Είναι η Ελλάδα καταδικασμένη;

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Το Βήμα
7 Ιανουαρίου 2012

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι εκτιµήσεις ότι το κούρεµα 50% των ελληνικών οµολόγων δεν επαρκεί και πως πρέπει να υπάρξει µεγαλύτερο για να υποχωρήσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020, που είναι ο στόχος.

Μαζί πληθαίνουν και οι ανησυχίες και τα ερωτήµατα για το αν η Ελλάδα είναι καταδικασµένη και αν υπάρχει διέξοδος.

Φυσικά δεν πρόκειται για µια νέα συζήτηση. Ηδη από το 2010 αρκετοί, ακόµη και εντός του ∆ΝΤ, επέµεναν στην ανάγκη ενός συνολικού κουρέµατος του ελληνικού χρέους. Η επιλογή αυτή απορρίφθηκε πολλές φορές µε το πρόσχηµα ότι η ΕΕ ήταν εντελώς απροετοίµαστη.

Πράγµατι, εκείνη την εποχή υπήρχαν ακόµη περιθώρια χειρισµών για την ελληνική οικονοµία. Υπήρχε η ελπίδα ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας θα µπορούσε να εφαρµόσει ένα αξιόπιστο πρόγραµµα εξυγίανσης της οικονοµίας. Οτι θα υλοποιούσε τις διαρθρωτικές µεταρρυθµίσεις που θα έδιναν ώθηση στην παραγωγικότητα, θα έκανε τις αποκρατικοποιήσεις, θα µείωνε τον δηµόσιο τοµέα κ.λπ. Οµως οι κυβερνήσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου έκαναν ελάχιστα. Αντιθέτως κατέφυγαν σε φορολογικές επιδροµές για να κλείσουν τις τρύπες και να πάρει η χώρα την «επόµενη δόση». Ωστόσο αυτή η πολιτικά εύκολη λύση οδήγησε σε συρρίκνωση της κατανάλωσης και των επενδύσεων και στον µαρασµό της οικονοµίας. Είναι λοιπόν η Ελλάδα καταδικασµένη; Η απάντηση θα ήταν καταφατική αν η χώρα δεν διέθετε τεράστιο αναξιοποίητο ενεργητικό που µπορεί να υποδεχθεί επενδύσεις όπως π.χ. είναι το Ελληνικό σε συνδυασµό µε τη δυνατότητα δηµιουργίας µεγάλων καζίνων ή θεµατικών πάρκων. ∆εν είναι τυχαίο ότι ο Σέλντον Αντελσον, ο 8ος πλουσιότερος άνθρωπος στις ΗΠΑ, έχει ήδη από το 2008 ζητήσει τις αλυκές Αναβύσσου για τον σκοπό αυτόν.

Περισσότερα