Νίκος Χριστοδουλάκης: Ζητείται όραμα για την Ελλάδα

Συνέντευξη στην Αγγελική Μπιρμπίλη

Athens Voice
5 Οκτωβρίου 2011

O Νίκος Χριστοδουλάκης είναι ένας σοβαρός, μετρημένος, ίσως κάπως βαρύς συνομιλητής. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει και πολλούς λόγους να χαίρεται αναλογιζόμενος τη σημερινή, σκοτεινή κατάσταση της χώρας. Τα χρόνια που ακολουθούσε τη φιλοσοφία Σημίτη, «ο δρόμος για την ανάπτυξη χρειάζεται εμμονή, ετοιμότητα και στρατηγική…», έχουν περάσει αφήνοντας πίσω τους φωτεινές μέρες, για κάποιους και σκιές. Το πρόσφατο, τρίτο βιβλίο του «Σώζεται ο Τιτανικός; Από το Μνημόνιο ξανά στην ανάπτυξη» (εκδ. Πόλις), που ήδη κυκλοφορεί σε δεύτερη έκδοση, είναι μια ενδιαφέρουσα συνοπτική περιγραφή των χαμένων προκλήσεων του χτες και των αναγκαιοτήτων τού αύριο. Αντλώντας από την εμπειρία του ο τελευταίος υπουργός Οικονομικών της περιόδου Σημίτη διατυπώνει προτάσεις για το «εδώ και τώρα», προτείνει λύσεις για την πολυπόθητη ανάπτυξη, οι οποίες –σας προλαβαίνει– προσφέρονται και σαν «τεκμήριο αυτοκριτικής». Όσο για το βιβλίο, ο καθηγητής της ΑΣΟΕΕ και Research Associate στο ελληνικό παρατηρητήριο του LSE, το αφιερώνει στους νέους, παροτρύνοντάς τους να αδράξουν την ιστορική, όπως τη χαρακτηρίζει, ευκαιρία να αλλάξουν το μοντέλο της χώρας.

Πώς σε αυτό το περιβάλλον θεσμικής παρακμής, της κυριαρχίας της αντιμεταρρύθμισης, του ιδεολογικού κενού, θα μπορέσει η νέα γενιά να αλλάξει όραμα;
Μα για αυτό ακριβώς χρειάζεται μια άλλη δυναμική από τους νέους. Αν όλα λειτουργούσαν σωστά, θα μπορούσαν να κοιτάνε μόνο τις σπουδές τους και να αφιερώνουν το χρόνο τους σε ό,τι νόμιζαν καλύτερο. Τώρα όμως με την κρίση να συνεχίζεται για τρίτη συνεχή χρονιά, και κανείς να μην ξέρει πότε θα σταματήσει, η σημερινή γενιά κινδυνεύει να είναι η πρώτη μετά τον πόλεμο που οι προοπτικές της θα είναι χειρότερες από των γονέων τους. Επιπλέον θα έχουν να ανταγωνιστούν όχι το συμφοιτητή τους όπως παλιά, αλλά τον Ινδό, τον Κινέζο και τον Βραζιλιάνο επαγγελματία. Πρέπει λοιπόν να πετύχουν δύο πράγματα: να μάθουν σύγχρονες γνώσεις και ειδικότητες και να καταφέρουν να αλλάξουν το πελατειακό και φθαρμένο σύστημα που δεν τους δίνει ευκαιρίες με βάση την αξία τους, αλλά τους προωθεί με βάση τις γνωριμίες και τις κομματικές συμπάθειες. Και για να το χτυπήσουν αυτό το σύστημα, πρέπει να μπορούν οι ίδιοι να σταθούν στα πόδια τους, αυτάρκεις και όχι παρακαλετά.

Περισσότερα