Ώρα προσωπικής και συλλογικής ευθύνης για την πανεπιστημιακή κοινότητα

του Γιάννη Καλογήρου

Protagon.gr
24 Σεπτεμβρίου 2011

Η κατάσταση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα έχει φτάσει σε ένα οριακό σημείο. Τα χρονικά περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα. Η εξεταστική περίοδος του Σεπτεμβρίου εξαντλείται χωρίς ακόμη να έχουν ξεκινήσει οι εξετάσεις και σε δέκα μέρες- σύμφωνα με την παράδοση και τον προγραμματισμό- αρχίζει η νέα ακαδημαϊκή χρονιά που πρέπει να καλύψει- και ορθά- 13 εβδομάδες εκπαιδευτικής διαδικασίας ανά εξάμηνο. Ο εκπαιδευτικός χρόνος δεν συμπιέζεται και δεν επεκτείνεται απεριόριστα και ανέξοδα. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να συμπιέζεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Το πανεπιστήμιο δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται από χώρο μάθησης (και έρευνας) σε εξεταστικό κέντρο. Και όμως τον τελευταίο μήνα, στα περισσότερα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, επαναλαμβάνεται σε εβδομαδιαία βάση ο γνωστός κύκλος που εξελίσσεται περίπου ως εξής: τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) παραμένουν ουσιαστικά κλειστά, στην πραγματικότητα κλειδωμένα και έρημα με αδρανείς τις ακαδημαϊκές τους λειτουργίες και ανοίγουν συνήθως για μια μέρα κάθε βδομάδα για συνελεύσεις που διεξάγονται με ή/και χωρίς απαρτία και με τον ίδιο στερεότυπο τρόπο για να «επιβεβαιώσουν» τη συνέχιση μιας αδιέξοδης κατάστασης. Δυστυχώς, οι πανεπιστημιακές «καταλήψεις» επιβεβαιώνουν τη γνωστή ιστορική ρήση της επανάληψης της ιστορίας σαν φάρσας - τουλάχιστον αν συγκριθούν με τις αυθεντικές καταλήψεις του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, πολλά χρόνια πίσω.

Σε συνθήκες πολύ μεγάλων δημοσιονομικών περιορισμών και στο πλαίσιο μιας μεγάλης αβεβαιότητας για την προοπτική της χώρας μας και το μέλλον της νέας γενιάς, η διατήρηση ενός υποχρηματοδοτούμενου και ταυτόχρονα «κλειστού και αργούντος, ή περιοδικά λειτουργούντος» πανεπιστημίου δεν είναι ούτε εφικτή, αλλά ούτε και αποδεκτή για ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και ένα ακόμη μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Το ελληνικό πανεπιστημιακό σύστημα οδηγείται σε σταδιακή απαξίωση και βαθμιαία θα χάνει πολλούς και αξιόλογους νέους φοιτητές, που - εφόσον οι γονείς τους έχουν την οικονομική δυνατότητα - θα προτιμήσουν να ξεκινήσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό. Και ως γνωστόν: «οι καλοί φοιτητές κάνουν, μεταξύ άλλων, τα καλά πανεπιστήμια». Ταυτόχρονα, ένας ακόμη κοινωνικός (ταξικός) διαχωρισμός θα ενδυναμωθεί.

Περισσότερα