του Σταύρου Καρβούνη
Το Βήμα
10 Σεπτεμβρίου 2011
Το μίγμα της πολύπλευρης δημοσιονομικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης που ταλανίζει σήμερα τη χώρα είναι εκρηκτικό. Από τη μια πλευρά οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία, την εργασιακή ανασφάλεια, την μείωση και υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Από την άλλη το κράτος στέκεται άβουλο και μοιραίο μπροστά στα εφιαλτικά δημοσιονομικά ελλείμματα, το δυσβάστακτο χρέος, τον ανεξέλεγκτο γιγαντισμό του δημόσιου τομέα, τις άδειες δεξαμενές των ταμείων. Και όλα αυτά συνθέτουν ένα άγονο σεληνιακό τοπίο με την ανάπτυξη να φαντάζει μία μακρινή ανάμνηση.
Μπροστά σ' αυτό το εφιαλτικό τοπίο, στο δημοσιονομικό αδιέξοδο και την πραγματική αδυναμία της χώρας να ανταποκριθεί στους κοινοτικούς κανόνες της ευρωζώνης, η μόνη πρόταση που είναι στο τραπέζι είναι το σκληρό πρόγραμμα περικοπών και εσόδων που έχουν επιβάλλει οι δανειστές μας, η άμεση ισοσκέλιση του προϋπολογισμού, σε πρώτη φάση στο επίπεδο των πρωτογενών δαπανών, οι ιδιωτικοποιήσεις, η μείωση του κράτους.
Πολλοί που αρνούνται να δεχθούν αυτές τις επιλογές, υψώνουν κραυγές περί «εθνικής κυριαρχίας», ακόμη μιλούν για «μη αποδοχή του χρέους», «να κατακεραυνώσουμε τους διεθνείς τοκογλύφους», «να προχωρήσουμε σε επαναδιαπραγμάτευση με την τρόικα» και «να τους εξαναγκάσουμε να δεχθούν το κράτος τέρας που έχουμε δημιουργήσει, να συνεχίσουν να μας δανείζουν».
Ενώπιον αυτών των κραυγών, ένα ερώτημα κυριαρχεί: Υπάρχει, όμως, άλλος δρόμος; Μπορούμε να μην τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας επικαλούμενοι την προσφιλή μας φράση περί εθνικής ιδιαιτερότητας;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα αρνητική. Από τη στιγμή που συμμετέχουμε σε διεθνείς υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη, οφείλουμε να λειτουργούμε και να υπακούμε στις συνθήκες που έχουμε ήδη υπογράψει, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας που απορρέουν εξ αυτών, να συμμορφωνόμαστε προς τις επιταγές των δικαιϊκών κανόνων που εγκρίνονται.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment