Η εθνική μας μουντζούρα

του Γιάννη Βούλγαρη

Τα Νέα
21 Ιανουαρίου 2012

Και να μην το ξέραμε, θα καταλαβαίναμε ότι η τρόικα έρχεται. Την προαναγγέλλουν εθιμοτυπικά πλέον οι «κόκκινες γραμμές». Τις παραμονές της άφιξής της, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, δημοσιογράφοι και «κοινωνικοί εταίροι» τραβούν τις «κόκκινες γραμμές» τους από τις οποίες η Ελλάδα ή η κυβέρνηση ή ο Πρωθυπουργός δεν πρέπει να υποχωρήσουν κ.λπ. Συνήθως πρόκειται για γραμμές στην άμμο που σβήνουν για τον απλούστατο λόγο ότι δεν συνθέτουν καμία συνολική πολιτική, καμία προγραμματική βάση για διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Κόκκινες, πράσινες, μπλε και μαύρες γραμμούλες, δημαγωγικές ή συντεχνιακές, σωστές αλλά αποσπασματικές, λαθεμένες αλλά εύπεπτες, φτιάχνουν μια εθνική μουντζούρα. Εικόνα μιας πολιτικής τάξης και μιας κοινωνίας που παραπαίει περισσότερο πλέον αποθαρρημένη παρά οργισμένη.

Και όμως «κόκκινες γραμμές» υπάρχουν μόνο που πρέπει να τις βάλουμε εμείς στον εαυτό μας, πρέπει να φτιάχνουν σχέδιο και να τραβούν σε βάθος χρόνου. Στην ουσία ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, όμως είναι δύσκολο να το κάνουμε γιατί τα κοινωνικοπολιτικά συμφέροντα και οι ρουτίνες υπέρ του status quo είναι πιο οργανωμένα από τις νέες συμμαχίες που χρειάζονται για την ανασυγκρότηση της χώρας. Η δημοσιονομική εξυγίανση είναι πρώτιστη ανάγκη, σημαίνει παρατεταμένη λιτότητα, αλλά λιτότητα από λιτότητα διαφέρει. Υπάρχει αυτή που κατανέμει δίκαια τις θυσίες, που μεταφέρει πόρους από την κατανάλωση στις επενδύσεις, που αναπληρώνει στο μέλλον τις εισοδηματικές απώλειες όταν ο νέος κύκλος ανάπτυξης πάρει εμπρός. Μετά τρία χρόνια «οριζόντιων περικοπών» χρειαζόμαστε μια τέτοια κοινωνικοπολιτική συμφωνία που θα αφορά το εύρος των μισθολογικών και εισοδηματικών ανισοτήτων, τη δικαιότερη κατανομή των βαρών και τα εργαλεία της ανάπτυξης.

Περισσότερα