Η αντίφαση

του Χρήστου Χατζηεμμανουήλ

ΣΚΑΪ.gr
29 Δεκεμβρίου 2010

Αν για την πλειοψηφία των υποστηρικτών του το Μνημόνιο υπήρξε λύση ύστατης ανάγκης, προκειμένου «να εξακολουθήσει το κράτος μας να πληρώνει μισθούς και συντάξεις», για κάποιους άλλους μοιάζει με από μηχανής θεό, που καθιστά δυνατό να ληφθούν αποφάσεις δύσκολες αλλά αναγκαίες, και που θα οδηγήσει στην εξυγείανση της χώρας. Ελέχθησαν και λέγονται πολλά για την κρίση ως μία καλή ευκαιρία, που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Ακούμε ξανά και ξανά ότι το Μνημόνιο αποτελεί την αποτύπωση ενός γενναίου μεταρρυθμιστικού προγράμματος, που η χώρα θα έπρεπε να έχει υλοποιήσει εδώ και χρόνια.

Για τους αισιόδοξους, οι μεταρρυθμίσεις θα οδηγήσουν σχεδόν αυτόματα σε αποτελεσματικότερη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας, μεγαλύτερη διεθνή ανταγωνιστικότητα, κι από εκεί σε ταχύτερη και βιώσιμη ανάπτυξη. Επί πλέον, χάρις στο Μνημόνιο, η χώρα θα απαλλαγεί από τα δεσμά του συντεχνιασμού, της προσοδοθηρίας, της διαφθοράς, της υποκατάστασης της οικονομίας από την πελατειακή συναλλαγή. Και πράγματι, αν οι μεταρρυθμίσεις προχωρούσαν –που δεν προχωρούν– και αν ήσαν σωστά σχεδιασμένες –που δεν είναι– το Μνημόνιο θα είχε το θετικό ότι δημιουργεί ευκαιρίες για αναγκαίες προσαρμογές και τις δρομολογεί κατά τρόπο ορθολογικό και εύτακτο.

Εν τούτοις, είναι εσφαλμένη η άποψη, κατά την οποία οι διαρθρωτικές αλλαγές θα οδηγήσουν από μόνες τους σε ταχεία αποκατάσταση των ρυθμών ανάπτυξης, και συνεπώς σε μεγαλύτερη φοροδοτική ικανότητα, που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση ρευστότητας και θα αποκαταστήσει εντός διετίας την φερεγγυότητά της. Κι αυτό, για δύο λόγους: Πρώτον, διότι η ανάπτυξη είναι δυσχερής σε πλαίσιο φορολογικής καταστολής. Η χώρα διακρίνεται για τους εξαιρετικά υψηλούς συνολικούς φορολογικούς συντελεστές της και την τεράστια αβεβαιότητα ως προς τις φορολογικές υποχρεώσεις, που επιτείνεται όταν η επιβολή των ασαφών νομοθετικών διατάξεων αποκτά αστυνομοκρατική διάσταση και καταλήγει να επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια των κάθε λογής «ράμπο» και «αδιάφθορων». Και δεύτερον, διότι και οι διαρθρωτικές αλλαγές θέλουν χρόνο για τη νομοθέτηση και την υλοποίησή τους.

Περισσότερα

Euroland Moves From Tragedy to Farce

by Irwin Stelzer

Wall Street Journal
December 29, 2010

What a euroyear it has been. The show opened with a Greek tragedy and is closing with, well, a eurofarce. Greece found out it can't pay its creditors, Ireland thought it could but it couldn't, Portugal and Spain think they can, but they can't. And the Eurocracy responded with a farcical promise to set up an unspecified structure to raise an unspecified sum to pay an unspecified portion of those bills. Germany permitting.

The interesting thing about the year that is now coming to a close is that the turmoil in the currency markets proved the Euroskeptics right—monetary union without fiscal union is not tenable in the long run—and was nevertheless a victory for those who have always seen the creation of the euro as merely an essential first step on the road to political union.

More

Eurozone banks reluctant to return ECB funds

Financial Times
December 28, 2010

Eurozone end-of-year financial market tensions have been highlighted by the European Central Bank’s failure to reabsorb funds it has spent on buying government bonds to combat the region’s debt crisis.

The euro’s monetary guardian had planned on Tuesday to absorb €73.5bn ($96.5bn) from the eurozone financial system – equivalent to the amount it has spent on government bonds since May. But eurozone banks offered the ECB just over €60bn.

The operation’s failure suggested that banks were reluctant to return funds to the ECB before the year-end period, when they will be under pressure to show strong liquidity on their books.

It was only the second time since the bond-buying programme was launched in May that the ECB has been unable to offset fully sums it has spent on bonds.

More

Το δημοσιονομικό αδιέξοδο

του Χρήστου Χατζηεμμανουήλ

New Post
28 Δεκεμβρίου 2010

Από τον Μάιο και μετά, η χώρα μας έχει παγιδευθεί σε μία αδιέξοδη ατραπό. Το δίλημμα που εκλήθησαν να απαντήσουν οι Έλληνες βουλευτές, και μέσω αυτών ο ελληνικός λαός, ήταν κατά τα φαινόμενα σαφές και επιδεχόταν μόνον μία απάντηση: Ναι στο Μνημόνιο, μεταρρυθμίσεις, και στο βάθος του τούνελ μια καλύτερη, παραγωγική και ανταγωνιστική Ελλάδα...

Ή, αν επικρατούσε η αντιμνημονιακή στάση, άρνηση της κοινής λογικής, άρση της διεθνούς οικονομικής στήριξης και, ως άμεσο αποτέλεσμα, δημοσιονομική κατάρρευση και χρεοκοπία της χώρας. Με άλλα λόγια, για να χρησιμοποιήσουμε την ιατρική μεταφορά του κου Στρως-Καν, ή ο ασθενής θα αποδεχόταν μια επίπονη και τραυματική θεραπεία ή θα πέθαινε.

Για ορισμένους, η συνιστώμενη θεραπεία δεν μοιάζει καν με ακρωτηριασμό, αλλά με ελαφρώς επώδυνη επαναφορά στη θέση τους των αρθρώσεων της οικονομίας μας, που είχαν εξαρθρωθεί με ευθύνη του πολιτικού συστήματος. Ελέχθησαν και λέγονται πολλά για την κρίση ως μία καλή ευκαιρία, που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Ακούμε ξανά και ξανά ότι το Μνημόνιο αποτελεί την αποτύπωση ενός γενναίου μεταρρυθμιστικού προγράμματος, που η χώρα θα έπρεπε να έχει υλοποιήσει εδώ και χρόνια. Ακούμε ότι οι μεταρρυθμίσεις θα οδηγήσουν σχεδόν αυτόματα σε αποτελεσματικότερη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας, μεγαλύτερη διεθνή ανταγωνιστικότητα, κι από εκεί σε ταχύτερη και βιώσιμη ανάπτυξη. Και η άποψη αυτή δεν στερείται παντελώς βάσεως.

Πλην όμως, για να υπάρξει το προσδοκώμενο συνολικό οικονομικό όφελος, πρέπει να ευσταθεί η βασική υπόθεση εργασίας: ότι, δηλαδή, η διεθνής στήριξη θα διασφαλίσει τη δημοσιονομική βιωσιμότητα της χώρας κατά το διάστημα της προσαρμογής. Με άλλα λόγια, ότι η ανάταξη του παραγωγικού ιστού της χώρας δια των διαρθρωτικών αλλαγών θα παραγάγει τα θετικά της αποτελέσματα ενόσω υπάρχει ακόμη δυνατότητα αναστροφής της πορείας διόγκωσης του δημοσίου χρέους και σταδιακής μετέπειτα αποκλιμάκωσής του, χωρίς αναστολή πληρωμών ή αναδιάρθρωση. Διότι προφανώς, εάν η μη συμμόρφωση με τις συμβατικές υποχρεώσεις προς τους πιστωτές μας είχε κριθεί εξ αρχής αναπόφευκτη ή εξαιρετικά πιθανή, δεν θα ήταν προς συμφέρον του λαού μας να εμπλακεί σε μια διαδικασία περαιτέρω δανειακής επιβάρυνσης, και μάλιστα με νομικώς επαχθέστερους όρους.

Περισσότερα

ΕΕ: Διπλάσια γραφειοκρατία για μια νέα επιχείρηση στην Ελλάδα

Express
28 Δεκεμβρίου 2011

"Η πρόοδος σχετικά με το μέσο όρο και το κόστος για την έναρξη μιας εταιρίας περιορισμένης ευθύνης παραμένει ασθενική στην Ελλάδα", δήλωσε ο Επίτροπος για θέματα Βιομηχανίας και Επιχειρηματικότητας, κ. A. Ταγιάνι, μετά από σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΝΔ, κ. Γ. Παπανικολάου.

Ειδικότερα, η σύσταση μιας νέας εταιρίας στην Ελλάδα απαιτεί 15 μέρες και 1.101 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος μέσος χρόνος στην Ε.Ε. είναι 8 ημέρες και το κόστος αντιστοιχεί στα 417 ευρώ. Παρόλα αυτά, η Ελλάδα σημείωσε σημαντική βελτίωση των επιδόσεών της, τη διετία 2007-2008, καθώς μέχρι τότε η σύσταση μιας νέας εταιρίας απαιτούσε 30 μέρες και 1.366 ευρώ, ενώ ο αντίστοιχος χρόνος στην Ε.Ε. ήταν 12 μέρες και το συνολικό κόστος ανερχόταν στα 485 ευρώ. Ο κ. Γ. Παπανικολάου επεσήμανε πως η επιχειρηματική δραστηριότητα και οι άμεσες ξένες επενδύσεις σε μια χώρα συνδέονται και επηρεάζονται άμεσα από το βαθμό των γραφειοκρατικών εμποδίων και απευθυνόμενος προς την Επιτροπή, σημείωσε τις σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις, που επιφέρει η γραφειοκρατία στις οικονομίες των κρατών μελών, ιδίως μέσα σε ένα ιδιαίτερα αρνητικό οικονομικό περιβάλλον, όπως το σημερινό.

Από την πλευρά του, ο Επίτροπος Tajani υπογράμμισε πως συμμερίζεται τις ανησυχίες, που εξέφρασε ο ευρωβουλευτής και οι οποίες έχουν επισημανθεί μέσα στην αξιολόγηση του Κοινοβουλίου, σχετικά με το νόμο για τις μικρές επιχειρήσεις για την Ευρώπη (Small Business Act), και αναγνωρίζει τη δυσκολία σύστασης μιας νέας επιχείρησης, λόγω της ποικιλομορφίας των συστημάτων, που υπάρχουν στα διάφορα κράτη μέλη, Ως εκ τούτου, θεωρεί απαραίτητη τη θέσπιση ενιαίου συστήματος για τη σύσταση των επιχειρήσεων, σύμφωνα με το οποίο η διεκπεραίωση της διαδικασίας θα γίνεται σταδιακά και θα είναι δυνατή η δημιουργία μιας επιχείρησης, εντός 48 ωρών. Σημειώνεται, εξάλλου, ότι η αντιμετώπιση αυτών των δυσκολιών αποτελεί μέρος της πολιτικής της Επιτροπής, για παραπάνω από δέκα χρόνια. Το 1997, εκδόθηκε, για πρώτη φορά, σύσταση, όπου προτείνει μέτρα για την επιτάχυνση και την απλοποίηση των διαδικασιών εκκίνησης μιας εταιρίας, ενώ το 2000 ο Χάρτης για τις Μικρές Επιχειρήσεις περιείχε «λιγότερο δαπανηρές και ταχύτερες διαδικασίες εκκίνησης» ως ένα από τα 10 σημεία, στα οποία δίνουν έμφαση οι πολιτικές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΜΜΕ).

Περισσότερα

What happened next? Greek protests

by Stephen Moss

Guardian
December 27, 2010

Stephen Moss visited Athens in May during violent clashes when three people died. This month he went back to see whether calm has returned to the city.

Naturally, I have come back looking for trouble. So it is a little disappointing that the first thing I see in Syntagma Square – the constitutional heart of Greece and the scene of violent demonstrations in the spring when parliament voted through an emergency austerity programme – is a small red tourist train with a dozen or so passengers aged from eight to 80 waiting to take a ride at dusk. Athens's numerous police, in their bafflingly varied uniforms, look bored.

The following day is more like it. There is a demonstration to mark the second anniversary of the death of 15-year-old Alexandros Grigoropoulos, who was shot by a police officer in the Exarchia district of central Athens in December 2008, triggering a wave of violent protest across Greece. By late-afternoon the memorial march has given way to mayhem. Rocks are thrown, shop windows broken, bus shelters set alight; a man mistaken for an undercover policeman is attacked; three handcuffed youths with bloodied faces sit on a kerb; when one gets up, a policeman kicks him to the ground. Welcome to Athens, home of Socrates and, as one local describes it to me, capital of the Balkans.

"If someone from Munich came to live in Athens, they would think this was a chaotic city," says investment expert Aristos Doxiadis, "but we're used to the centre of the city closing down once a week. It's not new for us."

More

ECB's Mersch Urges Stiffer Penalties for Rulebreakers

Wall Street Journal
December 28, 2010

European proposals to stiffen penalties for profligate euro-zone countries don't go far enough, European Central Bank governing council member Yves Mersch said Tuesday.

Mr. Mersch, who is also governor of the Bank of Luxembourg, called for earlier action and near-automatic sanctions against countries with deficits that exceed 3% of gross domestic product, the European Union limit.

"Recent European proposals on euro-zone economic governance are a step in the right direction, but are not ambitious enough to ensure healthy and effective functioning of the monetary union," Mr. Mersch wrote in an end-of-year address.

More

As Ireland Flails, Europe Lurches Across the Rubicon

Wall Street Journal
December 27, 2010

On Oct. 18, Angela Merkel and Nicolas Sarkozy took a sunset stroll on the beach of this chic casino resort (Deauville, France). Five months earlier, Europe had committed more than $100 billion to rescue Greece. Now the Continent's debt crisis was moving on to Ireland, and the German leader worried Berlin would have to foot the bill for this and future bailouts.

"Angela, I'm going to help you," the French president said, before they set out for the boardwalk. The air chilled, so Mr. Sarkozy ordered an aide to fetch Ms. Merkel's coat. The lights of the palatial casino flickered in the distance.

The two leaders had a risky plan: The Deauville pact, sealed that evening, called for investors holding bonds in insolvent euro-zone nations to shoulder losses on them, starting in 2013. That would instill discipline in profligate countries, but also implied that a Western European nation might default on its debts. That hadn't happened in half a century, and the mere suggestion would shake markets, Mr. Sarkozy's own advisers had warned.

More

Πόσο θα αντέξει αυτή η κυβέρνηση;

του Στέφανου Κασιμάτη

Καθημερινή
28 Δεκεμβρίου 2010

Κορυφαίος παράγων της Αστυνομίας πληροφορεί διαπρεπή πολιτικό της αντιπολίτευσης ότι «ταυτοποιήθηκε» ένας από τους διαδηλωτές που επιτέθηκαν στον Κωστή Χατζηδάκη και τον τραυμάτισαν. Κατά τις πληροφορίες, ο περί ου ο λόγος διαδηλωτής τυγχάνει να είναι συνταξιούχος μιας ορισμένης ΔΕΚΟ - που δεν είναι φρόνιμο να την κατονομάσω. Ο συνομιλητής προσθέτει (ουσιαστικά, αντιπαραβάλλει με την αποκάλυψη) την πληροφορία ότι δύο από τα άτομα που προσπάθησαν να προστατεύσουν τον τέως υπουργό ήσαν άνεργοι· επικαλείται δε σχετικά δημοσιεύματα του Τύπου. (Για τους κυριολεκτούντες, ως προς τη χρήση του επιθέτου «κορυφαίος», σημειώνω ότι η κορυφή είναι συχνά ένα επίπεδο, όπου πολλοί μπορεί να συνυπάρξουν αρμονικά ή μη...)

Το αν είναι ακριβής η πληροφορία εξαρτάται από ένα σωρό παράγοντες: Αν είπε την αλήθεια ο «κορυφαίος παράγων». Αν είπε την αλήθεια ο «διαπρεπής πολιτευόμενος». Μήπως και οι δύο θυσίασαν την ακρίβεια για τη φαντασία; (Λόγου χάριν, για να ενισχύσουν τη χρησιμότητα που μπορεί να έχουν στον συνομιλητή τους...) Μήπως, από υπερβολική αυτοπεποίθηση, ο καθένας τους μετέδωσε το δικό του συμπέρασμα, βασιζόμενος σε στοιχεία ή κουβέντες που δεν ερμηνεύει πάντα ο καθένας με τον ίδιο τρόπο;

Είτε είναι έτσι είτε όχι, αφήστε το υπό αίρεσιν και δείτε το υπό το πρίσμα δύο χθεσινών ειδήσεων: Στέλεχος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (συλλόγου, ο οποίος σεμνύνεται να αυτοχαρακτηρίζεται ως «ο αρχαιότερος επιστημονικός σύλλογος της σύγχρονης Ελλάδας»...) καλεί από ραδιοφωνικό σταθμό την κυβέρνηση «να μην προχωρήσει στην εφαρμογή μέτρων, που τα επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Η διατύπωση είναι σκοπίμως αμφίσημη: να μην εφαρμόσει τα μέτρα που καταργούν την προστασία του δικηγορικού επαγγέλματος και να εξακολουθήσει την πατροπαράδοτη στάση μας εδώ και τριάντα χρόνια (δηλαδή, να κάνουμε τα κορόιδα απέναντι σε ευρωπαϊκούς κανονισμούς, που έχουμε την υποχρέωση να εφαρμόσουμε...) ή μήπως να τα νομοθετήσει και, στα μουλωχτά, να μην εφαρμόσει όσα νομοθετήσει; Αν είναι το δεύτερο, τότε η Ομοσπονδία Συλλόγων της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, το διατυπώνει με περισσότερη ευθύτητα: κατά πληροφορίες μεταδοθείσες από την κρατική τηλεόραση, η ομοσπονδία διοχετεύει ανεπισήμως στους συνομιλητές της ότι, θα αποσύρει την απειλή της απεργίας, εφόσον η κυβέρνηση νομοθετήσει τις μετατάξεις υπαλλήλων της πρώην Ολυμπιακής (που σήμερα απειλούν το μονοπώλιο των ήδη εργαζομένων στην ΥΠΑ), αλλά δεν τις εφαρμόζει στην πράξη.

Μα δεν είναι χάρμα; Καθώς ξεχαρβαλώνεται το «κοινωνικό συμβόλαιο» της Μεταπολίτευσης, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η κοινωνία επιστρέφει στη «φυσική κατάσταση», όπως την περιγράφει ο Χομπς στον «Λεβιάθαν»: ο καθένας για τον εαυτό του και κάθε συντεχνία, από αυτές που παρήγαγαν τη μεσοαστική τάξη των χρόνων της ευημερίας, εναντίον όλων. Η «ανυπακοή», την οποία διατρανώνει η Αριστερά, συγχέεται με τον συντεχνιακό εγωισμό. Με τέτοιες συνθήκες, όταν δηλαδή οι μεταρρυθμίσεις αγγίζουν πλέον τα συμφέροντα των ισχυρών επαγγελματικών ομάδων, που σχηματίζουν τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης και του κομματικού συστήματος, η πολιτική της κλάψας και του κατευνασμού δεν βοηθούν. Εύκολα τα βάζει κανείς με τους λίγους πλούσιους (έστω και με τα λόγια...), αλλά με τους πολλούς, τα μικρά και συνασπισμένα συμφέροντα πώς μπορεί να τα βάλει; Μπορεί, εφόσον έχει τη διάθεση να αλλάξει πρώτα ο ίδιος.

Περισσότερα

Λεφτά (δεν) υπάρχουν (πια)

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
28 Δεκεμβρίου 2010

Οταν ο σημερινός πρωθυπουργός είπε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» ίσως να φανταζόταν δύο πράγματα. Οπως τον διαβεβαίωναν κομματικοί δίαυλοι, αλλά και κοινωνικές «φιλίες», τα κρατικά ταμεία ήταν πολιτικώς άδεια, γεμάτα όμως από εντολές είσπραξης οφειλών. Δεν είχε παρά να δώσει εντολή στους κρατικούς εισπράκτορες. Είναι αλήθεια ότι η άρνηση των εφοριών να εισπράξουν όσα κάποιοι, πάρα πολλοί, χρωστούν στο κράτος είχε λάβει «ύποπτες» διαστάσεις.

Ομως, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έλαβε υπόψη του ότι πάρα πολλοί συμπατριώτες του είχαν εδώ και καιρό πάψει να αναγνωρίζουν την εξουσία του κράτους. Ενας διοικητικός μηχανισμός τον οποίο μπορεί κανείς να εξαπατά τόσο εύκολα και συστηματικά προφανώς χάνει τον σεβασμό των οφειλετών «του». Στα μάτια των φορολογούμενων πολιτών, η αξία όσων προσφέρει το κράτος ευτελίζεται. Τελικά, όχι μόνον δεν πληρώνεις τις κρατικές υπηρεσίες, αλλά προτιμάς να «πληρώσεις» εκείνον που χειρίζεται το κομμάτι κρατικής περιουσίας που, προσωρινώς ή μονιμότερα, χρειάζεσαι.

Το δεύτερο ατόπημα του σημερινού πρωθυπουργού είναι ότι στηρίχθηκε σε ένα αμάλγαμα «κοινωνικής» παρατήρησης και «σοσιαλιστικών» προκαταλήψεων. Ο κ. Παπανδρέου είναι και αυτός, όπως πολλοί άλλοι της πολιτικής, μέλος κοινωνικών συναντήσεων, οι καθημερινές συζητήσεις των οποίων διαγιγνώσκουν και επιλύουν το «ελληνικό πρόβλημα». Παρόμοιες συζητήσεις συστηματικά κατακλύζονται από πληροφορίες και διηγήσεις, περί των ατελείωτων μπίζνες, της άσωτης διαβίωσης και των πολυτελών συνηθειών της πολυπληθούς τάξης των πολιτισμικά εκμαυλισμένων μεσοαστών. Εύκολα ένας αυθόρμητος σοσιαλιστής πρόεδρος θα μπορούσε να πάρει από τα πορτοφόλια των μεν για να γεμίσει τις τσέπες των δε. Δυστυχώς, ακόμη και στη διάτρητη από τις πασοκικές κακουχίες ελληνική πραγματικότητα, δεν διαφέρουμε τόσο πολύ από τα άλλα κράτη. Πλούσιο κράτος είναι εκείνο που διαθέτει δυναμική, ανταγωνιστική και ελεύθερη οικονομία.

Περισσότερα

Διπλάσια γραφειοκρατία για μια νέα επιχείρηση στην Ελλάδα

Ναυτεμπορική
28 Δεκεμβρίου 2010

H πρόοδος σχετικά με το μέσο όρο και το κόστος για την έναρξη μιας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης παραμένει ασθενική στην Ελλάδα δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος για θέματα Βιομηχανίας και Επιχειρηματικότητας, A. Ταγιάνι, μετά από σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΝΔ, Γ. Παπανικολάου.

Ειδικότερα, η σύσταση μιας νέας εταιρείας στην Ελλάδα απαιτεί 15 μέρες και 1.101 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος μέσος χρόνος στην ΕΕ είναι οκτώ ημέρες και το κόστος αντιστοιχεί στα 417 ευρώ.

Παρόλα αυτά, η Ελλάδα σημείωσε σημαντική βελτίωση των επιδόσεών της τη διετία 2007-2008 καθώς μέχρι τότε η σύσταση μιας νέας εταιρείας απαιτούσε 30 μέρες και 1.366 ευρώ, ενώ ο αντίστοιχος χρόνος στην ΕΕ ήταν 12 μέρες και το συνολικό κόστος ανερχόταν στα 485 ευρώ.

Περισσότερα

Is Greece Really Bankrupt?

Seeking Alpha
December 26, 2010

What gives with Greece? If we look at only one, narrow, set of the statistics, i.e. government debt and official GDP figures, and compare them with other nations, then by all means Greece is essentially bankrupt - just as so many fear-mongering "analysts" claim.

But... Disraeli's saying "lies, damned lies and statistics" is always a good piece of advice. Even if he actually never said it himself.

So what should we look at? Two facts:

1. Greece has one of the lowest total debt to GDP ratios amongst OECD nations. Yes, that's right, lowest; because even though government debt is very high at 127% of GDP (end of 2009 and going higher, probably to 140% by the end of 2012) private debt (i.e. corporate plus household) comes to only 108% of GDP, making for a total debt to GDP ratio of only 235%. That's lower than Switzerland (313%), Canada (259%) or, gasp!, ever-so-self-righteous Germany itself (285%).

2. Greece has a very large, but very real, "shadow" economy due to widespread tax-evasion and corruption. The IMF estimates it at 27% of GDP, by far the highest of any OECD nation (average is estimated at 11%). This means that officially reported Greek debt/GDP ratios are grossly overstated.

Below is a table I constructed based on data from McKinsey for total debt (2009) and the IMF for the shadow economy. The adjusted figures include the shadow economy in the total debt to GDP ratio.

More

Greek Americans love their homeland, but there are limits

by Anthee Carassava

Los Angeles Times
December 26, 2010

Just before dawn in New Jersey 40 years ago, Nick Paravalos jumped ship, sneaking toward an American dream that he had nurtured for decades, leaving Greece behind for good.

Starting with $20 in his pocket, the Piraeus-born seaman began to bounce from job to job, washing dishes and busing tables for years before settling in upstate New York, marrying, and setting up the first of three diners in the sleepy town of Scotia.

The tale is a template of the American promise of upward mobility, one that millions of hardworking immigrants have realized in the course of several generations. But for Paravalos and his 2.5 million compatriots in scores of cities across the United States, heart-swelling national pride and nostalgia for the old country linger.

"No one leaves [Greece] without dreaming of going back," the 64-year-old retired restaurateur said during a recent telephone interview. "And even if it doesn't happen, our heart is always with the patrida, our homeland."

For Greek officials struggling to fix the nation's broken economy and technocrats aggressively tapping all sources of financing to avert Europe's first default on a country's national debt, no other words and sentiments could sound sweeter these days.

More

Φταίει το ευρώ;

του Τάκη Μίχα

Protagon.gr
27 Δεκεμβρίου 2010

«Ο δρομος για την Κολαση ειναι στρωμενος με καλες προθεσεις» γραφεί ο Ντοστογιέφσκι σε ένα από τα μυθιστορήματα του. Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Σημίτη είχε τις καλύτερες προθέσεις όταν προωθούσε την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Όμως, όπως άλλωστε ισχύει με κάθε πολιτική παρέμβαση στην οικονομία, έτσι και η πολιτική παρέμβαση τους συναλλαγματικούς μηχανισμούς μέσω της δημιουργίας του ενιαίου νομίσματος, οδήγησε στην καταστροφή των λεπτών εξισορροπητικών μηχανισμών της αγοράς με αποτέλεσμα να σταλεί η Ελλάδα στην κόλαση της ανεργίας και στην εργασιακή εξαφάνιση μιας ολόκληρης γενιάς. Διότι μέσα στα πλαίσια της ΟΝΕ ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο μπορεί να αντιμετωπισθεί η φθίνουσα ανταγωνιστικότητα μιας χώρας όπως η Ελλάδα, είναι με την αύξηση της ανεργίας.

Στην πριν την ΟΝΕ εποχή όταν μια χώρα αντιμετώπιζε μια μείωση στην ζήτηση ορισμένων προϊόντων της, τότε η αξία του νομίσματος μειωνόταν αυτόματα. Αυτή η αυτόματη αντίδραση της αγοράς οδηγούσε σε αύξηση των άλλων εξαγωγών και την μείωση των εισαγωγών αμβλύνοντας με αυτό τον τρόπο την αύξηση της ανεργίας που προκαλούσε η αρχική μείωση των εξαγωγών. Όμως αυτές οι αυτοματοποιημένες σταθεροποιητικές αντιδράσεις δεν είναι πια δυνατές σε μια χώρα η οποία δεν έχει το δικό της νόμισμα.

Φυσικά υπάρχουν θεωρητικά και άλλοι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί η άνοδος της ανεργίας σε μια χώρα μέλος της ΟΝΕ Αν π.χ. οι τιμές και οι μισθοί ήσαν ελαστικοί τότε μια μείωση της ζήτησης θα οδηγούσε σε αυτόματη προσαρμογή προς τα κάτω μισθών/τιμών και έτσι θα αποφεύγετο η ανεργία. Μ’ αυτό τον τρόπο θα διατηρείτο το ίδιο επίπεδο απασχόλησης χωρίς την ανάγκη της μείωσης της ονομαστικής αξίας του νομίσματος. Όμως οι σκληρύνσεις που επικρατούν στην αγορά προϊόντων και εργασίας στην Ελλάδα καθιστούν αυτή την προοπτική ανέφικτη-ή τουλάχιστον κοινωνικά πολύ επώδυνη.

Περισσότερα

Οι εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα

του Ιωάννη Ληξουριώτη

Καθημερινή
26 Δεκεμβρίου 2010

Ηδη στο πρώτο κείμενο του Μνημονίου των αρχών του Μαΐου καλείται η κυβέρνηση να μεταρρυθμίσει το νομικό πλαίσιο για τις μισθολογικές διαπραγματεύσεις στον ιδιωτικό τομέα, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος της Διαιτησίας. Ταυτόχρονα αξιωνόταν να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να καταστούν πιο ευέλικτες οι σχέσεις εργασίας, προκειμένου να προωθηθεί η δημιουργία θέσεων απασχόλησης και να αντιμετωπιστεί η μακροχρόνια ανεργία.

Eπειτα από ελάχιστες ημέρες, στον νόμο που εκδόθηκε για την εφαρμογή του Μνημονίου περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων μια λιτή διάταξη η οποία, χωρίς περιστροφές, ορίζει ότι οι όροι των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων μπορούν να αποκλίνουν (και δυσμενέστερα) των κλαδικών και των Εθνικών Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και οι όροι των κλαδικών μπορούν και αυτές να αποκλίνουν από τα οριζόμενα στις ΕΓΣΣΕ. Με τη διάταξη αυτή εγκαταλείπεται η ισοπεδωτική λογική της «ευνοϊκότητας» και εισάγεται στο ελληνικό σύστημα η «αρχή της αυτονομίας» μεταξύ των ειδών των συλλογικών συμβάσεων ώστε να προσαρμόζονται οι ρυθμίσεις τους στις εκάστοτε ανάγκες και στις οικονομικές δυνατότητες κάθε διαπραγματευτικού επιπέδου.

Στη συνέχεια, όλως αντιφατικά, στα μέσα Μαΐου ψηφίζεται ένας νέος νόμος (αποτέλεσμα πολύμηνων διεργασιών που είχαν αρχίσει αμέσως μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία), ο οποίος σε μια σειρά από θέματα (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, προσωρινή απασχόληση, διαθεσιμότητα, διευθέτηση του χρόνου εργασίας κ. ο. κ.) περιλαμβάνει ρυθμίσεις με τις οποίες, προς πείσμα των αιτουμένων του Μνημονίου, εντείνεται η ακαμψία των εργασιακών σχέσεων. Κατά τα άλλα, ο νόμος αυτός αφήνει εκτός των ενδιαφερόντων του την αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της διαιτησίας.

Περισσότερα

What's next in the Eurozone financial crisis

Los Angeles Times
December 25, 2010

For a year now, the once-mighty euro has lurched from crisis to crisis as debt-ridden Greece and then Ireland were forced to ask their neighbors to bail them out of financial trouble.

The fear now is that fellow Eurozone members Portugal, Spain and Italy, which also have large budget deficits, will follow suit. Borrowing costs for these countries have skyrocketed even as they scramble to pass harsh austerity plans to convince investors of their commitment to cutting public spending.

But is too much austerity also a recipe for disaster, strangling demand and stifling growth? Can Germany, Europe's export powerhouse, continue to run up big trade surpluses with other Eurozone nations while refusing to stimulate consumption at home to help out its struggling neighbors?

Simon Tilford, chief economist for the Center for European Reform in London, spoke to The Times about the euro's ongoing difficulties.

More

Περισσότερο κράτος με σκοπό τη μείωση του κράτους

του Στέφανου Κασιμάτη

Καθημερινή
26 Δεκεμβρίου 2010

Την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου συνεδρίασε η Διυπουργική Επιτροπή Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων και μάλιστα σε διευρυμένη σύνθεση, καθώς συμμετείχαν στη συνεδρίαση εννέα υπουργοί της κυβέρνησης: Γ. Παπακωνσταντίνου, Μ. Χρυσοχοΐδης, Λούκα Κατσέλη, Ευ. Βενιζέλος, Τ. Μπιρμπίλη, Δ. Ρέππας, Χ. Παμπούκης, Γ. Διαμαντίδης και Τ. Χυτήρης. Αν το γεγονός διέλαθε της προσοχής σας, αυτό είναι πολύ δυσάρεστο, διότι η επιτροπή κατέληξε σε σημαντικές αποφάσεις. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, η επιτροπή «εξέτασε και εισηγείται τη συγκρότηση Γενικής Γραμματείας Αξιοποίησης Δημόσιας Ακίνητης Περιουσίας στο υπουργείο Οικονομικών, η οποία θα εποπτεύει τις κτηματικές υπηρεσίες, τα εθνικά κληροδοτήματα και την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΝΠΔΔ» και επίσης «προωθεί τη δημιουργία ενός φορέα χρηματοοικονομικής διαχείρισης των ώριμων προς αξιοποίηση ακινήτων του Δημοσίου με τη μορφή Α.Ε., στον οποίο θα περιέρχονται ακίνητα από υφιστάμενους φορείς του Δημοσίου και σε επομένη φάση θα διαθέσει μειοψηφικό πακέτο μετοχών στο Χρηματιστήριο Αθηνών».

Συνοψίζοντας την απόφαση με απλά λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κράτος δημιουργεί περισσότερο κράτος με τον σκοπό να μειώσει το κράτος. Κάτι τέτοιο είναι προφανώς παράλογο, αλλά όχι όσο νομίζει κανείς εκ πρώτης όψεως: Στην πραγματικότητα, είναι ακόμη περισσότερο παράλογο από όσο φαντάζεται κανείς στην αρχή. Και ο λόγος είναι ότι οι κρατικοί μηχανισμοί, που αποφασίστηκε να δημιουργηθούν για τους συγκεκριμένους σκοπούς, ήδη υφίστανται. Η εποπτεία, λ.χ., των εθνικών κληροδοτημάτων και της περιουσίας των ΝΠΔΔ, που πρόκειται να ανατεθεί στην υπό ίδρυση γενική γραμματεία, ανήκει σήμερα σε ειδική γενική διεύθυνση του υπουργείου Οικονομικών. Επομένως, προς τι η ίδρυση πρόσθετου κρατικού μηχανισμού για τον ίδιο σκοπό; Υποκύπτει κανείς στον πειρασμό να υποθέσει ότι η μεν υπάρχουσα γενική διεύθυνση δεν είναι σε θέση να εκτελέσει ικανοποιητικά τα καθήκοντά της, η δε πολιτική ηγεσία κρίνει άσκοπη την προσπάθεια να την ενεργοποιήσει. Γι’ αυτό επιλέγει τη λύση μιας νέας γενικής γραμματείας.

Περισσότερα

Τα ευρωομόλογα δεν λύνουν το πρόβλημα του χρέους

της Μιράντας Ξαφά

Καθημερινή
26 Δεκεμβρίου 2010

Με την κρίση εμπιστοσύνης προς την Ευρωζώνη να βαθαίνει, στην κρίσιμη σύνοδο κορυφής της 16ης Δεκεμβρίου οι ηγέτες της Ε.Ε. αποφάσισαν τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ΕΜΣ) που θα διαδεχθεί το προσωρινό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στη λήξη του, τον Ιούνιο του 2013. Η συμφωνία προβλέπει τη «συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα» στην επίλυση μελλοντικών κρίσεων, δηλαδή την υποχρέωση αναδιάρθρωσης χρέους με παράλληλο «κούρεμα» (haircut) της αξίας των ομολόγων στα οποία επένδυσαν ιδιώτες επενδυτές, εάν αυτό κριθεί απαραίτητο για τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών της χώρας-μέλους που προσέφυγε στον μηχανισμό.

Τα δάνεια που θα παρέχει ο νέος μηχανισμός θα δίδονται υπό όρους και το «κούρεμα» θα προβλέπεται μόνο όπου είναι αναγκαίο, όπως συμβαίνει με τα δάνεια του ΔΝΤ. Οι ηγέτες της Ε.Ε. συμφώνησαν παράλληλα να αναθεωρήσουν τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, ώστε ο νέος μηχανισμός να μη θεωρηθεί αντισυνταγματικός από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Γιούργκεν Σταρκ, θεωρεί ότι η μονιμοποίηση ενός ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης των χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα θα αποδειχθεί άχρηστη αν θεσπιστούν αξιόπιστοι κανόνες για τη δημοσιονομική πειθαρχία. Η Γερμανίδα καγκελάριος κ. Μέρκελ δεν θέλει, όμως, να αφήσει τίποτε στην τύχη. Ηδη συζητούνται δρακόντειες οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις στις δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες, που μπορεί να περιλαμβάνουν πρόστιμα που θα είναι συνάρτηση της υπέρβασης του ελλείμματος και του χρέους από τα όρια του 3% και 60% του ΑΕΠ, αντίστοιχα, που ορίζει η Ευρωπαϊκή Συνθήκη. Η «αυστηροποίηση» του Συμφώνου Σταθερότητας συμβάλλει στην αποτροπή μελλοντικών κρίσεων, δεν μπορεί όμως να αποκλείσει εκ προοιμίου το ενδεχόμενο μιας νέας. Θα πρέπει επομένως να θεσμοθετηθεί και μηχανισμός επίλυσης κρίσεων.

Περισσότερα

Θα αντέξει η Ευρώπη στην κρίση; Και εμείς;

του Λουκά Τσούκαλη

Καθημερινή
26 Δεκεμβρίου 2010

Ο Τομάζο Πάντοα-Σιόπα ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα στο ιδιότυπο πολιτικό σύστημα της Ευρώπης. Πρώην ανώτατο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της κεντρικής τράπεζας, υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Πρόντι στην Ιταλία, επικεφαλής μιας σημαντικής ευρωπαϊκής δεξαμενής σκέψης και πρόσφατα σύμβουλος του Ελληνα πρωθυπουργού, ο Πάντοα-Σιόπα ήταν ένας τεχνοκράτης με πολιτικό μυαλό. Με άλλα λόγια, συνδύαζε τη γνώση με το πολιτικό κριτήριο και την κοινωνική ευαισθησία. Ανήκε στη γενιά εκείνη που έχτισε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Στήριξε την Ελλάδα όταν ξέσπασε η κρίση, γιατί ήταν προοδευτικός άνθρωπος και εφάρμοζε στην πράξη την αρχή της αλληλεγγύης. Ο θάνατός του σηματοδοτεί και το πέρασμα της σκυτάλης στην επόμενη γενιά των Ευρωπαίων πολιτικών και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσης.

Είναι αλήθεια βέβαια ότι η Ευρώπη ενηλικιώθηκε μέσα από αλλεπάλληλες κρίσεις, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Στη σημερινή συγκυρία απαιτούνται μέτρα επιεικώς αδιανόητα μόλις λίγους μήνες πριν: ένα μίνιμουμ δημοσιονομικής ένωσης που θα περιλαμβάνει αυστηρούς περιορισμούς στη διαχείριση των εθνικών προϋπολογισμών, κοινά εργαλεία και μηχανισμούς στήριξης για να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις τον πανικό (και την κερδοσκοπία) στις αγορές. Η σύγκλιση απόψεων απαιτεί συνήθως και σύγκλιση συμφερόντων, αλλά σήμερα η οικονομική κατάσταση στη Γερμανία –ή τη Σουηδία– διαφέρει ριζικά από την αντίστοιχη στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία ή την Ελλάδα. Δεν χτίζεται εύκολα συναίνεση σε μια τέτοια βάση. Ταυτόχρονα, ενισχύονται οι τάσεις εσωστρέφειας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι δημαγωγοί χτυπάνε τα ταμπούρλα του εθνικισμού και οι πολιτικές ηγεσίες προσπαθούν να αρπαχτούν από την πατροπαράδοτη εθνική σταθερά για να μην τους παρασύρει το ρεύμα της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής απαξίωσης. Δύσκολοι καιροί για υπερεθνικές συνεργασίες, πρέπει να το παραδεχτούμε.

More

Ο νέος πατριωτισμός

του Αλέξη Παπαχελά

Καθημερινή
26 Δεκεμβρίου 2010

Δεν διαφωνώ καθόλου με όσους πιστεύουν ότι οι ιστορικές στιγμές που ζούμε μπορούν να συγκριθούν με το 1909, το 1922 ή άλλες κρίσιμες καμπές της Νεοελληνικής Ιστορίας. Ολοι μας ψάχνουμε ηγεσία, όραμα, δοκάρια πάνω στα οποία να στηρίξουμε το φρόνημα στις σκοτεινές ώρες που διανύουμε. Οι πολίτες αυτής της χώρας νιώθουν την απελπισία και δεν βλέπουν φως, μοιάζουν με ανθρώπους που βρίσκονται στο επίκεντρο μιας θύελλας, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουροι ότι υπάρχει πυξίδα, καπετάνιος και εντέλει ασφαλής αντίπερα όχθη. Οι απειλές είναι πολλές και είναι αποτέλεσμα δεκαετιών. Η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει μόνο οικονομικά. Εχει ένα διαλυμένο κράτος, δεν μπορεί να λύσει απλά προβλήματα όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, τα πανεπιστήμιά της είναι τραγικά και όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις κάτι σάπιο από κάτω. Ναι, έχετε δίκιο, αν αυτό σκέπτεσθε· και τα μέσα ενημέρωσης έχουν παίξει έναν άθλιο ρόλο, άλλοτε συγκαλύπτοντας και άλλοτε καταγγέλλοντας και φωνασκώντας απλώς για τα νούμερα και τον χαβαλέ...

Πρέπει, λοιπόν, να ξαναστήσουμε το ελληνικό κράτος, να βεβαιωθούμε ότι η ανομία δεν είναι πια ο κανόνας και να οργανώσουμε όλη τη χώρα σε άλλες βάσεις. Ακούω διαφόρους που θεωρούν ότι η λύση είναι ένα μεγάλο πατριωτικό, αντιμνημονιακό μέτωπο, που θα φέρει μαζί την Εκκλησία, το ΚΚΕ, το παλαιό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ και ένα τμήμα της λαϊκής Δεξιάς. Υπέροχο ακούγεται, αλλά με ποια προοπτική; Τι θέλουμε πάλι; Κάποιους που θα χαϊδέψουν τα αυτιά του λαού, θα του θυμίσουν ένα ένδοξο παρελθόν και θα του πουλήσουν πάλι το παραμύθι ότι μας κυνηγάνε όλοι γιατί είμαστε οι... καλύτεροι; Ή μήπως ψάχνουμε πάλι μεσσίες και κακέκτυπα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ο οποίος ήξερε να ξεσηκώνει τα πλήθη έχοντας πάντοτε την ασφάλεια των άριστων και στενών σχέσεων με ό,τι πιο διαπλεκόμενο στη χώρα;

Περισσότερα