Καθημερινή
16 Απριλίου 2011
Οι τράπεζες έχουν, πάντοτε, μεγάλες ευθύνες για όσα συμβαίνουν στην οικονομία. Με την κρίση, η ευθύνη των ελληνικών τραπεζών μεγαλώνει ακόμη περισσότερο όταν εξετάζουμε τρία θέματα. Την υποστήριξη που παρέχουν στο ανυπόληπτο μέσο πληρωμών που είναι οι ακάλυπτες επιταγές, την υπερβολική χρησιμοποίηση των ακινήτων στον ρόλο του καλύμματος δανείων και τη διοχέτευση χρήματος σε επιχειρηματίες που διαθέτουν «πολιτικά» μέσα.
Τα ηλεκτρονικά συστήματα των τραπεζών επιτρέπουν την παρακολούθηση επιταγών. Αρκεί να μη δίνουν νέο βιβλιάριο μέχρι να εξοφληθούν οι παλαιότερες. Πρόσφατα, η Τράπεζα της Ελλάδος υπενθύμισε την καθιέρωση εγγυημένης επιταγής. Αυτή η καλή ιδέα προβλέπει ότι τα μπλοκ των επιταγών θα έχουν συγκεκριμένο αριθμό φύλλων και το αναγραφόμενο ποσό θα είναι σταθερό και προσημειωμένο. Δηλαδή, η τράπεζα θα εγγυάται, σε κάθε περίπτωση, την πληρωμή της επιταγής.
Δεύτερον, οι τράπεζες πρέπει να σταματήσουν τον δανεισμό επιχειρηματιών με ενέχυρο την ακίνητη περιουσία τους. Ο δανεισμός επιχειρήσεων μεσαίου μεγέθους θα περνάει από ένα αυστηρό σύστημα αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητάς τους, στη βάση πραγματικών (όχι κρυφών) λογιστικών βιβλίων, εγγυημένου κύκλου εργασιών και ορθολογικών σχεδίων για τη μεσοπρόθεσμη ανάπτυξή τους. Η αρχή αυτή συνδυάζεται με την κατάργηση της προεξοφλητικής πίστης επί ψεύτικων αξιών, όπως είναι οι ακάλυπτες επιταγές. Πολλοί φοβούνται πλέον ότι εφόσον συνεχιστεί η πιστωτική ασφυξία, οι ισολογισμοί των τραπεζών θα κινδυνεύσουν με κατάρρευση. Για παράδειγμα, μια ανοικτή ή «με κούρεμα» πτώχευση του ελληνικού δημόσιου χρέους θα οδηγήσει σε ανάλογη κατάρρευση των αξιών των ακινήτων. Οι τράπεζες θα πιεστούν να εξεύρουν τεράστια κεφάλαια για να καλύψουν τους νέους κινδύνους. Τελικά, το κράτος θα υποχρεωθεί να προσφέρει αντίστοιχη κάλυψη. Στο ήδη μεγάλο ελληνικό πρόβλημα χρέους θα προστεθεί ένα ιρλανδικού τύπου άγος.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment