Καθημερινή
10 Ιανουαρίου 2012
Το πραγματικό θέμα πίσω από τη συζήτηση περί της οικονομικής μας μοίρας δεν είναι αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε από το ευρώ, αλλά τι θα απογίνει στη μία ή στην άλλη εκδοχή. Το νόμισμα είναι ένα μέσο για την οικονομία και όχι ένας αυτοσκοπός. Αντιθέτως, εκείνο που μετράει είναι αν το νόμισμα αποτελεί εγγύηση για τις μελλοντικές αξίες. Η Ελλάδα έχασε πάρα πολλά εξαιτίας ενός εξευτελισμένου άρα κακού νομίσματος, της δραχμής, για να φερθεί απερίσκεπτα στο σύγχρονο δίλημμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι υπεραπιστές της δραχμής στον πολιτικό χώρο, και όχι στον καθαρά οικονομικό, δολίως διαχέουν το επιχείρημα της «καλύτερης δραχμής», κλείνοντας το μάτι στο υπονοούμενο που θέλει να μας πείσει πως «τότε τα πράγματα ήσαν καλύτερα». Μακάρι παρόμοια ζητήματα να ήταν τόσο απλά. Δεν είναι, κυρίως γιατί επιχειρούν να δελεάσουν τους πολίτες με το αυτονόητο πλην όμως παιδαριώδες επιχείρημα ότι «ήταν καλύτερα όταν είμασταν νέοι!».
Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι, πλην ορισμένων αξιόλογων πανεπιστημιακών, κανείς πολιτικός δεν εκτίθεται «επωνύμως» στην καμπάνια για τη δραχμή. Αν και τα δημοσιογραφικά γραφεία διατρέχουν συχνά-πυκνά διηγήσεις οι οποίες με συγκεκριμένο τρόπο μαρτυρούν για κομματικούς παράγοντες, συνδικαλιστικά στελέχη, βιομηχάνους, εμπόρους, τραπεζίτες, εκδότες και πολιτικούς που επιθυμούν την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη.
Αυτό που πραγματικά θέλουν δεν είναι τόσο τις οικονομικές λειτουγίες που υποτίθεται ότι θα φέρει μαζί της η «δραχμή», όσο το «καθεστώς» με το οποίο συνδυάζουν το ιστορικό νόμισμα στην οικονομία και, κυρίως, στην πολιτική. Η τάση αυτή είναι περισσότερο από εμφανής μεταξύ των νεοφώτιστων της δεξιάς, οι οποίοι, δυστυχώς, ορίζουν εαυτούς ως λεγεωνάριους του Αντώνη Σαμαρά. Πανομοιότυπα συνθήματα και επιχειρήματα χρησιμοποιούνται και από μεγάλη μερίδα ακτιβιστών της αριστεράς, στην ακατοίκητο κεφαλή των οποίων η δραχμή είναι συνώνυμο «απαραίτητης» κρατικής αυθαιρεσίας.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment