Η εκδίκηση της οικονομίας

του Γιάννη Πρετεντέρη

Το Βήμα
8 Μαΐου 2011

Nα πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αν ο Γ. Παπανδρέου κουβέντιαζε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ήταν επειδή ήξερε ότι θα του λείψουν τα λεφτά. Είμαι βέβαιος πως, αν φοβόταν ότι θα του λείψουν οι γάζες, θα είχε απευθυνθεί στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.

Υπό αυτή την έννοια, πολύ καλά έκανε ο Πρωθυπουργός και συζητούσε με τον αρμόδιο διεθνή οργανισμό. Οταν ξέρει ότι αύριο-μεθαύριο δεν θα μπορεί να δανειστεί, άρα δεν θα έχει να πληρώσει, είναι υποχρέωση κάθε κυβέρνησης και κάθε κυβερνήτη να ψάξει για λεφτά- όπου μπορεί να ψάξει...

Συζητούσε «υπογείως», που λέει και ο Ντομινίκ; Προφανώς συζητούσε υπογείως. Σκέφτεστε τι θα γινόταν αν ανακοινωνόταν επισήμως ότι «η Ελλάδα συζητάει με το ΔΝΤ το ενδεχόμενο προσφυγής της επειδή φοβάται ότι συντόμως δεν θα μπορεί να δανειστεί και δεν θα έχει να πληρώσει»; Αυτά τα πράγματα μόνο «υπογείως» τα κουβεντιάζεις.

Εδώ όμως τα «καλώς» εξαντλούνται. Και ανατέλλει ένα πελώριο «ΓΙΑΤΙ».

Γιατί και για ποιον λόγο τη στιγμή που η κυβέρνηση αντιλαμβανόταν την κρισιμότητα της οικονομικής κατάστασης ώστε να συζητεί με το ΔΝΤ δεν έκανε πρακτικά τίποτε για να την αντιμετωπίσει; Για ποιον λόγο, δηλαδή, της επέτρεψε να τεθεί εκτός ελέγχου; Μοίραζε αμέριμνα κοινωνικά επιδόματα, επιβάρυνε αλόγιστα το ήδη φουσκωμένο δημόσιο έλλειμμα, συζητούσε για αυξήσεις μισθών και επιδομάτων και ορκιζόταν στην εφαρμογή ενός προεκλογικού προγράμματος το οποίο δεν είχε την παραμικρή σχέση ούτε με την προεκλογική ούτε με τη μετεκλογική κατάσταση. «Λεφτά υπάρχουν!».

Αποτέλεσμα; Μια εξάμηνη απραξία και αμεριμνησία οδήγησε στην ανεξέλεγκτη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης. Και το ΔΝΤ από συνομιλητής έγινε μονόδρομος.

Περισσότερα