Για το χρέος, μια Μητέρα Τερέζα

του Γιώργου Προκοπάκη

Τα Νέα
18 Απριλίου 2011

Πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της αναδιάρθρωσης του χρέους σήµερα. Εναυσµα η απόφαση του Συµβουλίου Κορυφής για τον ESM και η πρακτικώς υποχρεωτική αναδιάρθρωση του χρέους ως προϋπόθεση για ένταξη σ' αυτόν. Η «εθελοντική συµµετοχή» ιδιωτών δανειστών είναι το καύσιµο που συντηρεί την κουβέντα. Η µέχρι στιγµής επιχειρηµατολογία ξεκινάει από την απλή παρατήρηση ότι ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή, δηλαδή, είναι καλύτερα να χρωστάς λιγότερα από όσα έχεις πραγµατικά δανειστεί, και τελειώνει µε µια βόλτα στο πάρκο της εθελοντικής συµµετοχής των δανειστών!

Τα πράγµατα δεν είναι τόσο απλά. Η οικονοµία τρέχει µε πρωτογενές έλλειµµα 9 δισ. ευρώ. Χωρίς προηγούµενη προσαρµογή, την εποµένη µιας αναδιάρθρωσης που θα καταλήγει σε πληρωµή µειωµένων τόκων, ας πούµε κατά 50%, απαιτείται η χρηµατοδότηση ελλείµµατος 17-18 δισ. ευρώ. Είναι παραλογισµός να αναµένεται ότι την εποµένη της αναδιάρθρωσης είτε οι φρεσκοκουρεµένοι δανειστές είτε το Eurogroup θα σπεύσουν να χρηµατοδοτήσουν την αναδηµιουργία του προβλήµατος. Προϋπόθεση για την τήρηση της όποιας συµφωνίας είναι η ελαχιστοποίηση των δανειακών αναγκών. Εάν η Ελλάδα προσέλθει στις διαπραγµατεύσεις µε το σηµερινό πρωτογενές έλλειµµα, ο διακανονισµός – πάντα φιλικός – θα καταλήγει σε βίαιη αφαίρεση τουλάχιστον 8% του ΑΕΠ, το οποίο µε τη σειρά του συνεπάγεται κατάρρευση εσόδων και περαιτέρω συρρίκνωση. Οσο η επόµενη µέρα δεν είναι µέρος του προβληµατισµού,η όποια φιλολογία είναι απλώς υπεκφυγή υπεύθυνης τοποθέτησης στα ουσιαστικά ζητήµατα της δηµοσιονοµικής αναπροσαρµογής και της αξιοποίησης/εκποίησης δηµόσιας περιουσίας. Η υπεκφυγή εξυπηρετεί το πολιτικό προσωπικό και την πολιτική πελατεία στην οποία απευθύνεται – όχι τους πολίτες. Ευθύνη της όποιας αντιπολίτευσης είναι όχι να προετοιµάζει ιδιοτελώς τη δραστηριοποίησή της την επόµενη µέρα – είναι άγνωστο ποιοι θα περισωθούν πολιτικά – αλλά να µην αφήσει την κυβέρνηση να ρίξει λευκή πετσέτα. Η υπεύθυνη πολιτική επιβάλλει τη χάραξη συγκροτηµένης πορείας, τη λήψη µέτρων για µείωση των ελλειµµάτων, µε τις µικρότερες δυνατές επιπτώσεις στους πολίτες. Οσο περισσότερο χρόνο µπορεί να αγοράσει η χώρα, ενώ προσαρµόζεται στα µικρότερα ελλείµµατα, τόσο καλύτερη θα είναι η διαπραγµατευτική της θέση, τόσο λιγότερο κακή θα είναι η επόµενη µέρα.

Περισσότερα