Καθημερινή
11 Σεπτεμβρίου 2011
Μέχρι πρόσφατα, η αντίδραση της Ευρώπης στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης, χαοτική, ανεπαρκής και πίσω από τα γεγονότα, είχε ωστόσο μια λογική, που της επέτρεπε να είναι κάπως προβλέψιμη. Οι πολιτικοί ξέρουν να αναβάλλουν μια επώδυνη απόφαση μέχρι να καταστεί αναπότρεπτη, ελπίζοντας στο μεταξύ τα πράγματα να αλλάξουν για να μη χρειαστεί να την πάρουν. Και οι ειδικοί των διαπραγματεύσεων γνωρίζουν ότι στο χείλος του γκρεμού (brinkmanship), υπό το άμεσο φάσμα καταβαράθρωσης, η ισχυρότερη πλευρά (ο πιστωτής) μπορεί να επιβάλει τους όρους του στην πλευρά που επείγεται για λύση.
Έχει ένα ακόμα πλεονέκτημα αυτή η στρατηγική των παρεμβάσεων της τελευταίας στιγμής: σε μια εχθρική κοινή γνώμη, η κορύφωση της κρίσης καθιστά δραματικά ευκρινείς τις επιπτώσεις της μη συμφωνίας. Και πείθει. Αυτό, μεταξύ άλλων, επέτρεψε στους ηγέτες απρόθυμων λαών να αποσπάσουν την αναγκαία ανοχή για αντιδημοφιλείς αποφάσεις, είτε επρόκειτο για τα δάνεια διάσωσης του Νότου στα μάτια των λαών του Βορρά είτε για τα επώδυνα μέτρα προσαρμογής στον ίδιο τον Νότο. Αλλά βέβαια, για όποιον την επιχειρεί, η διπλωματία του χείλους του γκρεμού έχει πάντα ένα προφανές ρίσκο: μπορεί να πέσεις.
Ήταν λοιπόν στοιχειωδώς προβλέψιμη η πορεία: η Ευρωζώνη (με δυσκολία, με αυστηρούς όρους) θα στηρίζει. Και οι χώρες της περιφέρειας θα κάνουν ό, τι απαιτείται για να σταθούν το ταχύτερο στα πόδια τους. Και στην κοινή αυτή πορεία δημοσιονομικής υπευθυνότητας και κοινοτικής αλληλεγγύης, η Ευρωζώνη θα γίνεται πιο συνεκτική, η ενοποίησή της θα βαθαίνει, νέα εργαλεία και θεσμοί θα υιοθετούνται, και στην εξέλιξη αυτή (πλην καταστροφικού ατυχήματος) η Ευρωζώνη θα περισωθεί, ακέραιη με τους «17», με κοινή οικονομική διακυβέρνηση και -στο τέλος- ευρωομόλογο.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment