Καθημερινή
3 Μαΐου 2011
Σε μία οκταετία, από το 2003 ώς το 2010, η απόκλιση μεταξύ του εγκεκριμένου κυβερνητικού ελλείμματος και εκείνου που τελικά πραγματοποιήθηκε αθροίζεται σε 30 εκατοστιαίες μονάδες του ακαθάριστου προϊόντος της ίδιας περιόδου. Μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι δεν σας «μαθαίνω» κάτι που δεν γνωρίζετε ήδη και, επομένως, δεν έχει κάποια αξία να επιστρέφουμε στην ίδια και την ίδια συζήτηση.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τη διαδικασία αυτή, αν θέλουμε να επισημάνουμε γιατί τα πράγματα πήγαν τόσο άσχημα και γιατί κινδυνεύουν να γίνουν καταστροφικά στο προσεχές μέλλον. Οι κυβερνήσεις, σύμφωνα με το Σύνταγμα, πηγαίνουν στη Βουλή και υπερασπίζονται ένα προϋπολογισμό. Ο οποίος εμφανίζει μια συγκεκριμένη ισορροπία μεταξύ δαπανών, εσόδων, επενδύσεων και παλαιού χρέους. Ως αποτέλεσμα αυτών των επιλογών προκύπτει ένα ορισμένο έλλειμμα.
Σε δύο περιπτώσεις, υπό την πίεση της έξωθεν επιτήρησης, στην παραπάνω περίοδο, η κυβέρνηση πήγε με έλλειμμα περισσότερο ειλικρινές. Το 2005, ο Γιώργος Αλογοσκούφης πήγε στη Βουλή δείχνοντας έλλειμμα προϋπολογισμού 4,8% επί του ΑΕΠ. Τη χρονιά εκείνη, έπειτα από όλους τους ελέγχους που έχει, στο μεταξύ, κάνει η Eurostat, αλλά μετά την «απογραφή» που έκανε η τωρινή κυβέρνηση, το έλλειμμα έκλεισε στο 5,2%. Η απόκλιση ήταν 0,4 της εκατοστιαίας μονάδας.
Το 2010, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου πήγε στη Βουλή με σκοπό να περιορίσει το έλλειμμα μέχρι το 9,2% του ΑΕΠ. Λίγους μήνες αργότερα, με την αναδιάρθρωση των δημοσιονομικών που σχεδιάστηκε στο πλαίσιο του χρεοστασίου, κοινώς Μνημόνιο-1, ο στόχος κατέβηκε στο 8,2%. Σύμφωνα με τον υπολογισμό που έγινε πριν από λίγες εβδομάδες, το έλλειμμα έκλεισε στο 10,5% και η απόκλιση ήταν 2,4%.
Περισσότερα
No comments:
Post a Comment