Το «πατριωτικό» ευρώ

του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Καθημερινή
4 Οκτωβρίου 2011

Η πραγματική κατάρα για τους ανθρώπους της εργασίας και τις επιχειρήσεις είναι ο πληθωρισμός. Από τον οποίο θελήσαμε να απαλλαγούμε με τη συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη. Οταν το νόμισμα χάνει την αξία του, όλα το ακολουθούν. Η ελληνική δραχμή, μετά την υποτίμηση του 1953, υπήρξε ένα καλό και σταθερό νόμισμα. Σε αυτό βοήθησαν καθοριστικά δύο στοιχεία σταθερότητας. Το πρώτο ήταν η ένταξη της Ελλάδας στο σύστημα σταθερών ισοτιμιών και ελεύθερων συναλλαγών, γνωστό με το όνομα Μπρέτον Γουντς, όπως συμφωνήθηκε μεταξύ των ελεύθερων και ομοιοδημοκρατικών κρατών. Οπως όλα τα νομίσματα που συμμετείχαν στο σύστημα, έτσι και η δραχμή είχε μια σταθερή ισοτιμία έναντι του δολαρίου, που ήταν το νόμισμα - άγκυρα ολόκληρου του μηχανισμού ισοτιμιών. Αυτό, πρακτικώς, σημαίνει πως τα κέρδη παραγωγικότητας οδηγούσαν αμέσως σε περισσότερη ευημερία των Ελλήνων.

Το δεύτερο ήταν ο εσωτερικός έλεγχος της αξίας του νομίσματος. Ο πληθωρισμός παρέμεινε, πριν από τη μεγάλη κρίση του ’70, χαμηλός και ελεγχόμενος. Την περίοδο 1959 - 1972 μόνον δύο χρονιές πέρασε το 4%: το 1966 (4,7%) και το 1972 (4,1%). Η εξήγηση είναι σχετικά απλή: με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλες οι κυβερνήσεις αυτής της περιόδου σεβάστηκαν τον κανόνα της δημοσιονομικής λιτότητας. Ταυτοχρόνως, η Τράπεζα της Ελλάδος διατηρούσε καλό έλεγχο στην κυκλοφορία του χρήματος, αφού το πιστωτικό σύστημα βρισκόταν υπό αυστηρό διοικητικό έλεγχο, ενώ μόνον το κράτος και ελάχιστες επιχειρήσεις μπορούσαν να δανειστούν στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων.

Περισσότερα