Γραμμόφωνο

του Γιώργου Λακόπουλου

Τα Νέα
12 Σεπτεμβρίου 2011

Αν αυτή η κυβέρνηση ήταν μηχάνημα, θα ήταν γραμμόφωνο. Ενα χαλασμένο γραμμόφωνο. Κόλλησε η βελόνα κι ακούμε διαρκώς το ίδιο κομμάτι: φόροι, φόροι, φόροι... Στη Θεσσαλονίκη έγιναν διάφορα. Π.χ., η εκπληκτική επίδειξη ικανοποίησης για δημοσιονομικές επιτυχίες - τις οποίες μόνο με ειδικά γυαλιά μπορεί να δει κανείς - και η απόφαση για έναν ακόμη φόρο. Το μόνο που δεν ακούστηκε για μια οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση ήταν κάτι συγκεκριμένο για ανάπτυξη. Έστω ένα μέτρο για αύξηση του εθνικού εισοδήματος. Ο κεντρικός οικονομικός σχεδιασμός δείχνει να εγκατέλειψε το στοίχημα της παραγωγής πλούτου. Δέχεται μοιρολατρικά ότι δεν πρόκειται να υπάρξει αύξηση του συλλογικού παραγόμενου προϊόντος. Και απλώς προσπαθεί να πάρει από όπου μπορεί ό,τι μπορεί.

Όταν όλοι προβλέπουν ότι κατά το τρέχον έτος η πίτα θα γίνει μικρότερη κατά 6% - χωρίς καμία ένδειξη ότι δεν θα συνεχίσει να μικραίνει και το επόμενο - πώς θεμελιώνεται ότι ένας καινούργιος φόρος θα λύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα; Από πού προκύπτει ότι το χαράτσι στα ακίνητα σήμερα θα εξασφαλίσει μέσα σε δεκαπέντε μήνες ότι ο κρατικός προϋπολογισμός θα εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα; Σε ποια θεωρία βασίζεται η πεποίθηση ότι βάζοντας καινούργιους φόρους στο τέλος προκύπτει δημοσιονομική άνθηση; Πώς διασφαλίζεται ότι ένα εξουθενωμένο φορολογικό σώμα που εμφανίζει ήδη κόπωση στην πληρωμή των υφιστάμενων φόρων θα πληρώσει τους επόμενους; Και πώς γίνεται η διασφάλιση του μέλλοντος της χώρας να εξαρτάται από την αποδιάρθρωση του παρόντος των πολιτών της;

Περισσότερα