Απο εδώ οι πεθαμένοι, από εκεί τα φαντάσματα

του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Τα Νέα
19 Μαΐου 2012

Ας το δούμε κι αλλιώς. Ας πούμε ότι τα δύο τέως μεγάλα κόμματα συγκέντρωσαν μαζί γύρω στο 50 - 55% των ψήφων και σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πώς θα μας φαινόταν αυτό; Πέρα από τη βέβαιη εντατικοποίηση (ή περαιτέρω εκτράχυνση) του «αντιμνημονιακού αγώνα», δεν θα παραπονιόμασταν άραγε και πάλι, επειδή ο λαός διαιώνισε, έστω υπό τον φόβο της ακυβερνησίας, την κυριαρχία δύο κομμάτων φθαρμένων και διεφθαρμένων, απαξιωμένων στην ίδια τη συνείδησή του και πασιφανώς ανίκανων ν' αποβάλουν την παραδοσιακή πολιτικάντικη νοοτροπία τους;

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έθαψαν ένα πτώμα που έμενε άταφο από καιρό και μόλυνε την ατμόσφαιρα με την αποφορά του. Αυτό που αποχαιρέτησαν δεν ήταν απλώς ο δικομματισμός αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του τρίτου μεγάλου και μόνου απλανούς πόλου του, του ΚΚΕ, το οποίο έμεινε καθηλωμένο στα συνήθη ποσοστά του μέσα σ' ένα κλίμα πρωτοφανούς κοινωνικής αναταραχής, που θα νόμιζε κανείς ότι θα τα εκτίνασσε.

Οι τρεις μεγάλες «εκπλήξεις» των εκλογών (τα εισαγωγικά υποδηλώνουν, ας μου επιτραπεί η παρένθεση, ότι για τον γράφοντα δεν αποτέλεσαν εκπλήξεις) ήταν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής. Αυτοί οι τρεις σχηματισμοί όχι μόνο κατέκτησαν ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία αλλά και είναι, πράγμα πολύ σημαντικότερο, τα τρία πρώτα κόμματα στις επιλογές των νέων, ηλικιακά, ψηφοφόρων. Η βαθύτερη διαχωριστική γραμμή στις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν ήταν μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» κομμάτων αλλά μεταξύ παλιών (γερασμένων) κομμάτων και της αναζήτησης ενός νέου πολιτικού αστερισμού. Πίσω από την απόρριψη του Μνημονίου βρίσκεται η απόρριψη τόσο του μεταπολιτευτικού πολιτικού λόγου, σε όλα τα χρώματα της κομματικής παλέτας, όσο και των μεταπολιτευτικών μεθόδων άσκησης της εξουσίας. Το επιχείρημα που ακούγεται συχνά, ότι η άρνηση προέρχεται από οργισμένους πρώην πελάτες του συστήματος, τους οποίους αυτό δεν έχει πια τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει, είναι μάλλον ηθικής παρά πολιτικής φύσεως και παραβλέπει την ουσία του ζητήματος: ο πελάτης που δεν έχει πια να περιμένει τίποτε από τον πάτρονά του μπορεί επιτέλους να εκφράσει την αληθινή γνώμη και τ' αληθινά αισθήματά του γι' αυτόν.

Περισσότερα