Καθημερινή
11 Ιουνίου 2011
«Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ορισμένοι θεωρούν ένα δημοψήφισμα εκβιασμό του λαϊκού παράγοντα. Η αλήθεια στον κόσμο δεν είναι ποτέ εκβιασμός». Αυτονόητο. Δεν έχω ακόμη καταλάβει γιατί απαντούσε ενοχλημένος ο πρόεδρος των βιομηχάνων. Το μόνο που σημείωσα, έναντι μιας ακόμη άκρως «κομματικής» ανάμειξης του Δημήτρη Δασκαλόπουλου στην άθλια πολιτική μας σκηνή, ήταν πως δεν έχει καμία απολύτως έννοια να καλούνται οι πολίτες, με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ, να επιλέξουν αν θέλουν να πληρώσουν περισσότερους φόρους!
Είναι αυτονόητο καθήκον των πολιτών να ψηφίσουν ΟΧΙ. Σύνταγμα, άρθρο 44, παρ. 2η: «Δημοψήφισμα προκηρύσσεται και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφ’ όσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του».
«Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι μία ξεκάθαρη εντολή διακυβέρνησης», είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Δεν έχουμε κυβέρνηση; Δεν υπάρχει πλειοψηφία στη Βουλή; Οταν ο λαός εκλέγει την εθνική αντιπροσωπεία δεν «αφαιρεί από το πολιτικό σκηνικό κάθε άλλοθι πόλωσης και διχασμού». Δεν δεσμεύει τα κόμματα ότι η κατάσταση κινδύνου «επιβάλλει τη συναίνεση εθνικής πνοής»;
Ο, κάποτε έγκυρος, Σύνδεσμος οφείλει να κάνει πολύ περισσότερα ώστε τα μέλη του και, γενικότερα, η επιχειρηματική κοινότητα να πείσουν την κοινωνία για τον θετικό ρόλο της στην αντιμετώπιση της κρίσης. Εχουν, άραγε, αντιληφθεί το εθνικό τους καθήκον; Η πρώτη τους αντίδραση, λανθασμένη, ήταν να ζητήσουν την ενίσχυση του κράτους. Πόσο πρόσθεσε στην υπερμεγέθυνση του κρατικού ελλείμματος και στην απομόνωση της Ελλάδας από τις αγορές σειρά ενεργειών και ενισχύσεων που έπεσαν στις πλάτες των φορολογουμένων και των καταναλωτών;
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment