Η διάλυση της κραταιάς Κεντροδεξιάς

του Ανδρέα Aνδριανόπουλου

Καθημερινή
15 Μαΐου 2012

Πολύ δύσκολα θα φανταζόταν κανείς πως θα έφθανε στιγμή που σε μια εκλογική αναμέτρηση ο χώρος τη Κεντροδεξιάς θα ήταν χωρισμένος σε τουλάχιστον τέσσερα κομμάτια. Το κακό ξεκίνησε μετά την αποχώρηση Μητσοτάκη από την ηγεσία της παράταξης. Ο χώρος ξαναγύρισε στην εποχή των διάσπαρτων βαρωνιών με συνεκτικό κρίκο την επιδίωξη νομής της εξουσίας. Και με μοχλό τον δημόσιο τομέα. Δίχως την παραμικρή ιδεολογική αρματωσιά, ο πολιτικός χώρος που κάλυπτε η Ν.Δ. άρχισε και πάλι, όπως και στο παρελθόν, να ετεροπροσδιορίζεται. Ο κομματικός αυτός οργανισμός γνώριζε τι δεν είναι. Δεν ήταν Αριστερά, κομμουνισμός, σοσιαλισμός ή παπανδρεϊσμός. Ηταν όμως εντελώς άγνωστο το τι ακριβώς ήταν.

Στο τελευταίο συνέδριο που έγινε στη Χαλκιδική, λαξεύτηκε και η ταφόπετρα της όποιας προσπάθειας ιδεολογικής ταυτοποίησης της παράταξης. Αποσαφηνίσθηκε μόνο πως δεν είναι σοσιαλδημοκρατική ή νεοφιλελεύθερη. Δίχως κανείς να γνωρίζει ουσιαστικά το πραγματικό περιεχόμενο των δύο αυτών εννοιών. Η Ν.Δ. κι ο κόσμος της υποστήριζαν κάτι που δεν καταλάβαιναν καλά (τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό λ.χ.) και στρέφονταν εναντίον αρχών που δεν καταλάβαιναν καθόλου. Τον νεοφιλελευθερισμό, δηλαδή.

Με τη διακυβέρνηση Καραμανλή του νεότερου το πρόβλημα κορυφώθηκε. Ο κόσμος είχε επενδύσει ελπίδες και είχε δώσει την εξουσία σε μια ανανεωμένη υποτίθεται κεντροδεξιά κομματική οντότητα. Για τους έμπειρους παρατηρητές όμως, γρήγορα έγινε αντιληπτό πως η καινούργια πολιτική τάξη πραγμάτων είχε εξουσίες που δεν ήξερε τι ακριβώς να τις κάνει. Με την έκφραση θαυμασμού στον συμβολικό ρόλο της Αριστεράς(!), με εγκατάλειψη κάθε ιδέας σοβαρής και βαθιάς μεταρρύθμισης στους μηχανισμούς του κράτους και με τη σύντομη καταβύθιση στο παιχνίδι της εξουσίας και της διαφθοράς, η Κεντροδεξιά γρήγορα ξέχασε (αν το είχε βέβαια ποτέ ξεκάθαρο στο μυαλό της) γιατί είχε γίνει κυβέρνηση και πού διέφερε από τους άλλους. Καταπιάστηκε λοιπόν με την αξιοποίηση του Δημοσίου ως μέσου ψηφοθηρικής αναμόχλευσης και οδηγήθηκε, μάλλον απολύτως φυσιολογικά, στη διόγκωση του κράτους, στο βάθεμα των ελλειμμάτων, στη διαφθορά και, τελικά, στην οικονομική καταβαράθρωση της χώρας.

Περισσότερα