Καθημερινή
4 Μαΐου 2011
Πώς φουντώνει η ανομία στη χώρα; Από τη μια μεριά, υπάρχει η ανοχή των Αρχών. Οι μικρές παραβάσεις μένουν ατιμώρητες και με τον καιρό αυτές γίνονται «κοινωνικό κεκτημένο»· η μικρή παρανομία θεωρείται οιονεί νομιμότητα. Μόλις εμπεδωθεί αυτό το κεκτημένο, τότε οι λίγο μεγαλύτερες παραβάσεις φαντάζουν «μικρές». Ετσι μένουν κι αυτές ατιμώρητες μέχρι να αποκτήσουν το στάτους του «κεκτημένου» κ.ο.κ. Από την άλλη, υπάρχει και διάχυτη κοινωνική ανοχή στην παρανομία. Αυτό είναι μία από τις αρνητικές κληρονομιές της χούντας. Επειδή τότε κάθε διαμαρτυρία έγινε παράνομη, τώρα και η παρανομία θεωρείται μέρος της διαμαρτυρίας.
Υπάρχει όμως και ο κύκλος των χειροκροτητών της ανομίας. Αυτοί μπορεί να κινούνται από τις διδαχές της παλαβής Αριστεράς. Κάθε παρανομία θεωρείται πλήγμα στο αστικό κράτος. Συνεπώς, οι καταλήψεις δημόσιων ή ιδιωτικών χώρων θεωρούνται νόμιμες, άσχετα αν η «αστική» νομιμότητα άλλα προβλέπει. Ετσι κι αλλιώς, νόμος είναι το δίκιο του προλεταριάτου και η νομιμότητα δεν ορίζεται από αυτά που ψηφίζει η Βουλή ή επιβάλλουν τα δικαστήρια, αλλά ό,τι το «λαϊκό κίνημα» κατά έναν μαγικό τρόπο (δηλαδή χωρίς διαδικασίες) απαιτεί. Μαζί μ’ αυτούς υπάρχει κι ένας ευρύτερος κύκλος, αυτών που παλαιότερα θα ονομάζονταν «οι χρήσιμοι ηλίθιοι της παρανομίας», αυτοί που χειροκροτούν την «επαναστατική ανομία» για να θεωρούνται «in».
Μερικές φορές, όμως, οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της επαναστατικής ανομίας προχωρούν και σε ανώτερες μορφές «πάλης»· σπάνε τα μηχανήματα ακύρωσης εισιτηρίων ή καίνε την Αθήνα. Τότε όλοι αυτοί που τρέφουν με την ανοχή τους τη μικρή παρανομία αναρωτιούνται «πώς φτάσαμε ώς εδώ;» και «πού είναι η Πολιτεία να βάλει τάξη;».
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment