Protagon.gr
9 Σεπτεμβρίου 2011
Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '70 η Δανία βρέθηκε να έχει περίπου ανάλογα προβλήματα με αυτά που έχει η Ελλάδα σήμερα. Μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα, μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, πληθωρισμό, οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων να έχουν φτάσει το 20% και με ανεργία να έχει περάσει το 12%. Μέσα σε μια περίοδο 3 ετών όλα αυτά αποτελούσαν μια κακή ανάμνηση. Η χώρα είχε επιστρέψει σε τροχιά ανάπτυξης και ο πληθωρισμός,τα επιτόκια και η ανεργία είχαν μειωθεί κατακόρυφα ενώ τα ελλείμματα άρχισαν να δίνουν την θέση τους σε πλεονάσματα.
Ένα από τα πράγματα που ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν η αλλαγή που είχε συντελεσθεί στο επίπεδο του δημόσιου λόγου και των οραμάτων της κοινωνίας. Ενώ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 70, την περίοδο της κρίσης, κυριαρχούσε ο αναδιανεμητικός λόγος και η «προάσπιση των κεκτημένων», την επόμενη δεκαετία όλα αυτά είχαν αντικατασταθεί από ένα νέο όραμα: Την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Απ’ άκρη σε άκρη της μικρής αυτής χώρας ένα ήταν το θέμα συζήτησης, ένα ήταν το κριτήριο αξιολόγησης οποιουδήποτε μέτρου ή θεσμού: Η συμβολή του στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Κάθε πανεπιστημιακό τμήμα θα έπρεπε να δικαιώσει την ύπαρξή του με αναφορά την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας και το ίδιο ίσχυε και για κάθε νέο νόμο που προτεινόταν στην Βουλή. Παράλληλα από την πλευρά τους οι αρχές επιδοτούσαν παντού προγράμματα μετεκπαίδευσης που είχαν ως στόχο να δώσουν στους εργαζόμενους τις πρόσθετες γνώσεις που απαιτούνται για να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment