Athens Voice
5 Οκτωβρίου 2011
Κοιτάζω πρωί πρωί στα τηλεοπτικά παράθυρα τους συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα να κάνουν πύρινες δηλώσεις για την εργασιακή εφεδρεία. Με όλο τους το δίκιο. Ποτέ δεν είναι δίκαιο να χάνει ένας άνθρωπος τη δουλειά του. Έστω κι αν γίνεται με ήπιο τρόπο, στην ουσία είναι μια μορφή πρόωρης συνταξιοδότησης.
Όμως τι έκαναν δυο χρόνια τώρα για να μην φτάσουμε ως εδώ; Την ώρα που ολόκληρη η κοινωνία συμπιεζόταν, υφίστατο κάθε μέρα κι έναν καινούργιο φόρο για να εισπραχτούν χρήματα να συντηρήσουν τον ελλειμματικό δημόσιο τομέα, αυτός ο τομέας που είχε το πρόβλημα, δεν δεχόταν να κάνει την παραμικρή οικονομία, να χάσει το παραμικρό προνόμιο. Δεν ήθελαν να χάσουν ούτε το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, δεν ήθελαν καμία μείωση στον μισθό τους, δεν ήθελαν να δουλεύουν 40 ώρες όπως όλοι αντί για 37,5, δεν ήθελαν να μετακομίσουν σε κτήρια του δημοσίου για να εξοικονομηθεί το νοίκι, για όλα η απάντηση ήταν «μας παίρνουν τη δουλειά, το ψωμί, τη ζωή μας». Την ίδια ώρα που η ύφεση και η φοροεπιδρομή έστελνε 100δες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment