Η Αμερική και "ο καμικάζι"

του Θάνου Δημάδη

Protagon.gr
9 Ιουνίου 2011

Ακούγοντας τον Αμερικανό Πρόεδρο να ζητάει από τους Ευρωπαίους και πρωτίστως, τη Γερμανία να στηρίξουν την Ελλάδα, ξαφνικά το μυαλό μου πήγε πολλά χρόνια πίσω. Στο 1996 όταν ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης είχε πει στη Βουλή το ιστορικό "ευχαριστούμε τους Αμερικανούς" υποστηρίζοντας ότι η παρέμβασή της Αμερικής στην κρίση των Ιμίων απέτρεψε ένα νέο ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αν ο πρώην πρωθυπουργός δεν είχε ακούσει τέτοιο κράξιμο για αυτή την φράση που τόλμησε να ξεστομίσει μπροστά σ' ένα κατεξοχήν αντι-αμερικανικό ελληνικό ακροατήριο, ίσως ο Γιώργος Παπανδρέου σήμερα να θεωρούσε σκοπίμο να στείλει τις δικές του δημόσιες ευχαριστίες προς την πλευρά του Μπάρακ Ομπάμα. Και ίσως να δικαιολογούνταν μία τέτοια κίνηση αν υποθέσουμε ότι η αλλαγή στάσης της Γερμανίας- μέσα σε ένα 24ωρο- για να στηριχθεί με πρόσθετο πακέτο βοήθειας η Ελλάδα, οφείλεται κατά κύριο λόγο στις αμερικανικές πιέσεις.

Ακόμα κι έτσι να είναι τα πράγματα, είναι σαφές ότι η Αμερική θα λειτουργούσε το ίδιο υποστηρικτικά οποιοδήποτε κράτος- μέλος κι αν βρισκόταν στη θέση της χώρας μας. Η στήριξη που μας έδωσε δεν ήταν εθνική αλλά οφείλεται σε λόγους καθαρού οικονομικού ρεαλισμού και συμφέροντος της ίδιας. Το είπε άλλωστε ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος ότι αν απασφαλιστεί η βόμβα της χρεοκοπίας μέσα στην ευρωζώνη, η έκρηξη θα είναι τόσο ισχυρή που θα είναι αρκετή για να σπρώξει την αμερικανική οικονομία σε μία νέα, δεύτερη και ακόμα βαθύτερη κρίση από αυτήν που πέρασε πριν λίγα μόλις χρόνια. Οι Αμερικανοί είναι πρακτικός λαός. Δεν τους ενδιαφέρει με ποιον τρόπο θα βρουν οι Ευρωπαίοι τη λύση που χρειάζεται για την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή κρίση χρέος. Αν αυτή θα επέλθει με αναδιάρθρωση, έκδοση ευρωομολόγου, επαναγορά ομολόγων ή ο,τιδήποτε άλλο. Τους ενδιαφέρει να αποφευχθεί πάση θυσία ένας δυνατός χρηματοπιστωτικός σεισμός πολλών ρίχτερ που θα σημάνει η χρεοκοπία της Ελλάδας ή οποιασδήποτε άλλης ευάλωτης ευρωπαϊκής οικονομίας. Πρωτίστως όμως της χώρας μας, αφού αυτή είναι οικονομικά, τη δεδομένη στιγμή, με το ένα πόδι στον τάφο.

Περισσότερα