), αλλά και οι δύο πλατείες ταυτίζονται σε ένα πράγμα. Και οι θαμώνες της «πάνω» και οι ριζοσπάστες της «κάτω» δεν ήξεραν τίποτε για το έγκλημα. Ξύπνησαν ένα πρωί και είδαν το άψυχο πτώμα της οικονομίας σε μια λίμνη διαφθοράς, διορισμών και επιδοτήσεων.
Από μια άποψη είναι λογικό. Σ’ αυτή τη χώρα κατέχουμε τη χαμηλότερη αναγνωσιμότητα σε ολόκληρο τον ΟΟΣΑ και την υψηλότερη τηλεθέαση. Είναι φυσιολογικό, λοιπόν, πολλοί δεν είδαν -ανάμεσα στους καβγάδες και τα δάκρυα των τηλεπαραθύρων- τον δρόμο προς τη χρεοκοπία. Θα συμφωνήσουμε ότι και οι εφημερίδες έχασαν εν πολλοίς την είδηση της δεκαετίας. Αλλά πάλι, ανάμεσα στα παραπολιτικά ρεπορτάζ για τις «τριβές», «αιχμές» και «βολές» των πολιτικών υπήρχαν πάρα πολλά άρθρα που προειδοποιούσαν ότι κατευθυνόμαστε στα βράχια με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ακόμη κι αν συμφωνήσουμε ότι η έντυπη δημοσιογραφία δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, η τηλεοπτική (που οι περισσότεροι προτιμούν) είναι τρισχειρότερη. Οπότε η δικαιολογία της άγνοιας είναι μόνο εν μέρει δικαιολογημένη. Και η ενημέρωση είναι σαν το ταγκό. Χρειάζεται δύο για να πραγματωθεί και δύο για να γίνει χειρότερη· μετέχει κι εκείνος που με τον οβολό του ή το τηλεκοντρόλ του επιβραβεύει το χειρότερο.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment