Καµία αλληλεγγύη για τεµπέληδες και φοροκλέφτες

του Γιώργου Παπαχρήστου

Τα Νέα
11 Ιουνίου 2011

Δεν έχω θέµα να δηλώσω ότι αισθάνοµαι αλληλέγγυος µε τους πραγµατικά «Αγανακτισµένους» από την κυβερνητική πολιτική (πώς τα ‘καναν έτσι, δεν µπορώ να καταλάβω...). Και αλληλέγγυος αισθάνοµαι, και τους καταλαβαίνω, και πραγµατικά θα ήθελα να ληφθεί µια µέριµνα για τους ανθρώπους που όντως υποφέρουν από τα µέτρα της κυβέρνησης. Ποιους όµως; Τους χαµηλοσυνταξιούχους, τους άνεργους, τους χαµηλόµισθους, όλους γενικά τους κοινωνικά ασθενέστερους. Αλλά µόνο γι’ αυτούς. Για τον συνταξιούχο του ΟΤΕ ή της ΔΕΗ, για παράδειγµα, που έφυγε από την υπηρεσία στα 48 και παίρνει 2.500 και 3.000 σύνταξη, δεν αισθάνοµαι την ανάγκη να δείξω καµιά αλληλεγγύη.

Ούτε και για τον τεµπέλη δηµόσιο υπάλληλο αισθάνοµαι τίποτε, ούτε για τον φοροκλέφτη, ούτε για εκείνον που λαδώνεται καθ’ έξιν και κατ' επάγγελµα. Και λυπάµαι που θα το πω, αλλά αυτό το ανόµοιο πλήθος που µαζεύεται κάθε βράδυ στις πλατειές, έχει πολλούς τέτοιους, όπως έχει και πολλούς καφενόβιους, χαβαλέδες, απολίτικους, αλλά και πονηρούς... κοµµατικοποιηµένους, που µυρίστηκαν φρέσκο κρέας και σπεύδουν να τσιµπολογήσουν.

Υπάρχουν κι άλλοι στις πλατείες. Διάφορα «νούµερα» που υποδύονται τους οικονοµολόγους, τους συνταγµατολόγους, τους ειδικούς εν γένει, και διασπείρουν του κόσµου τις µπαρούφες, σε µια προφανή προσπάθεια να εκµεταλλευθούν την οργή του κόσµου. Δεν µου αρέσει όλο αυτό που γίνεται, αλήθεια. Και δεν µου αρέσει, γιατί παρά τον αρχικό αυθόρµητο χαρακτήρα του, τώρα έχει καπελωθεί άσχηµα.

Περισσότερα