Καθημερινή
12 Ιουνίου 2011
Στη διάρκεια της τριακονταετίας που ολοκληρώνεται τον Οκτώβριο, η χώρα έκανε τακτικές στάσεις στην πλατεία Συντάγματος. Εκστατικές λαοθάλασσες έστεφαν τους αυριανούς πρωθυπουργούς μέσα σε μια «αγωνιστική» ατμόσφαιρα, όπου συνυπήρχαν το καρναβάλι και η αποκάλυψη («Τετέλεσται!» αναφωνούσε ο φιλικός Τύπος την επομένη). Οσοι ενηλικιωθήκαμε τη δεκαετία του ’80, θα συνοδευόμαστε για πάντα από τον αχό του πλήθους: μπορεί να συμπυκνωθεί σε μια σειρά προσταγμάτων που μετουσιώθηκαν σε πράξη και αποτελούν έκτοτε μέρος της ιδιοσυστασίας του έθνους: η με κάθε τρόπο κατάκτηση της ατομικής ευημερίας, η (στρεβλή) διανομή του πλούτου έναντι της παραγωγής του και το συστηματικό χάιδεμα των αυτιών του πλήθους. Οι συνέπειες είναι ορατές: η μικρή και μεγάλη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, η επικράτηση του δόγματος της γενικευμένης ανομίας και ατιμωρησίας, η αναξιοκρατία και η αναγωγή στον χαμηλότερο κοινό παρανομαστή, η διάλυση της Δημόσιας Διοίκησης και άλλα τόσα γνωστά που αθροιζόμενα οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Δεν είναι σύμπτωση πως η τριακονταετία λήγει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε. Στο Σύνταγμα ένα πλήθος που θυμίζει σε όγκο τις κομματικές λαοθάλασσες του παρελθόντος ζητεί να καταβροχθίσει αυτούς που πρωτύτερα αναδείκνυε στην εξουσία, αφού τώρα πια αδυνατούν να διαθέσουν εκείνα που τόσα χρόνια μοίραζαν απλόχερα. Και αν οι πολιτικοί μοιάζουν να πιάστηκαν στη φάκα που οι ίδιοι έστησαν στον εαυτό τους, πολύ φοβάμαι πως ισχύει κάτι αντίστοιχο και για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Αναμφίβολα, στη ρίζα της Αγανάκτησης, όπως ακριβώς και της Αλλαγής του 1981, υπάρχουν ορισμένα απολύτως κατανοητά κίνητρα, όπως η απαίτηση ενσωμάτωσης, αντιπροσώπευσης, λογοδοσίας και κάθαρσης. Αλλά δίπλα σ’ αυτά διακρίνεται και η ασυγκράτητη ροπή προς εύκολες, παραπλανητικές και εν τέλει καταστροφικές επιλογές, όπου το φάρμακο είναι πολύ πιο επικίνδυνο από την ασθένεια. Πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς ένα αίτημα όπως το «δεν πληρώνω, δε χρωστάω, δεν πουλάω»;
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment