Πνέει τα λοίσθια το ευρώ;

του Γιάννη Μαρίνου

Το Βήμα
4 Δεκεμβρίου 2011

Το άκουσα από φιλοξενούµενο σε τηλεοπτικό σταθµό καθηγητή: «Πριν από λίγο καιρό κανείς δεν θα µπορούσε να διανοηθεί ότι θα έχανε την αίγλη και την αξιοπιστία του το ευρώ και ότι θα κινδύνευε µε διάλυση η ευρωζώνη». Κι όµως από την εποχή της πανηγυρικής εγκαινίασής του, το 1999, ο αείµνηστος πια νοµπελίστας Μίλτον Φρίντµαν είχε προβλέψει ότι, όπως συνελήφθη και δροµολογήθηκε, δεν θα έχει µακρό βίο. Είχε µάλιστα επισηµάνει ότι το πρώτο ρήγµα θα ξεκινήσει από τις ασθενέστερες οικονοµίες λόγω απώλειας της ανταγωνιστικότητάς τους. Οπως ακριβώς συµβαίνει σήµερα, µε πρώτο ασθενή κρίκο την ούτως ή άλλως προβληµατική ελληνική οικονοµία. Ξεχάστηκε η πρόβλεψη αυτή ή δεν µας άρεσε επειδή ο προφήτης έχει στιγµατισθεί ως ο εισηγητής του µονεταρισµού και της απόλυτης ελευθερίας των αγορών; Ισως επειδή το µοντέλο του εφαρµόστηκε µε επιτυχία στη Χιλή από τον δικτάτορα Πινοσέτ, αλλά συνεχίζεται πάντα επιτυχώς και από τις διάδοχες δηµοκρατικές κυβερνήσεις.

Θα υπενθυµίσω στους τακτικούς αναγνώστες µου ότι την ανησυχία του για την αντοχή της ελληνικής οικονοµίας στην ευρωζώνη µου είχε εκµυστηρευθεί το 2002, έτος εισόδου της Ελλάδας στον πολλά υποσχόµενο κόσµο του κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος, ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και σηµερινός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήµος. Αυτό συνέβη λίγους µήνες µετά την υιοθέτηση και από την Ελλάδα του ευρώ, όταν ως ευρωβουλευτής είχα ορισθεί ως εισηγητής της ετήσιας έκθεσης για την εφαρµογή του Συµφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Ο κ. Παπαδήµος ανησυχούσε ότι µε την ένταξή µας στο ενιαίο νόµισµα θα κινδύνευε να επιδεινωθεί η ούτως ή άλλως επισφαλής διεθνής ανταγωνιστικότητα της χώρας και ότι θα είχαµε σοβαρό πρόβληµα στο ισοζύγιο πληρωµών λόγω αδυναµίας υποτιµήσεώς του. Οι εξαγωγές µας θα εξασθενούσαν ενώ τα εισαγόµενα θα κατέκλυζαν την ελληνική αγορά εκτοπίζοντας τα εγχώρια, όπως ακριβώς συνέβη. Αποτέλεσµα: το καλπάζον έλλειµµα στο ισοζύγιο πληρωµών να το καλύπτουµε µε τον συνεχώς διογκούµενο δανεισµό που εξέθρεψε τον ασύνετο καταναλωτισµό κυβερνώντων και κυβερνωµένων και την τεχνητή ευηµερία για την οποία έφθασαν να µας φθονούν οι ξένοι επισκέπτες µας! Μια ευηµερία-φούσκα που τώρα, καθώς σταµάτησαν να µας δανείζουν οι γι’ αυτό εξυβριζόµενες αγορές, έσκασε µε πάταγο και σε βάρος κυρίως µισθωτών, συνταξιούχων και µικροµεσαίων και ιδιαίτερα των νοµοταγών και συνεπώς µη φοροδιαφευγόντων.

Περισσότερα