Χαμένες ευκαιρίες

του Αλέξη Παπαχελά

Καθημερινή
8 Μαΐου 2011

Ο πρωθυπουργός διέθετε ένα μεγάλο πολιτικό ατού γιατί ήταν πάντοτε ένας άνθρωπος με καλές σχέσεις και διασυνδέσεις στο εξωτερικό. Δεν μιλάμε για την περιθωριακή και εξόχως τριτοκοσμική Σοσιαλιστική Διεθνή, αλλά το διεθνές πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο το οποίο, καλώς ή κακώς, διαδραματίζει πολύ κρίσιμο ρόλο στις τύχες μας αυτήν την περίοδο και για το ορατό μέλλον. Σε πολλούς ψευδοπατριώτες και άκρως επαρχιώτες δεν άρεσε αυτή η διάσταση. Ξεχνούσαν προφανώς πως όποτε κέρδισε μεγάλα στοιχήματα η Ελλάδα οφειλόταν, πέραν των πολέμων και της γενναιότητος, στο γεγονός ότι διέθετε ηγέτες με ισχυρά ερείσματα εκεί που μετρούσε: τον Βενιζέλο π. χ. μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή όταν γίναμε μέλος της ΕΟΚ. Εχει μεγάλη σημασία για τη χώρα μας αυτή τη στιγμή να έχει ερείσματα στα ισχυρά κέντρα αποφάσεων του εξωτερικού.

Δυστυχώς, όμως, για τον κ. Παπανδρέου, και συνεπώς για τη χώρα, το πολιτικό του κεφάλαιο διεθνώς απομειώνεται συνεχώς. Το βλέπει κανείς στα άρθρα του ξένου Τύπου που έχουν απομακρυνθεί από τα εγκωμιαστικά σχόλια των πρώτων μηνών μετά την εκλογή του. Το νιώθει ο ίδιος και οι συνεργάτες του από τη «γλώσσα του σώματος» και τη στάση διαφόρων ξένων ηγετών και παραγόντων. Πέρασε η εποχή του «μπράβο, Γιώργο, προχώρα με πείσμα και θα είμαστε δίπλα σου» και έχουμε περάσει στην περίοδο του «γιατί έχετε κολλήσει; Τι θα κάνετε με τις μεταρρυθμίσεις, με το διαλυμένο κράτος σας;».

Η αμφισβήτηση αφορά κυρίως τον τρόπο διοίκησης, τη δυνατότητα επιβολής του κ. Παπανδρέου στους υπουργούς του και το κόμμα και την έλλειψη αποφασιστικότητας. Κομβικό σημείο στη μεταστροφή του κλίματος ήταν ο κάκιστος χειρισμός στην περίφημη υπόθεση των αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δισ., όπου ο κ. Παπανδρέου έδειξε πανικό, αναποφασιστικότητα και έλλειψη πολιτικής κρίσης.

Περισσότερα